Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Juno | |
|---|---|
.jpg&filetimestamp=20110724203200) |
|
| Zaangażowani | NASA |
| Indeks COSPAR | 2011-040A |
| Rakieta nośna | Atlas V 551 |
| Miejsce startu | Cape Canaveral Air Force Station, USA |
| Cel misji | Jowisz |
| Orbita (docelowa, początkowa) | |
| Okrążane ciało niebieskie | Jowisz |
| Czas trwania | |
| Początek misji | 5 sierpnia 2011 (16:25:00,146 UTC) |
| Koniec misji | październik 2017 |
| Wymiary | |
| Wymiary | kadłub: 3,5 m śred., 3,5 m wys.
wysokość całkowita 4,5 m, rozpiętość całkowita 20 m |
| Masa całkowita | 3625 kg |
Juno – bezzałogowa sonda kosmiczna amerykańskiej agencji kosmicznej NASA. Planowany sztuczny satelita Jowisza. Juno jest drugą misją realizowaną w ramach programu New Frontiers. Głównym zadaniem misji jest zrozumienie pochodzenia i ewolucji Jowisza, co poprawi wiedzę na temat fundamentalnych procesów formowania i wczesnej ewolucji Układu Słonecznego[1].
Sonda będzie podróżować do gazowego olbrzyma przez niecałe 5 lat, po czym przez jeden rok będzie okrążać tę planetę. Po wystrzeleniu w sierpniu 2011 roku przez rakietę nośną Atlas V (konfiguracja 551), Juno oddali się od Ziemi, by po dwóch latach znów zbliżyć się do niej, żeby wykorzystać jej asystę grawitacyjną. W lipcu 2016 roku Juno wykona manewr wejścia na orbitę polarną wokół Jowisza. Satelita będzie przez rok prowadził zaplanowane obserwacje. Po wykonaniu 33 orbit o okresie 11 dni nastąpi deorbitacja i spalenie sondy w atmosferze Jowisza.
Spis treści |
Misja poświęcona jest badaniom składu i struktury atmosfery, pomiarom pola magnetycznego, pola grawitacyjnego oraz magnetosfery Jowisza[2].
Konstrukcja sondy wykonana jest głównie z materiałów kompozytowych. Kadłub ma kształt graniastosłupa sześciokątnego. Większość instrumentów naukowych została umieszczona na górnym i dolnym panelu sondy. Jedynie magnetometr został umieszczony poza zasadniczą jednostką sondy, na panelu słonecznym. Większość awioniki sondy i elektroniki instrumentów została umieszczona wewnątrz ochronnej konstrukcji wykonanej z tytanu, tzw. "skarbca", o wymiarach 0,8 m × 0,8 m × 0,6 m i masie około 150 kg, którego ściany mają grubość 1 cm. Znajduje się on na szczycie górnego pokładu kadłuba, pod anteną główną. Znacząco zmniejszy on narażenie znajdującej się wewnątrz elektroniki na promieniowanie jonizujące, do maksimum 25 krad, podczas gdy wnętrze kadłuba będzie narażone na dawkę około 11 Mrad[2].
Do łączności z Ziemią wykorzystywana będzie głównie antena o wysokim zysku (High-Gain Antenna, HGA) o średnicy 2,5 m pracująca w paśmie X. Juno posiada także przednią antenę o średnim zysku (MGA), dwie anteny – przednią i tylną – o niskim zysku (LGA) oraz dodatkowo antenę toroidalną o niskim zysku.
Energię elektryczną zapewniają 3 skrzydła paneli fotowoltaicznych umieszczone promieniście wokół kadłuba. Warto podkreślić, że ogniwa słoneczne po raz pierwszy stanowią źródło energii elektrycznej w misji do Jowisza. Każde ze skrzydeł ma wymiary 8,9 m × 2,65 m. Dwa ze skrzydeł składają się z 4 paneli ogniw każda. Ostatnie skrzydło ma 3 panele, natomiast miejsce ostatniego panelu zajmuje konstrukcja magnetometru. Baterie słoneczne będą dostarczać w okolicy orbity Ziemi energii o mocy około 14 kW, która na orbicie wokół Jowisza spadnie do około 400 W.
System napędowy satelity składa się z dwóch układów: układu z silnikiem głównym, korzystającym z dwuskładnikowego materiału pędnego (tetratlenek diazotu i hydrazyna) oraz układu z 12 silnikami korekcyjnymi, wykorzystujący jedynie hydrazynę. Silnik główny Leros-1b ma ciąg 645 N i używany jest do wszystkich najważniejszych manewrów misji. Ruchoma osłona chroni jego dyszę przed uderzeniami cząstek pyłu. Silniki korekcyjne rozmieszczone są w czterech zestawach silnikowych przymocowanych do kadłuba. Służą one do kontroli położenia sondy i wykonywania większości manewrów korekcyjnych.
Sonda jest stabilizowana obrotowo. Prędkość wirowania będzie się zmieniała w zależności od fazy misji: 1 obrót na minutę podczas biernej fazy lotu, 2 obroty na minutę podczas prowadzenia obserwacji naukowych i 5 obrotów na minutę podczas manewrów z użyciem silnika głównego. Wirowanie nadaje sondzie stabilność oraz umożliwia przemiatanie Jowisza przez pole widzenia instrumentów. Całkowita masa sondy przy starcie wynosi 3 625 kg, w tym masa konstrukcji 1 593 kg i masa materiałów pędnych 2 032 kg (1 280 kg paliwa i 752 kg utleniacza)[3].
Cele misji zostaną zrealizowane przy użyciu 29 czujników dostarczających danych do 9 instrumentów na pokładzie sondy. 8 z tych instrumentów składa się na ładunek naukowy, natomiast kamera JunoCam traktowana jest jako dodatkowy instrument przeznaczony dla celów edukacji i oświaty publicznej[3]
| Instrument | Opis instrumentu
|
|---|---|
| Gravity Science – eksperyment pomiarów pola grawitacyjnego[4] | System telekomunikacyjny sondy: transpondery sondy w paśmie Ka i paśmie X. Systemy odbiorcze sieci Deep Space Network na Ziemi.
|
| Magnetometer (MAG) – magnetometr[5] | Dwa trójosiowe magnetometry transduktorowe na szczycie skrzydła paneli słonecznych, w odległości 10 m i 12 m od centrum sondy.
Advanced Stellar Compass (ASC) – szukacze gwiazd (4 kamery CCD) dostarczające dokładnych danych o orientacji sondy w przestrzeni.
|
| Microwave Radiometer (MWR) – radiometr mikrofal[6] | 6 radiometrów, każdy z oddzielną anteną. Pomiary w zakresie fal o częstotliwości 0,6 – 22 GHz (o długości 1,3 cm – 50 cm) – odbiorniki o centralnych częstotliwościach: 0,6; 1,25; 2,6; 5,2; 10 i 22 GHz. Sondowanie głębokich warstw atmosfery planety (o ciśnieniu > 100 barów).
|
| Jupiter Energetic Particle Detector Instrument (JEDI) – detektor cząstek energetycznych | 3 identyczne detektory cząstek ze spektrometrami mas time-of-flight. Pomiary jonów w zakresie energii 10 keV – 10 MeV i elektronów w zakresie energii 25 keV – 1 MeV.
|
| Jovian Auroral Distributions Experiment (JADE) – instrument do badania rozkładu zórz polarnych | Zestaw detektorów złożony z 3 analizatorów elektronów i spektrometru masowego jonów. Pomiary elektronów oraz jonów wodoru, helu, tlenu i siarki o niskiej energii.
|
| Waves – odbiornik fal radiowych i plazmowych[7] | Elektryczna antena dipolowa i magnetyczna antena cewkowa wraz z odbiornikami. Pomiary pól elektrycznych i pól magnetycznych związanych z emisją fal radiowych i plazmowych w obszarach polarnych magnetosfery Jowisza.
|
| Ultraviolet Imaging Spectrograph (UVS) – spektrograf obrazujący w ultrafiolecie | Spektrograf obrazujący w zakresie długości fal 70 – 205 nm. Obrazowanie i pomiary spektralne w ultrafiolecie obszarów emisji zorzowej.
|
| Jovian Infrared Auroral Mapper (JIRAM) – instrument obrazujący w podczerwieni[8] | Kamera podczerwieni i spektrometr podczerwieni. Pomiary w zakresie długości fal 2,0 – 5,0 μm. Obrazowanie i sondowanie obszarów zorzowych i górnych warstw atmosfery Jowisza do poziomu ciśnienia 5 – 7 barów (na głębokości 50 – 70 km).
|
| JunoCam – kamera[9][10] | Kamera szerokokątna z 4 filtrami barwnymi: 420 - 520 nm (niebieski), 500 - 600 nm (zielony), 600 - 800 nm (czerwony) i ok. 890 nm (pamo absorpcji metanu). Obrazy tworzone przez przemiatanie pola widzenia podczas wirowania sondy. Zdolność rozdzielcza 673 μrad/piksel (od około 3 km/piksel na poziomie powierzchni chmur planety w peryapsis do 1800 km/piksel w apoapsis).
|
Misja Juno została w maju 2005 roku wybrana przez NASA do realizacji w ramach programu New Frontiers. Start według pierwotnych planów miał nastąpić w 2009 r., lecz następnie ulegał kolejno przesunięciu na 2010 i 2011 rok[2]. Montaż sondy rozpoczął się 1 kwietnia 2010 roku w zakładach koncernu Lockheed Martin Space Systems w Denver[11]. 8 kwietnia 2011 roku Juno została przetransportowana drogą lotniczą na kosmodrom Cape Canaveral. Zostały na nim przeprowadzone finalne etapy montażu i testów przedstartowych sondy oraz jej integracja z rakietą nośną[12].
