Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
|
|||
| Pełna nazwa | Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa Sportowa Spółka Akcyjna |
||
| Przydomek | Czarne Koszule | ||
| Maskotka | Czarna Pantera (Beata, mieszkanka Warszawskiego Zoo) | ||
| Barwy | czarno-biało-czerwono-czarne | ||
| Data założenia | jesień 1911 | ||
| Liga | Ekstraklasa | ||
| Adres | ul. Konwiktorska 6 00-206 Warszawa |
||
| Stadion | Stadion Polonii Warszawa im. Generała Kazimierza Sosnkowskiego |
||
| Prezes | wakat[1] | ||
| Trener | wakat | ||
| Asystent trenera | wakat | ||
|
|||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||
| Strona internetowa | |||
Polonia Warszawa (Klub Sportowy Piłkarski Polonia Warszawa) – klub piłkarski z siedzibą w Warszawie. Jest to drugi klub piłkarski, który powstał w Warszawie (po Koronie Warszawa powstałej w 1909) i pozostaje obecnie najstarszym klubem w Warszawie oraz pierwszym wicemistrzem w dziejach polskiego futbolu i pierwszym mistrzem Polski po II wojnie światowej. W tabeli wszech czasów Ekstraklasy zajmuje 14. miejsce.
Początków klubu należy szukać w Warszawskim Kole Sportowym. Organizacja ta skupiała większość ówczesnych zespołów piłkarskich oraz osoby grające w piłkę nożną i w roku 1909 miała już wśród swoich członków prawie 500 graczy i 20 drużyn. Koło Sportowe było inkubatorem dla najstarszych klubów warszawskich. Pierwszym z nich była drużyna Korony Warszawa, a kolejną Polonia Warszawa która powstała jesienią 1911 r. z połączenia warszawskich drużyn Merkury oraz Stella I[2]. Pomysłodawcą założenia klubu był kapitan Wacław Denhoff-Czarnocki, on też wymyślił nazwę (Polonia jest to łacińska nazwa Polski). W czasach zaboru rosyjskiego nadanie takiej nazwy drużynie było wyjątkowym aktem patriotyzmu i odwagi. Na początku zawodnicy grali w strojach w biało-czarne pasy i dopiero na wiosnę 1912 r. założyli czarne koszulki. Sprawa wyboru koloru ubrań też zrodziła kilka teorii. Najbardziej "patriotyczna" mówi że czarny kolor wybrano ze względu na żałobę po ojczyźnie, jednakże prawdopodobnie było trochę inaczej. Odpowiedzialny za zdobycie koszulek Janusz Mück zdołał kupić tylko takie. Czarne barwy miały jeszcze jedną zaletę – ubrania nie brudziły się od grania na błotnistym boisku przy Agrykoli. Pierwszy mecz Polonia zagrała z silnym lokalnym rywalem – Koroną. Spotkanie odbyło się 19 listopada 1911 i zakończyło się wynikiem 4:3 dla Korony. Dopiero dwa lata później, w lutym 1913 r., Czarne Koszule zagrały w swoich tradycyjnych strojach. Rywalem, tak jak poprzednio, była Korona, ale wynik – 4:0 dla Polonii – był już inny.
W 1915 roku Polonia Warszawa przekształca się w klub sportowy. Stało się to możliwe dzięki zajęciu Warszawy przez Niemców w trakcie I wojny światowej. Nowy zaborca zezwolił na działalność polskich organizacji sportowych. 15 X 1915 w mieszkaniu przy ul. Zgoda 12 z inicjatywy Tadeusza Gebethner oraz Mariana Strzeleckiego i Stefana Pronaszki odbyło się zebranie założycielskie[3]. Niektóre źródła podają tę datę jako rok powstania zespołu, jednak jest to błąd, gdyż zespół rozgrywał swoje mecze jako Polonia Warszawa już od 1911 roku. W tym czasie powstały nowe sekcje klub, a piłkarze rozgrywali swoje mecze na jedynym wówczas w Warszawie boisku na Agrykoli.
29 kwietnia 1917 odbył się pierwszy mecz Polonia – Legia, w którym padł wynik 1:1. Legia była wtedy drużyną frontową, która przyjechała do Warszawy i tu rozgrywała mecze z miejscowymi klubami. Miesiąc później dwie drużyny znowu się spotkały – wynik był identyczny. Niektórzy historycy twierdzą, że drużyna legionowa wcale nie jest protoplastą Legii Warszawa[4] i dlatego te spotkania nie są wliczane do statystyk tzw. "derby Warszawy". W lipcu 1917 r. Polonia rozegrała swój pierwszy mecz z drużyną zagraniczną – z węgier MAC Budapeszt który zakończył się wynikiem 1:5. W 1921 roku doszło do konfliktu w klubie, pomiędzy drużyną juniorów a kierownictwem sekcji piłkarskiej. Niezadowoleni juniorzy odeszli od Polonii i założyli nowy klub Warszawianka. Pomimo tego osłabienia, w pierwszych rozgrywkach o mistrzostwo Polski w 1921 Czarne Koszule zdobyły tytuł wicemistrza. Rozgrywki te odbyły się najpierw w lokalnych grupach, których mistrzowie awansowali na szczebel centralny. W grupie warszawskiej Polonia była najlepsza z imponującym dorobkiem bramkowym, 21 bramek zdobytych przy jednej straconej. W kolejnych latach od 1921 do 1926, czyli sześciokrotnie, Polonia także zdobywała mistrzostwo Warszawy. Wśród wyróżniających się piłkarzy w tamtym czasie byli bracia Stefan i Jan Loth oraz Artur Marczewski, którzy zostali powołani na pierwszy w historii międzynarodowy mecz piłkarski reprezentacji Polski.
W roku 1922 Polonia zatrudniła angielskiego trenera George'a Kimptona. Pod jego kierownictwem klub ponownie zdominował rozgrywki w Warszawie, pozostawiając w pobitym polu drużyny takie jak: Warszawianka, Korona oraz WKS (protoplastę Legii Warszawa). Po zakończeniu sezonu trener odszedł do Cracovii.
W 1923 roku zespół otrzymał od władz miasta teren pod budowę boiska. Na początku miało to być w Parku Skaryszewskim, następnie tereny w otoczeniu Cytadeli Warszawskiej, jednak ostatecznie Polonia otrzymała teren w pobliżu Dworca Gdańskiego. W rozgrywkach grupy warszawskiej Polonia ponownie była najlepsza, ale własną supremację nad lokalnymi rywalami Warszawianką i Legią (która wystąpiła wtedy po raz pierwszy w rozgrywkach pod obecną nazwą) udowodniła dopiero w ostatnim spotkaniu, pokonując Warszawiankę 7:1. W roku 1923 Polonia odniosła także prestiżowy sukces, pokonując po raz pierwszy w swej historii zespół zagraniczny, którym był silna węgierska drużyna Vasas Budapeszt, w stosunku 2:1[5].
Ponieważ PZPN zdecydował, że z powodu Igrzysk Olimpijskich 1924 nie odbędą się rozgrywki o tytuł Mistrza Polski, dlatego większość klubów skupiła się na rozgrywkach towarzyskich z zespołami zagranicznymi. Odbyły się jedynie rozgrywki na szczeblu lokalnym, które miały wyłonić Mistrza Polski w roku 1925. Ponownie zwycięską drużyną w tych rozgrywkach była Polonia, która została mistrzem Warszawy. 12 września 1924 roku Polonia wyjechała do Turcji na mecz z Galatasaray, z którym zremisowała 2:2. Poloniści grali również z zespołem z miasta Smyrna (obecnie Izmir), z którym wygrali 4:0 oraz z Alton Ordon, który rozgromiła 12:0 i Fenerbahce, z którym jednak przegrała 3:4.
Wiosną 1925 roku dokończono rozgrywki mistrzowskie wśród drużyn które rozegrały mistrzostwa grupy A w 1924 roku. Drużyna Polonii nie pokonała tym razem drugiego szczebla eliminacji i musiała uznać wyższość Warty Poznań oraz TKS Toruń. Jesienią 1925 roku odbyły się po raz pierwszy rozgrywki o Puchar Polski. Była to jedyna edycja która odbyła się przed wojną a sama impreza spotkała się z chłodnym przyjęciem przez najlepsze drużyny z wielu regionów Polski. Polonia została pokonana przez drużynę Warszawianki 2:3 i odpadła z dalszych rozgrywek.
Ostatnie nieligowe mistrzostwa Polski w 1926 roku rozpoczęto od rozgrywek w grupie warszawskiej. Drużyna Polonii rywalizowała w nich z bardzo silną drużyną Warszawianki. Po zakończeniu wszystkich spotkań, nie wyłoniono zwycięzcy, a w meczu Polonii z Warszawianką padł remis 5:5. Po dogrywce, którą przerwano z powodu zapadającej ciemności i dokończono po dwóch tygodniach, Polonia była lepsza o jedną bramkę. Dokończenie meczu po dwóch tygodniach spowodowało protest Warszawianki, który nie został uwzględniony[6]. Mistrzem Warszawy został Polonia i to ona awansowała do dalszego etapu rozgrywek w ramach mistrzostw Polski, a w efekcie zdobyła ponownie tytuł wicemistrza Polski. W grudniu 1926 roku większość polskich klubów, łącznie z Polonią Warszawa, zdecydowało o utworzeniu rozgrywek ligowych, które odbyły się po raz pierwszy w 1927 roku. Rozgrywki w 1927 roku w nowym systemie kołowym pokazały, że klub potrzebuje istotnych wzmocnień oraz regularnych treningów, a przede wszystkim dokończenia budowy własnego stadionu.
W 1928 roku Polonia przeniosła się na ul. Konwiktorską 6, gdzie ma swoją siedzibę do dzisiaj. Oficjalnego otwarcia stadionu dokonano 30 września 1928 r., jednakże pierwszy mecz odbył się już 15 sierpnia 1928 r. kiedy Polonia Warszawa pokonała drużynę Hasmonea Lwów 5:0. W klubie pojawił się także nowy trener z Czech František Koželuh, a w drużynie zadebiutował dziewiętnastoletni wówczas Władysław Szczepaniak, który w przyszłości stanie się symbolem klubu. Trener Kożeluch został zdymisjonowany po pierwszym sezonie, a klub pozostał bez trenera. W efekcie po pierwszej połowie sezonu drużyna zajmowała ostatnie miejsce w tabeli. Jedynym ratunkiem okazało się być zatrudnienie profesjonalnego trenera w połowie 1929 roku, a był nim były gracz Rapidu Wiedeń, Josef Steyskal. Ostatecznie drużyna zajęła 7. miejsce tych rozgrywkach. W tym samym roku w drużynie zadebiutował też szesnastoletni Zenon Pieniążek, kolejna zasłużona postać dla warszawskiego klubu.
W latach trzydziestych, w dobie kryzysu, Polonia ponownie straciła trenera. Pomimo to w rozgrywkach w 1930 roku, piłkarze zajęli 4. miejsce w Lidze, tuż za drużyną Legii. W następnym roku było już gorzej i drużyna zakończyła sezon na 7. miejscu. W kolejnym sezonie klub doświadczył po raz pierwszy gorzkiego smaku degradacji z rozgrywek ligowych. Pomimo to, właśnie wtedy, gracz Czarnych Koszul Jerzy Bułanow, został wybrany przez Przegląd Sportowy najlepszym polskim piłkarzem. Pomimo degradacji, w klubie pozostali tacy zawodnicy jak: Bułanow, Szczepaniak czy Odrowąż. Dzięki temu w kolejnym sezonie Polonia wygrała rozgrywki w niższej klasie i ponownie znalazła się w gronie najlepszych klubów grających w Lidze w 1934 r. W tamtych rozgrywkach warszawski klub odniósł spektakularny sukces pokonując jako jedyna drużyna w Hajdukach Wielkich przyszłego mistrza kraju, drużynę Ruchu. Ostatecznie Polonia zajęła 9. miejsce w tych rozgrywkach. Kolejny sezon w roku 1935 stał się jednym z najgorszych w historii klubu. Drużyna zanotowała spadek z ligi i to w bardzo kiepskim stylu, gdyż w całym sezonie drużyna zdobyła zaledwie 8 punktów. W 1936 roku Polonia w dalszym ciągu grała bardzo słabo. Pomimo to, w jej szeregach nadal występowali wierni jej piłkarze, Bułanow i Szczepaniak. Ten drugi zagrał nawet na Igrzyskach Olimpijskich w 1936 roku, gdzie pełnił rolę kapitana polskiej reprezentacji, którą to funkcję przejął od Bułanowa, po zakończeniu przez niego kariery międzynarodowej.
W 1937 roku w rozgrywkach warszawskiej grupy A, Polonia Warszawa zdobyła wyraźną przewagę, pokonując między innymi ostatniego spadkowicza z Ligi, drużynę Legii Warszawa. W kolejnych fazach rozgrywek także okazała się bezkonkurencyjna i ponownie znalazła się w gronie najlepszych drużyn w Polsce w rozgrywkach ligowych w 1938 roku. Prezes Polonii Warszawa generał Kazimierz Sosnkowski postanowił tym razem zatrudnić w roli trenera Karola Kossoka. Ten były śląski piłkarz wprowadził nowoczesne metody treningowe w drużynie i być może dzięki temu klub zajął wysokie, jak na beniaminka, czwarte miejsce w rozgrywkach. Natomiast w 1939 Związek Polskich Związków Sportowych uznał Polonię za najlepszy polski klub sportowy z 1938 r[7]. Warto zaznaczyć, że w jednym z najsłynniejszych meczów polskiej reprezentacji - pojedynku z Brazylią, podczas Mistrzostw Świata w 1938 roku, wystąpiło dwóch piłkarzy Polonii, Szczepaniak i Erwin Nyc.
W rozgrywkach z 1939 Polonia po kiepskim początku, ponownie pokonała jedną z najmocniejszych drużyn okresu przedwojennego, ówczesnego mistrza, Ruch Chorzów i to na wyjeździe. Liga nie została dokończona z powodu wybuchu II wojny światowej, a po rozegraniu 12 z 18 zaplanowanych meczów Polonia zajmowała 7. miejsce. Jeden z jej graczy Zenon Pieniążek był drugim wśród najskuteczniejszych zawodników z 16 zdobytymi bramkami. W przerwie letniej odbyły się szkolenia dla kadrowiczów poprowadzone przez legendarnego byłego zawodnika londyńskiego Arsenalu, Alexa Jamesa[7]. 38-letni były piłkarz wystąpił gościnnie w jednym z ostatnich, przedwojennych, meczów piłkarzy Polonii Warszawa.
Po wybuchu wojny zawieszono rozgrywki ligowe. Część zawodników została powołana do służby wojskowej, kilku zginęło w trakcie kampanii wrześniowej. Po zajęciu kraju Niemcy zakazali Polakom uprawiania sportu. Organizowano jednak rozgrywki piłkarskie w warunkach konspiracyjnych, wyłaniano mistrzów okręgów. Piłkarze Polonii dwukrotnie, w 1942 i 1943 roku, sięgnęli po tytuł mistrza Warszawy[8].
Jednocześnie drużyna ponosiła dalszej straty: piłkarze i działacze ginęli w obozach koncentracyjnych, egzekucjach ulicznych, w Katyniu. Część piłkarzy brała udział w konspiracji. Kilku zginęło w czasie powstania warszawskiego[8]. Areną tragicznych wydarzeń stał się również sam obiekt przy Konwiktorskiej. W czasie powstania warszawskiego, w nocy z 21 na 22 sierpnia 1944 roku oddziały powstańcze Batalionu Zośka, Batalionu Pięść i Batalionu Czata 49 wyprowadziły przez boisko Polonii uderzenie w stronę Dworca Gdańskiego. Atak nie powiódł się, a życie straciło w nim 12 powstańców[9]
Działalność klubu została wznowiona wkrótce po zakończeniu okupacji niemieckiej. Początkowo klub, z inicjatywy jednego z przedwojennych zawodników Polonii, Zenon Pieniążek „Odrowąż”, reaktywował się pod patronatem Milicji Obywatelskiej. Współpraca ta została jednak zakończona już w sierpniu 1945 r. Pierwszy mecz Polonia rozegrała 25 marca 1945 roku na boisku AZS w Parku Skaryszewskim z lokalnym rywalem RKS Okęcie. Spotkanie zakończyło się wynikiem 3:3. Był to zarazem pierwszy mecz w wyzwolonej stolicy.
