| Ten artykuł od 2010-03 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji. Informacje nieweryfikowalne mogą zostać zakwestionowane i usunięte. Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, należy podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Juliusz Owidzki (ur. 1 lipca 1921, zm. 12 sierpnia 1996 w Warszawie[1]) – reżyser radiowy.
Studiował po wojnie prawo na Uniwersytecie Warszawskim; ale dyplomu nie uzyskał. Przez całe życie zawodowe związany z Teatrem Polskiego Radia, w którym pracował od roku 1949 aż do emerytury w roku 1986, przechodząc wszystkie szczeble kariery zawodowej - od inspicjenta do dyrektora i głównego reżysera.
W dorobku ma liczne adaptacje dla radia literatury polskiej (m. in. Sienkiewicza) i obcej (fantastyka naukowa, którą się pasjonował; spektakle kryminalne "Teatru Zielone Oko"). Szczególnie upodobał sobie twórczość Fredry, którego sztuki wielokrotnie inscenizował. Współpracował z najwybitniejszymi aktorami polskimi, m.in. z Gustawem Holoubkiem, Aleksandrem Bardinim, Andrzejem Szczepkowskim, Janem Świderskim.
Przez wiele lat współpracował także z Telewizją Polską, początkowo z redakcją teleturniejów (gdy miała ona samodzielny byt; istniał wówczas zespół twórczy OZETES: Owidzki, Zakrzewski, Taczanowski, Serafinowicz), później tylko z redakcją teleturnieju "Wielka gra". Był autorem pytań, kilkakrotnie też zastąpił prezenterów niektórych teleturniejów.
Miłośnik wszelkiego typu gier i szarad. Współautor wydanej z Ryszardem Serafinowiczem w 1965 roku książki Gry, zabawy, quizy. Zapalony brydżysta i pokerzysta. W ostatnich latach życia zmagał się z ciężka choroba płuc i serca.
W uznaniu osiągnięć twórczych otrzymał wysokie odznaczenia państwowe, m.in. order Polonia Restituta. W 1994 został wyróżniony przez Zespół Artystyczny Teatru Polskiego Radia nagrodą Honorowy Wielki Splendor[2].