Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Kūkai (jap. 空海 Kūkai?, ur. 774, zm. 835) – był japońskim mnichem, uczonym, poetą i artystą, założycielem buddyjskiej sekty shingon (Shingon-shū; sekta "Prawdziwego słowa"). Znany jest również pod pośmiertnym imieniem Kōbō-Daishi (jap. 弘法大師 wielki mistrz rozpowszechniający prawo?), nadanym mu przez dwór cesarski w 921 r.
W 804 r. Kūkai wyruszył do Chin, gdzie pobierał nauki u Huiguo, nauczyciela buddyzmu ezoterycznego, który z kolei był bezpośrednim uczniem indyjskiego mistrza. Podczas swojego pobytu w Państwie Środka poznał także chińską kaligrafię i poezję, ucząc się u najlepszych mistrzów ówczesnych czasów. Do Japonii Kūkai powrócił w 806 roku.
W 816 r. otrzymał z nadania cesarza Saga ziemię na górze Kōya, gdzie założył jeden z dwóch ośrodków szkoły shingon.
Kūkai zasłynął jako kaligraf i twórca sylabariusza japońskiego kana służącego do zapisu elementów fonetycznych języka japońskiego (obok chińskich znaków). Jest uważany również za twórcę Iroha-uta, jednego z najbardziej znanych japońskich wierszy, napisanego przy zastosowaniu każdej z sylab kana. Prekursor męskiej miłości - shudō. Był również rzeźbiarzem, architektem, a nawet inżynierem (w 822 r. kierował, na polecenie dworu cesarskiego, budową zbiornika irygacyjnego).