W 1946 r., grając w zrujnowanej Warszawie, Czarne Koszule zdobyły pierwszy tytuł mistrzowski. Mecz finałowy Polonia grała na stadionie Wojska Polskiego przy Łazienkowskiej. Pokonując 3:2 AKS Chorzów zdobyła pierwszy dla Warszawy tytuł mistrzowski. Stadion przy Konwiktorskiej, położony na Nowym Mieście, był zrujnowany działaniami wojennymi i został odbudowany dopiero kilka lat po wojnie. Do czasu odbudowania stadionu Poloniści grali na innych boiskach w Warszawie. W 1952 r. Polonia zdobyła drugie trofeum – Puchar Polski, w finałowym meczu pokonując Legię Warszawa na Łazienkowskiej 1:0. Był to ostatni sukces Czarnych Koszul w tamtych czasach. Polonia spadła do drugiej ligi. Przyczyn degradacji było kilka. Polonia spadła z ligi, mimo iż zdobyła puchar, który rok wcześniej dał tytuł mistrza Polski Ruchowi Chorzów. Pierwsza połowa lat 50. to czarny okres stalinizmu, ówczesne władze chciały usunąć wszystko co miało związek z dawną Polską. Każdemu klubowi dano resortowego "sponsora", Polonii przypadła kolej, która, w przeciwieństwie do górników, wojska i milicji, do bogatych nie należała. Trzeba jednak przyznać, że nieudolność działaczy też nie pomogła klubowi w utrzymaniu. Późniejszą tułaczkę Polonii po niższych ligach, spowodowało uczynienie centralnym klubem PKP poznańskiego Lecha, który finansowany był kosztem KSP. Doprowadziło to klub do wieloletniej marginalizacji, nie tylko Polonię ale także inne kluby kolejowe. Jeszcze kilkanaście lat po spadku na Polonię przychodziło nawet po dziesięć tysięcy kibiców. Później stopniowo sympatię Warszawy przejmowała Legia, która mogła się pochwalić znacznymi sukcesami. Przez czterdzieści jeden lat Polonia grała w II lidze, a nawet w III lidze.
Na początku roku 1949 Polonia została zaproszona przez brazylijski klub Vasco da Gama na rozegranie kilku meczów towarzyskich, jednak ówczesne władze nie zgodziły się na wyjazd Polonii za granicę. W tym roku również Polonia Warszawa została przemianowana przez władze komunistyczne na nazwę Kolejarz Warszawa. Od 1950 roku Polonia (wtedy Kolejarz) grali w bordowych koszulkach, niebieskich spodenkach oraz z kolejarskim znakiem na koszulkach. W 1955 roku władze ligi dały możliwość zmiany nazwy klubu wszystkim zespołom. Polonia jako pierwsza drużyna w kraju zdecydowała się na zmianę nazwy na Polonia-Kolejarz Warszawa. Dwa lata później na zebraniu klubowym zdecydowano aby przywrócić do nazwy Polonia Warszawa. Polonia była pierwszym klubem w Warszawie i drugim w Polsce który powrócił do swojej tradycyjnej nazwy.
W sierpniu 1956 roku Polonia wyjeżdża do Węgier na rozegranie kilku meczów towarzyskich. Pierwszy mecz Polonia grała z Törekvesem Budapeszt, mecz ten zakończył się wynikiem 2:3 dla Węgrów. Drugi mecz Polonia grała z Törekvesowi Szombathely tym razem Poloniści zremisowali 2:2. Trzeci mecz "Czarne Koszule" grały z Törekvesem Pecs jednak ten mecz Poloniści przegrali 1:2. Kilka miesięcy później zespół Törekves Szombathely przyjechał do Polski. Niestety i tym razem Polonia przegrała 1:4.
W roku 1981 Polonia Warszawa wzięła udział w Pucharze Króla Tajlandii[10]. Polonia zajęła w tym turnieju trzecie miejsce wygrywając 5 meczów, remisując 1 i przegrywając 2.
Polonia od 1954 do 1993 roku grała w II lub III lidze. Pomimo gry niższych klasach rozrywkowych na mecze Polonii przychodziło po 20-30 tys. osób[11].
Gdy funkcję prezesa klubu objął Jerzy Piekarzewski w 1991 roku klub uzyskał awans do II ligi, a w sezonie 1992/93 Polonia Warszawa ponownie osiągnęła awans do polskiej elity piłkarskiej. Po 41 latach nieobecności Polonia powróciła do ekstraklasy. Klub był jednak fatalnie zorganizowany, brak było pieniędzy i bazy treningowej. Czarne Koszule znów wróciły do II ligi, jednak tylko na dwa lata. W sezonie 1995/96 Polonia, razem z Wisłą Kraków, awansowała do I ligi. Na Konwiktorskiej pojawił się Janusz Romanowski, który właśnie wycofał się ze sponsorowania Legii, zakładając spółkę KPP Polonia Warszawa. Od tej pory do sezonu sezonu 2005/06 Polonia grała w ekstraklasie. W 1998 r. zdobyła wicemistrzostwo Polski, zaś w 1999 dotarła do półfinału Pucharu Intertoto.
Do sezonu 1999/2000 Polonia nie przystępowała jako faworyt. Pod koniec rundy jesiennej po raz pierwszy w historii Czarne Koszule zostały liderem ekstraklasy. Zespół prowadzili wtedy Jerzy Engel i Dariusz Wdowczyk. W przerwie zimowej sprowadzono kilku znakomitych piłkarzy, m.in. Tomasza Wieszczyckiego i Tomasza Kiełbowicza, którzy okazali się bardzo dobrym wzmocnieniem. W tym czasie w drużynie Polonii Warszawa występował pierwszy czarnoskóry reprezentant Polski w piłce nożnej Emmanuel Olisadebe. W rundzie wiosennej Czarne Koszule przegrały tylko dwa mecze (w tym jeden po zapewnieniu tytułu) i jeden zremisowały. Oficjalne mistrzostwo Polonia zapewniła sobie pokonując na Łazienkowskiej Legię Warszawa 3:0. Wcześniej zdobyła Puchar Ligi, zwyciężając na "neutralnym" stadionie Wojska Polskiego Legię 2:1. W lipcu Czarne Koszule potwierdziły swoje panowanie w polskiej piłce, zdobywając Superpuchar po zwycięstwie nad zdobywcą Pucharu Polski Amicą Wronki 4:2. Później Polonia odpadła w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów (dwumecz z Panathinaikosem Ateny 2:2 i 1:2, do awansu było bardzo blisko), wcześniej jednak eliminując FC Dinamo Bukareszt. Jednak nie wszystko na Konwiktorskiej było idealne. Mistrzostwo drużyna zdobyła grając z sztucznie dołączonym tworem – HOOP Polonia Warszawa. Romanowski nie spełnił wymagań i wypłat sponsorowi. Sponsor wycofał się kilka miesięcy później. W efekcie Polonia oraz jej właściciel zadłużyli się. W sezonie 2000/01 Czarne Koszule w lidze grały słabo, jednak zdołały zdobyć Puchar Polski. Potem z finansowania zadłużonego klubu wycofał się Janusz Romanowski, a klub przejęła nowo utworzona spółka KSP Polonia Warszawa, której właścicielem był Jan Raniecki, kibic, który w Polonię postanowił włożyć własny majątek.
Przez kolejne lata Polonia osiągała coraz gorsze wyniki, a działania Jana Ranieckiego oceniane były skrajnie. Aby otrzymać licencje na grę w ekstraklasie potrzebne były inwestycje. Klub był na granicy bankructwa. Jedni byli mu wdzięczni za uratowanie klubu przed zagładą, wspieranie go oraz organizowanie działań takich jak wydawanie klubowego czasopisma, promowanie klubu wśród młodzieży szkolnej (akcja "Kibic"), budowę nowej trybuny "Kamiennej" oraz sztucznego oświetlenia i ogrzewanej murawy z częściowo własnych pieniędzy. Inni ostro krytykowali prowadzenie klubu twardą ręką oraz złe decyzje personalne. Najgorszym okazał się być sezon 2005/2006. Jan Raniecki od pewnego czasu zdecydowany był sprzedać klub, jednak szukał wiarygodnego następcy który mógłby rozwijać klub oraz poczynić w nim dalsze, konieczne, inwestycje. Rozmowy prowadzone z firmą developerską J.W. Construction oraz angielską firmą Global Soccer Agency przedłużały się w nieskończoność. Chaos w klubie, oraz nagła śmierć Jana Ranieckiego 1 marca 2006 spowodowały, że klub nie był stanie utrzymać się w lidze. Ostatecznie jego nowym właścicielem została firma J.W. Construction oraz jej prezes i założyciel Józef Wojciechowski, która jednak do końca sezonu, a także przez pół kolejnego już, drugoligowego sezonu borykała się z bałaganem w klubie oraz roszczeniami Global Soccer Agency. Spadkowicz z I ligi rundę jesienną zakończył w 2. lidze na ostatnim miejscu (oprócz małej liczby punktów przyczyniła się do tego kara nałożona przez PZPN, której prawomocność była dyskusyjna).
11 lipca 2008 roku prezes klubu KSP Polonia Warszawa Józef Wojciechowski odkupił od Zbigniewa Drzymały 16715 akcji spółki Groclin-Dyskobolia SSA za 20 milionów złotych[12]. Dzięki tej transakcji Polonia Warszawa awansowała do ekstraklasy pomimo 7 miejsca w II lidze. Wszyscy zawodnicy Dyskobolii Groclin Grodzisk Wielkopolski stali się automatycznie zawodnikami zespołu Polonii. Dodatkowo dołączyło do nich kilku najlepszych graczy z poprzedniego sezonu takich jak: Krzysztof Michalski (obecnie Korona Piaski), Radosław Majdan, Daniel Mąka czy Jacek Kosmalski. Niektórzy z zawodników, będący w wieku juniorskim zostali przeniesieni do Młodej Ekstraklasy a pozostali którzy nie znaleźli uznania w oczach trenera Zielińskiego rundę jesienną sezonu 2008/2009 spędzili w IV-ligowej Polonii SSA Warszawa. Wiosną druga drużyna została rozwiązana.
10 listopada 2009 roku nowym trenerem drużyny został José Mari Bakero, były hiszpański piłkarz pochodzenia baskijskiego oraz były kapitan drużyny FC Barcelona. Ten utytułowany piłkarz trenował już wcześniej drużynę Real Sociedad San Sebastián, aczkolwiek bez sukcesów. Wraz z drużyną Polonii, którą objął gdy zajmowała przedostatnie miejsce w lidze, zdołał wywalczyć miejsce gwarantujące pozostanie w Ekstraklasie na sezon 2010/2011. Od 25 czerwca 2010 roku, wraz z trenerem Bakero współpracował Paweł Janas, były trener reprezentacji Polski, który zajął stanowisko wiceprezesa ds. sportowych[13]. W maju 2010 Radosław Majdan objął stanowisko rzecznika prasowego stołecznego klubu. 13 września 2010 roku José Mari Bakero został zwolniony, a zastąpił go Paweł Janas. Po niespełna czterech miesiącach, 29 grudnia 2010, Paweł Janas został zdymisjonowany ale powrócił na stanowisko dyrektora sportowego w klubie[14]. Niebawem został zdymisjowany także z tego stanowiska. Kolejnymi trenerami w tym dość dziwnym sezonie byli: Theo Boss, Piotr Stokowiec oraz ponownie Jacek Zieliński.
W nowym sezonie doszło do dużych zmian w kadrze zespołu prowadzonego przez Jacka Zielińskiego. Odeszło z niej aż siedmiu zawodników. Jednym z nich był Adrian Mierzejewski, który został sprzedany przez drużynę Polonii za rekordową kwotę 5,25 miliona euro, która to była najwyższą stawką jaką zapłacono za piłkarza odchodzącego z polskiej ligi[15]. W tym samym czasie w klubie pojawiło się ośmiu nowych zawodników na których zakup przeznaczono dużą cześć rekordowej kwoty. Już na samym początku nowego sezonu prezes Wojciechowski postawił przed piłkarzami za cel zdobycie tytułu mistrzowskiego[16]. Po zakończeniu rundy jesiennej rozgrywek, drużyna Polonii zajmowała trzecie miejsce, ze stratą sześciu punktów do prowadzącej drużyny. Po sześciu kolejkach rundy wiosennej (w tym trzech porażkach, z których ostatnią była z Koroną Kielce 3:0), 27 marca 2012 został zwolniony trener Jacek Zieliński (szkoleniowcem Czarnych Koszul był przez rok - został nim 22 marca 2011 i wówczas pierwszy mecz wygrał z kielecką drużyną)[17]. 28 marca 2012 jego następcą został Czesław Michniewicz[18]. 20 kwietnia 2012 po przegranym u siebie meczu z Ruchem Chorzów właściciel KSP Polonia Józef Wojciechowski zapowiedział zaprzestanie finansowania klubu i wycofanie się z polskiego futbolu na zawsze[19]. Ostatecznie drużyna zajęła szóste miejsce w sezonie 2011/2012 a 8 maja 2012 Michniewicz przestał być treneirem[20].
Obecny herb klubu składa się z tarczy w kolorze biało-czerwonym, która jest otoczona czarnym kołem. W kole znajdują się litery KSP. Obecnie rozpowszechnione jest logo klubu stworzone przez spółkę KSP Polonia Warszawa, gdzie herb otoczony jest wieńcem laurowym. Na górze znajduje się rok założenia klubu 1911, a na dole znajduje się nazwa klubu POLONIA.
Na przestrzeni lat historii warszawskiego klubu herb ten podlegał wielu zmianom. Pierwszy znany emblemat klubu stanowiła zwykła biało-czerwona tarcza o ukośnej linii podziału pomiędzy kolorami. Była ona przypinana do strojów agrafką, co umożliwiało jej szybkie usunięcie w razie kontroli przez carską Ochranę.
W 1933 roku do tarczy dodano czarne okrągłe tło, na którym pojawiły się litery KSP, przy czym z lewej strony tarczy była to litera K, u góry litera S, a z prawej strony litera P.
W czasach stalinizmu władze nakazały zarówno zmianę nazwy jak i herbu klubowego. Klub nazwano Kolejarz Warszawa, a jego nowy herb stanowiło czerwono-niebieskie kółko z literą P w środku i z odchodzącymi od niego kolejarskimi skrzydełkami. Całość była dość podobna do emblematu kolejarzy. Po odwilży 1956 roku powrócono do starej nazwy i starego symbolu jednakże z jednym wyjątkiem. Zamiast liter KSP pojawiły się litery KKS (Kolejowy Klub Sportowy). Litery zostały otoczone białymi okręgami umieszczonymi na czarnym tle.
Po przejęciu klubu przez Janusza Romanowskiego w 1999 roku, utworzono nową strukturę klubu, której skrótem były litery KPP. W związku z tym, te właśnie litery zaczęły się pojawiać w herbie klubu. Modyfikacja ta została zniesiona wraz z rozwiązaniem współpracy ze sponsorem. W tamtym czasie, po zdobyciu tytułu Mistrza Polski, pojawiły się po bokach herbu dwie gwiazdki symbolizujące dwa tytuły mistrzowskie wplecione w wieniec laurowy.
Pierwszym dużym osiągnięciem zespołu było zdobycie drugiego miejsca w lidze polskiej w 1921 roku, następnie trzecie miejsce w 1923 oraz ponownie drugie w roku 1926. Swoje pierwsze mistrzostwo zdobyła w roku 1946, a w 1951 zajęli po raz drugi trzecie miejsce. Pierwszy puchar w historii klubu został zdobyty w roku 1952. Na następne osiągnięcia klubu trzeba było długo czekać. Największe sukcesy Polonia Warszawa odniosła w roku 2000, gdy zespół zdobył Mistrzostwo Polski, Superpuchar Polski oraz Puchar Ligi. Rok później w 2001 klub zdobył drugi Puchar Polski.
| Wyniki ze wszystkich sezonów Polonii Warszawa[21][22] | ||
|---|---|---|
|
||
Drużyna trzykrotnie występowała w Pucharze Intertoto. Pierwszy raz w 1997 roku. Rozgrywki były prowadzone w systemie grupowym. Poloniści byli w jednej grupie z: AaB Aalborg, Dinamo-93 Mińsk, SC Heerenveen oraz MSV Duisburg. Zajęła oni ostatnie miejsce w grupie z dwoma punktami na koncie. Remisując dwa oraz przegrywając dwa mecze[24]. Swój drugi występ w tym pucharze zaliczyli po odpadnięciu w drugiej rundzie Pucharu UEFA w 1999 roku. Wtedy rozgrywki prowadzone były systemem pucharowym. W pierwszej rundzie Polonia pokonała Tiligul-Tiras Tyraspol w pierwszym meczu 4:0, a w drugim zremisowała 0:0[25]. W drugiej rundzie "Czarne Koszule" spotkały się z FC Kobenhavn, z którymi wygrały w pierwszym meczu 3:1, a w drugim zremisowali 1:1[26]. Natomiast w trzeciej rundzie spotkali się z zespołem Vasas Budapeszt, który pokonali w pierwszym meczu 2:0, a w drugim 2:1[27]. W pucharze tym doszli aż do półfinału. Jednak na przeszkodzie w wystąpieniu w finale stanął zespół FC Metz, który pokonał Polonię w pierwszym meczu 5:1, a w drugim zremisował 1:1[28]. Natomiast swój ostatni występ w tym pucharze Polonia miała w 2003 roku. Jednak wystąpili oni jedynie w pierwszej rundzie grając z Toboł Kostanaj z, którym przegrała dwukrotnie 0:3 i 1:2[29].
Zespół Czarnych Koszul czterokrotnie brał udział w rozgrywkach o Pucharze UEFA: w roku 1998, 2001 oraz 2002.
W swoim pierwszym występie w pucharze UEFA zespół został wyeliminowany w drugiej rundzie kwalifikacji przez Dynamo Moskwa (dwukrotnie przegrali 0:1)[30]. W swoim drugim występie w Pucharze UEFA (po odpadnięciu z kwalifikacji o Ligę Mistrzów) Poloniści trafili na włoski zespół Udinese Calcio z którym przegrali dwukrotnie 0:1 i 0:2[31]. W trzecim występie zespół doszedł do pierwszej rundy pucharu jednak został pokonany w niej przez Twente Enschede 1:2[32].
W czwartym występie w Pucharze UEFA zespół ponownie doszedł do pierwszej rundy pucharu pokonując najpierw maltański klub Sliemę Wanderers 2:0 i 3:1, a później zostając wyeliminowany przez FC Porto (jak się okazało zwycięzcę turnieju) w pierwszym meczu 6:0, a w drugim Polonia wygrała 2:0[33].
Polonia występowała również raz w kwalifikacjach do Ligi Mistrzów UEFA w 2000 roku. Polonia wystartowała w drugiej rundzie kwalifikacyjnej, gdzie grała z zespołem FC Dinamo Bukareszt i z którą wygrała dwukrotnie. W pierwszym meczu 4:3, a w drugim 3:1[34]. Natomiast w trzeciej rundzie kwalifikacyjnej Polonia trafiła na zespół Panathinaikos AO z którym przegrała zmagania o ligę mistrzów remisując w pierwszym meczu 2:2, a w drugim przegrywając 1:2[35]. Odpadnięcie w trzeciej rundzie pozwoliło na grę w Pucharze UEFA w tym samym sezonie.
Polonia w sezonie 2009/2010 występowała w I edycji Lidze Europy UEFA. W pierwszej rundzie pokonała czarnogórski klub FK Budućnost Podgorica 2:0 w pierwszym meczu oraz przegrała w rewanżu 0:1, wygrywając w dwumeczu 2-1. W drugiej rundzie Polonia spotkała się z zespołem z San Marino A.C. Juvenes/Dogana. Pierwsze spotkanie zwyciężyła 1:0. W drugim wygrała 4:0 i awansowała do kolejnej rundy. W tej piłkarze "Czarnych Koszul" nie sprostali holenderskiemu NAC Breda, dwukrotnie przegrywając 0:1 i 1:3.
| Sezon | Rozgrywki | Runda | Przeciwnik | Wynik | |
|---|---|---|---|---|---|
| 1997 | Puchar Intertoto | Faza grupowa |  |
AaB Aalborg | 0-2 |
 |
Dinamo-93 Mińsk | 1-4 | |||
 |
SC Heerenveen | 0-0 | |||
 |
MSV Duisburg | 0-0 | |||
| 1998/1999 | Puchar UEFA | 1Q |  |
Sadam Tallinn | 2-0 , 3-1 |
| 2Q |  |
Dynamo Moskwa | 0-1 , 0-1 | ||
| 1999 | Puchar Intertoto | 1Q |  |
Tiligul-Tiras Tyraspol | 4-0 , 0-0 |
| 2Q | |
FC Kobenhavn | 3-1 , 1-1 | ||
| Ćwierćfinał |  |
Vasas Budapeszt | 2-0 , 2-1 | ||
| Półfinał |  |
FC Metz | 1-5 , 1-1 | ||
| 2000/2001 | Liga Mistrzów UEFA | 2Q |  |
FC Dinamo Bukareszt | 4-3 , 3-1 |
| 3Q |  |
Panathinaikos Ateny | 2-2 , 1-2 | ||
| 2000/2001 | Puchar UEFA | 2Q |  |
Udinese Calcio | 0-1 , 0-2 |
| 2001/2002 | Runda eliminacyjna |  |
The New Saints F.C. | 4-0 , 2-0 | |
| 1Q | |
Twente Enschede | 1-2 , 0-2 | ||
| 2003 | Puchar Intertoto | 1Q |  |
Toboł Kostanaj | 0-3 , 1-2 |
| 2009/2010 | Liga Europy UEFA | 1Q |  |
FK Budućnost Podgorica | 2-0 , 0-1 |
| 2Q |  |
A.C. Juvenes/Dogana | 1-0 , 4-0 | ||
| 3Q | |
NAC Breda | 0-1 , 1-3 |
W 1998 roku piłkarz Polonii Arkadiusz Bąk został razem z Sylwestrem Czereszewskim i Mariuszem Śrutwą królem strzelców polskiej ekstraklasy zdobywając 14 bramek[36].