Start sondy nastąpił 5 sierpnia 2011 roku o 16:25 UTC, ze stanowiska startowego SLC-41 na Cape Canaveral Air Force Station. Po 10 min 45 s rakieta nośna wprowadziła sondę na wstępną orbitę parkingową. Po kolejnych 31 minutach nastąpił powtórny zapłon górnego członu Centaur rakiety nośnej, którego praca trwała przez następne 9 min. O 17:18 UTC Juno odłączyła się od członu Centaur, po czym pomyślnie rozłożyła skrzydła baterii słonecznych[13].
Po starcie sonda weszła na sięgającą poza orbitę Marsa orbitę heliocentryczną o peryhelium 1,0 j.a, aphelium 2,26 j.a. i nachyleniu względem ekliptyki 0,1°[14].
1 lutego 2012 r. o 18:10 UTC wykonano trwający przez 25 min pierwszy manewr korekcji trajektorii (Δv = 1,2 m s-1)[15].
W pobliżu aphelium Juno dwukrotnie uruchomi silnik główny (30 sierpnia i 3 września 2012 r.), wykonując manewry DSM (Deep Space Maneuvers). 9 października 2013 roku sonda dokona przelotu obok Ziemi, zbliżając się do niej na odległość 500 km. Wykonany w efekcie przelotu manewr asysty grawitacyjnej zwiększy prędkość sondy o około 7,3 km s-1 i skieruje ją na orbitę prowadzącą do Jowisza.
5 lipca 2016 roku, w momencie największego zbliżenia do Jowisza, Juno ponownie uruchomi na 30 minut silnik główny i wykona manewr JOI (Jupiter Orbit Insertion), który wprowadzi ją na orbitę okołobiegunową wokół Jowisza. Pierwsza orbita sondy (Capture Orbit) będzie miała okres obiegu wynoszący 107 dni. Pod koniec tej orbity, po 106 dniach od wejścia na nią, Juno po raz ostatni uruchomi silnik główny (na 37 minut), wykonując manewr PRM (Period Reduction Maneuver), który skróci okres kolejnych orbit do 11 dni.
Okołobiegunowe orbity sondy umożliwią uniknięcie przelotów przez najbardziej niebezpieczne części pasów radiacyjnych planety. Podczas peryapsis Juno będzie zbliżać się na odległość 5000 km powyżej szczytów chmur w rejonie północnego bieguna Jowisza. W apoapsis sonda będzie oddalać się poza orbitę Kallisto.
Misję zakończy manewr deorbitacji podczas 34 orbity i zniszczenie sondy przy wtargnięcia w atmosferę planety w dniu 16 października 2017 roku[3].
| Faza | Początek fazy | Czas trwania (dni) |
|---|---|---|
| Przedstartowa | 2 sierpnia 2011 (-3 dni przed startem) | 3 |
| Startowa | 5 sierpnia 2011 | 2.3 |
| Lot wokółsłoneczny 1 (Inner Cruise 1) | 8 sierpnia 2011 | 61 |
| Lot wokółsłoneczny 2 (Inner Cruise 2) | 8 października 2011 | 598 |
| Lot wokółsłoneczny 3 (Inner Cruise 3) | 28 maja 2013 | 161 |
| Faza zbliżania (Quiet Cruise) | 5 listopada 2013 | 791 |
| Faza podejścia (Approach Phase) | 5 stycznia 2016 | 178 |
| Wejście na orbitę Jowisza (JOI) | 1 lipca 2016 | 4 |
| Orbita wstępna (Capture Orbit) | 5 lipca 2016 | 106 |
| Manewr zmniejszenia okresu obiegu planety (PRM) | 19 października 2016 | 1 |
| 1. i 2. orbita | 20 października 2016 | 20 |
| Orbity badawcze | 9 listopada 2016 | 336 |
| Deorbitacja | 11 października 2017 | 5.5 |
Misja jest prowadzona dla NASA przez Jet Propulsion Laboratory w Pasadenie. Kierownikiem misji (Principal Investigator) jest dr Scott Bolton z Southwest Research Institute w San Antonio, Teksas. Głównym naukowcem projektu (Project Scientist) jest Steve Levin z Jet Propulsion Laboratory. Sonda została skonstruowana w zakładach koncernu Lockheed Martin Space Systems w Denver, Kolorado[3].
Całkowity koszt misji, od etapu planowania do jej zakończenia, ma wynieść 1 miliard 107 milionów USD[16].
|
||||||||||||||||
