Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Juliusz Wiktor Gomulicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Juliusz Wiktor Gomulicki, Warszawa, Muzeum Historyczne m.st. Warszawy, 29 listopada 2005 r.
Juliusz Wiktor Gomulicki na jesieni 1945

Juliusz Wiktor Gomulicki, pseud. Krzysztof Dąbek, Teofil Jaroszewski, dr Franciszek Kawka, Antoni Zaleski (ur. 17 października 1909 w Warszawie, zm. 8 lipca 2006 w Warszawie), polski edytor, eseista, varsavianista.

Syn pisarza Wiktora Gomulickiego i Franciszki Żelewskiej z d. Matuszewskiej. Uczył się w warszawskim Gimnazjum Michała Kreczmara oraz Gimnazjum Towarzystwa Szkół Pracy w Ostrowie pod Wieleniem, maturę uzyskał w warszawskim Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego (1928)[1]. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, a także na Akademii Nauk Politycznych (Wydział Dyplomatyczno-Konsularny) i tajnym Uniwersytecie Warszawskim (psychologia i socjologia). Debiutował w 1935 r. tekstem pt.: "Nauczyciel Norwida" (publikacja: "Myśl Narodowa", nr 17). W latach 1935-1939 był członkiem redakcji encyklopedii Ultima Thule, współpracował też z pismem "Pion" (1935-1936). Następnie należał do zespołu redakcyjnego "Ateneum" (1938-1939). W czasie II wojny światowej był działaczem konspiracyjnym, należał do podziemia kulturalnego. Prowadził dwa antykwariaty książkowe, publikował konspiracyjne wydania twórczości Norwida, Żeromskiego czy Wiktora Gomulickiego. Jako żołnierz AK wziął udział w powstaniu warszawskim. W latach 1944-1945 był jeńcem oflagów niemieckich (Grossborn, Sandbostel). Od grudnia 1945 do 1946 był naczelnikiem Wydziału Upowszechniania Literatury w Ministerstwie Kultury i Sztuki. W latach 1947-1948 był był kierownikiem działu wydawnicznego Centralnego Instytutu Kultury. Następnie był zastępcą red. naczelnego i redaktorem naczelnym "Nowych Książek" (1949-1953). W 1957 r. był współzałożycielem Towarzystwa Przyjaciół Książki. Od 1957 r. współpracował stale z "Rocznikiem Literackim", prowadząc tam działy: "Oświecenie" (1957-1964), "Wiedza o książce. Bibliografia. Encyklopedie. Słowniki" (1957-1968), "Pamiętniki. Wspomnienia" (1973-1977), "Literatura w informatorach. Miscelanea literackie" (od 1979 r.). Wchodził w skład komitetu redakcyjnego "Encyklopedii współczesnej PWN", redagując tam dział literatury i sztuki (1957-1959). W latach 1957-1960 publikował w "Nowych Książkach" cykl pt.: Podróże po Szpargalii. Mieszaniny literacko-obyczajowe, zawierający przedruki i pierwodruki tekstów (z autorskim komentarzem) Józefa Ignacego Kraszewskiego, Antoniego Magiera, Teofila Lenartowicza, Adama Naruszewicza, Stanisława Trembeckiego, Cypriana Kamila Norwida. W latach 1957-1960 i 1983-1985 był wykładowcą literatury i tekstologii na Uniwersytecie Warszawskim. W latach 1961-1965 był radnym Stołecznej Rady Narodowej. Był ponadto recenzentem w Państwowym Instytucie Wydawniczym, pracownikiem Instytutu Badań Literackich PAN, doradcą naukowym Ossolineum. W 1983 r. otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (promotor: prof. Mieczysław Klimowicz). W roku 1994 otrzymał tytuł honorowego obywatela miasta Warszawy, jednak odmówił jego przyjęcia (źródło: www.babaryba.pl).

Jako edytor zajmował się przede wszystkim twórczością Norwida, opracowując jego Pisma wybrane (t. 1-5, 1968, 1980) oraz Pisma wszystkie (t. 1-11, 1971-1976). Jego zainteresowania badawcze dotyczyły głównie literatury oświecenia i XIX w oraz historii Warszawy.

W 90. rocznicę urodzin Gomulickiego opublikowano specjalny numer pisma "Kronika Warszawy" (ISSN 0137-3099, nr 3-4 [109-110]/1999), poświęcony jego życiu i twórczości.

Jego wnukiem jest Maurycy Gomulicki (ur. 1969), artysta grafik i fotograf, mieszkający w Warszawie i Meksyku.

Odznaczenia: Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski z Gwiazdą (2003), Order Sztandaru Pracy II klasy (1984), Krzyż Oficerski (1971) i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1957).

Nagrody i wyróżnienia: Nagroda literacka m. Warszawy (1960), Nagroda Fundacji Alfreda Jurzykowskiego (Nowy Jork 1971), Nagroda tygodnika "Stolica" (1971), tytuł Homo Varsoviensis (1971), Nagroda im. A. Brücknera PAN (1976), Nagroda Edytorska Polskiego PEN Clubu (1978), Nagroda literacka Prezesa Rady Ministrów I stopnia (1979), tytuł honorowy: "Zasłużony dla Kultury Narodowej" (1988), Nagroda Miasta Stołecznego Warszawy (2003)[2].

Mieszkał w Warszawie przy ul. Krasińskiego 18 na Żoliborzu. Pochowany 17 lipca 2006 r. na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 202, rząd 4).

Uroczystości pogrzebowe pisarza, Warszawa, Cmentarz Powązkowski, 17 lipca 2006 r.

Spis treści

[edytuj] Twórczość

[edytuj] Redakcja, opracowanie

Przypisy

  1. ↑ W Smolna 30. Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego Warszawa: PIW, 1989, w spisie absolwentów na str. 348, pozycja 17. oraz fotografia, fot. nr 46 po s. 224)
  2. ↑ Rejestr Nagrodzonych Nagrodą Miasta Stołecznego Warszawy 1996-2009. Biuletyn Informacji Publicznej m.st. Warszawy. [dostęp 10/02/2010].

[edytuj] Linki zewnętrzne

Commons in image icon.svg
  W Wikimedia Commons znajdują się multimedia związane z tematem:
Juliusz Wiktor Gomulicki
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Juliusz_Wiktor_Gomulicki&oldid=29074177”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty