Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
| Juliusz Nowina Sokolnicki | |
 Nowina |
|
| Data urodzenia | 16 grudnia 1920 |
| Miejsce urodzenia | Pińsk |
| Data śmierci | 17 sierpnia 2009 |
| Miejsce śmierci | Colchester |
| Rodzina | Sokolniccy |
| Rodzice | Antoni Franciszek Emil Sokolnicki h. Nowina Irena Skirmuntt h. Dąb |
| Małżeństwo | 1-Anna Nowak, 2-Tatiana Danuta Kotlińska, 3-Florence Amelia Rosling, 4-Joyce Teresa George Norton, 5-Elizabeth Mary Mayall, 6-Margaret Docherty, 7-Avril Dalgleish |
Juliusz Nowina-Sokolnicki (ur. 16 grudnia 1920 w Pińsku, zm. 17 sierpnia 2009 w Colchester[1]) – polski polityk emigracyjny, obywatel brytyjski[potrzebne źródło] samozwaniec przedstawiający się jako legalny Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie w latach 1972–1990.
Spis treści |
1951 działacz piłsudczykowskiej Ligi Niepodległości Polski, 1954 współorganizator Konwentu Walki o Niepodległość[2]. W 1958 współzałożyciel Związku Obrony Polskich Ziem Zachodnich, członek zarządów Związku Ziem Wschodnich[3]. Juliusz Nowina-Sokolnicki, pełniący na emigracji szereg urzędów ministerialnych (m.in. informacji), będąc związany z tą jej częścią, która zwalczała Radę Trzech, 8 kwietnia 1972, wykorzystując fakt śmierci prezydenta RP na Uchodźstwie Augusta Zaleskiego, rozesłał fotokopie dokumentu stwierdzającego, że jest on wyznaczonym następcą przez zmarłego prezydenta Zaleskiego, powołując się na dokument nominacji na następcę prezydenta RP na Uchodźstwie z 22 września 1971[4]. Przedstawiając się jako Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie „zdymisjonował” w grudniu 1972 premiera rządu polskiego na uchodźstwie Alfreda Urbańskiego, powołanego przez prezydenta Stanisława Ostrowskiego i powołał własny „gabinet” kierowany przez nieznanego na emigracji pułkownika Sergiusza Pawła Ursyna-Szantyra.
Działał jako Prezydent Wolnej Polski na Wychodźstwie równolegle z rzeczywistymi prezydentami Rzeczypospolitej Polskiej na Uchodźstwie aż do 1990, kiedy to oficjalnie według swej wypowiedzi przekazał „insygnia władzy prezydenckiej” (były nimi: Order Orła Białego W. Raczkiewicza i różne pieczęcie rządowe II RP, znajdujące się w siedzibie prawowitego Rządu na Wygnaniu na 43 Eaton Place w Londynie, do której Sokolnicki wstępu nie miał, a więc nie miał żadnych insygniów do przekazania) Lechowi Wałęsie. Akcja nie została uznana przez polski rząd po odzyskaniu suwerenności w 1989.
Jako samozwaniec tworzył własne „rządy polskie”, własnych „premierów” i „ministrów” działających równolegle z rządami polskimi na uchodźstwie. „Ministrem” w „gabinecie” popieranym przez Juliusza Nowinę-Sokolnickiego był ksiądz prałat Henryk Jankowski z Gdańska. Został on powołany w czerwcu 1989 na ministra stanu w „rządzie” Jana Alfreda Łokcikowskiego tytułowanego generałem broni.
19 stycznia 1983 Sokolnicki ogłosił „dekret”, w którym przetworzył Order Polonia Restituta w „zakon rycerski Rzeczypospolitej Polskiej” (Order of Chivalry of the Republic of Poland)[5], twierdząc że „istniał od stuleci” i nadając jego posiadaczom prawo używania tytułu Sir przed nazwiskiem.
W 1982 Juliusz Nowina-Sokolnicki powołał do życia honorową jednostkę militarną emigracji polskiej, nadając jej nazwę „Polska Niezależna Brygada Rezerwy”[6]. Korzystając z okazji istnienia takiej jednostki, Sokolnicki nadawał liczne tytuły oficerskie i generalskie. W 2008 formacja ta w dalszym ciągu prowadzi działalność (choć obecnie uniezależniła się od Sokolnickiego stając się naprawdę „Niezależną”[potrzebne źródło]).
„Rządy” te jako powołane poza strukturą legalną władz konstytucyjnych RP nie były szerzej uznawane, jako de iure i de facto ośrodki władzy konstytucyjnej RP na uchodźstwie. Nie znalazły większego uznania ani w kręgach niepodległościowo-emigracyjnych, ani w strukturach niepodległościowo-opozycyjnych w kraju.
Otrzymali je:
W 1990 Juliusz Nowina-Sokolnicki uważając się samozwańczo za VIII Wielkiego Mistrza Prywatnego Orderu Świętego Stanisława zajął się nadawaniem tego orderu w Polsce i za granicą (wskrzeszonego przez Sokolnickiego podczas samozwańczego sprawowania urzędu Prezydenta Wolnej Polski)[11]. W latach 70. Juliusz Nowina-Sokolnicki zaczął tytułować się polskim hrabią; używał też tytułu księcia otrzymanego od samozwańczych władców: księcia Augusta von Hohenstaufa i potwierdzonego przez samozwańczego księcia Burgundii, niejakiego Karla Friedricha von Deutschland[12].
W latach 90. XX wieku jako Przeor na Polskę Najwyższego Zakonu Rycerskiego Świątyni Jerozolimskiej (OSMTH-IFA) podjął starania na rzecz utworzenia polskiej gałęzi OSMTH. Wkrótce jednak z uwagi na niesubordynację wobec wielkiego mistrza i próbę powołania swojej własnej obediencji Templum został wykluczony z Zakonu.
Przed śmiercią wyznaczył Jana Zbigniewa Potockiego swoim następcą na urzędzie Wielkiego Mistrza Orderu Świętego Stanisława[potrzebne źródło], a 15 sierpnia 2009 również „następcą prezydenta Rzeczypospolitej”[potrzebne źródło].
Sokolnicki miał siedem kolejnych żon i sześcioro dzieci z żonami:[13]
Robert Majka: Nieznany prezydent Rzeczypospolitej Polskiej Juliusz Nowina-Sokolnicki, Wyd. WERS, Poznań, 2006, ISBN 9788389621412
|
||||||||
|
||||||||