W 2007 roku Jacek Kosmalski został królem strzelców polskiej drugiej ligi zdobywając 19 bramek[37].
12 – 
Dla fanów klubu (12 zawodnik)[38]
|
|
|
Stadion Warszawskiej Polonii im. generała Kazimierza Sosnkowskiego mieści się w warszawskim Śródmieściu przy ulicy Konwiktorskiej 6. Swoje mecze na tym stadionie Polonia rozgrywa od 1928 roku.
Wcześniej grali na Dynasach lub Agrykoli, a do czasu odbudowania stadionu po wojnie Poloniści grali na stadionie Wojska Polskiego a w czasie eliminacji do Ligi Mistrzów w 2001 roku grali na stadionach Widzewa Łódź oraz Wisły Płock. Trybuny stadionu dzielą się na trzy części[41]:
Stadion posiada oświetlenie o mocy 1600 luxów oraz podgrzewaną murawę. Posiada również dwie zadaszone trybuny: Główną i Kamienną. Dach nad trybuną Główną jest zawieszony na dwóch pylonach o wysokości 30 m[43]. Na EURO 2012 stadion ten ma być bazą treningową.
Na stadion przy Konwiktorskiej można dojechać:
3 kwietnia 2007 na konferencji prasowej w Ratuszu obwieszczono plany miasta Warszawy na modernizację stadionu piłkarskiego Polonii jako w pełni zadaszonego obiektu na 15 tys. miejsc siedzących jak i wybudowania przy nim hali sportowej dla koszykówki na 4,5 tys. widzów i krytego basenu 50-metrowego[44]. Koszt modernizacji wyniesie około 180 mln.[45].
Średnia frekwencja na meczach Polonii wynosi ok. 4500 kibiców[46]. Najzagorzalsi fani Czarnych Koszul zasiadają na trybunie "Kamiennej". Główne flagi to "Duma Stolicy", "Warszawska Ferajna", "Czarne Koszule", "Muranów", "Bielany", "Ochota", "Praga", "Polonia Warszawa", "Konwiktorska 6", "Polonia Restituta", "K6 on tour"[47]. Kibice warszawskiej Polonii przyjaźnią się wraz z kibicami klubów: Cracovia, Sandecja Nowy Sącz oraz z Ligallo Fondo Norte (grupą kibiców Realu Saragossa). Przyjaźń pomiędzy Polonią, a Cracovią istnieje od lat 20. XX wieku[48] i jest to również najstarsza przyjaźń kibicowska w Polsce.
Dawniej kibice przyjaźnili się z kibicami Pogoni Lwów, Lecha Poznań, Korony Kielce, ŁKS Łódź, Avii Świdnik, Stali Stalowa Wola, Stali Mielec, Jezioraka Iława, Broni Radom, Arki Gdynia[49]
Kibicami Polonii są lub byli między innymi: Jan Englert, Michał Listkiewicz, Stanisław Tym, Kazimierz Górski, Marek Jurek, Grzegorz Jankowski oraz Stefan Friedmann[50].
W sierpniu 2004 roku, kibice Polonii zaadoptowali czarną jaguarzycę Beatę, która znajduje się w Ogrodzie Zoologicznym w Warszawie i nazwali ją Beata Konwiktorska VI[51]. Jest ona symbolem klubu oraz kibiców.
Derby Warszawy są jednymi z najważniejszych w Polsce, obok Krakowa, Trójmiasta i Łodzi. Rywalem Polonii w derbach jest siebie Polonia i Legia Warszawa. Pierwszy mecz derbowy odbył się w 1921 roku. Ostatnie, jak dotychczas, spotkanie miało miejsce 16 marca 2012.
| Wszystkie mecze[52] | |||
| Mecze | Zwycięstwa Polonii | Remisy | Zwycięstwa Legii |
|---|---|---|---|
| 76 | 29 | 19 | 28 |
Niektórzy historycy piłki nożnej kwestionują datę powstania klubu jako rok 1911. W 1925 roku, klub oficjalnie obchodził dziesięciolecie swojego istnienia (1915 - 1925) o czym na stronie głównej pisał m.in. Przegląd Sportowy[58]. Na głównej fladze kibiców „Duma Stolicy” widnieje rok 1912, natomiast na sztandarze znajdującym się w klubie jest 1915. W 1985 roku, klub wydał oficjalne jubileuszowe pamiątki (okolicznościowe proporczyki i odznaki 1915 - 1985).
|
|||||
|
|||||
|
|||||
