Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyJuliusz Willaume (ur. 15 lutego 1904 w Zabłotowie, zm. 27 czerwca 1980 w Lublinie) – polski historyk i działacz polityczny związany z Poznaniem, Łodzią i Lublinem.
Spis treści |
Uczył się w szkołach w Brzeżanach i we Lwowie oraz w lwowskim gimnazjum realnym (1914–1920). Brał udział w obronie miasta przed wojskami ukraińskimi. Po ukończeniu Gimnazjum im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu w 1922 studiował historię na Uniwersytecie Poznańskim. W 1930 obronił doktorat na tymże Uniwersytecie, a w 1946 uzyskał habilitację. Od 1961 był profesorem zwyczajnym.
W dwudziestoleciu międzywojennym pracował jako nauczyciel, w czasie II wojny światowej był zaangażowany w tajne nauczanie w Krasnymstawie i okolicach. Po 1945 pracował na Uniwersytecie Łódzkim, m.in. jako prodziekan Wydziału Filozoficzno-Historycznego. W Łodzi wstąpił do SD, zasiadając w jego Wojewódzkim Komitecie. Kierował Wydziałem Prasy i Propagandy WK SD.
W 1953 rozpoczął pracę na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej, gdzie był zatrudniony do 1974 (m.in. jako kierownik Katedry Historii Powszechnej Nowożytnej). W latach 1953–1980 był redaktorem naczelnym Sekcji F Annales UMCS[1]. Od 1957 zasiadał w Wojewódzkim Komitecie SD w Lublinie, będąc w latach 1963–1966 jego przewodniczącym, a także członkiem Centralnego Komitetu SD w Warszawie. W 1963 założył Uczelniany Komitet SD na UMCS, którego został przewodniczącym.
Odznaczony m.in. Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski[2] oraz Medalem Komisji Edukacji Narodowej.
Został pochowany na cmentarzu przy ul. Lipowej w Lublinie.
