Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kampinoski Park Narodowy rezerwat biosfery UNESCO |
|
 Logo parku |
|
| Położenie | woj. mazowieckie |
| Data utworzenia | 16 stycznia 1959 |
| Powierzchnia - leśna - uprawna - wodna |
385,44 km² 275,66 km² 79,5 km² 1,84 km² |
| Pow. ochrony - ścisłej - częściowej - krajobrazu |
46,38 km² 309,9 km² 29,16 km² |
| Powierzchnia otuliny | 377,56 km² |
| Długość szlaków turystycznych | 1230,8 km |
| Odwiedzających rocznie | 1 milion |
| Siedziba | ul. Tetmajera 38, 05-080 Izabelin |
|
Położenie na mapie Polski
  Kampinoski Park Narodowy
|
|
| Na mapach: | |
| Strona internetowa parku | |
Kampinoski Park Narodowy – polski park narodowy utworzony w 1959 roku w województwie warszawskim[1]
21 stycznia 2000 KPN został wpisany na światową listę rezerwatów biosfery UNESCO.
Obejmuje tereny Puszczy Kampinoskiej w pradolinie Wisły, w zachodniej części Kotliny Warszawskiej. W puszczy, która jest pozostałością po Puszczy Mazowieckiej, zaczęto karczowanie polan, uprawę ziemi i budowę osad w XVII w. Osady rozrastały się w miarę powiększania areału rolnego. W XX wieku sytuacja uległa zmianie. Od końca lat 70. ziemia jest wykupywana przez KPN i stopniowo zalesiana, a osadnictwo ograniczane. Na odtworzenie boru potrzeba 150 lat, by powstał najbardziej cenny drzewostan grądowy – 350 do 400 lat. Powierzchnia parku wynosi 38 544 ha, powierzchnia otuliny 37 756 ha.
Wydmy powstałe w pradolinie Wisły i obszary bagienne są najbardziej charakterystycznymi elementami tutejszego krajobrazu. Wydmy Parku uważane są za najlepiej zachowany kompleks wydm śródlądowych w skali Europy. Tak kontrastowe środowiska sprzyjają różnorodności świata roślin i zwierząt. Bagna porośnięte są roślinnością łąkową, turzycami, zaroślami i lasami bagiennymi, do których należą występujące w Parku lasy olsowe i łęgowe. Najczęściej spotykanym w Puszczy Kampinoskiej zespołem leśnym jest kontynentalny bór sosnowy świeży. Z dębów stanowiących tu ważną domieszkę – około 10% – występują trzy gatunki, dwa rodzime: dąb szypułkowy i dąb bezszypułkowy oraz pochodzący z Ameryki dąb czerwony.
Park i dolina nieuregulowanej Wisły ze starorzeczami, piaszczystymi łachami, wyspami i zaroślami stanowią ważne miejsce bytowania wielu zwierząt. Wśród nich znajdują się gatunki przywrócone naturze: łoś – będący symbolem parku, bóbr oraz ryś.
Tereny Parku mają bogatą historię, związaną z walkami o niepodległość. Miały tu miejsce walki powstańcze w 1794 i 1863, walki armii Poznań we wrześniu 1939, a także walki w 1944. Znajdują się tu: mogiły powstańców z 1863, cmentarz partyzantów, jak również cmentarz w Palmirach, na którym spoczywają Polacy rozstrzelani przez Niemców w latach 1939-1944.
Na terenie parku dozwolona jest turystyka piesza, rowerowa i konna. Służą jej znakowane szlaki turystyczne o długości około 360 km oraz Kampinoski Szlak Rowerowy o długości 144,5 km. W okresie wiosenno-letnim bardzo atrakcyjnym środkiem dojazdu na północno-zachodni skraj parku, do Wilczy Tułowskich, jest zabytkowa kolej wąskotorowa z Sochaczewa.
Obszar parku został uznany przez Parlament Europejski za ostoję ptaków o randze europejskiej. W 2000 KPN wraz z otuliną został wpisany na listę rezerwatów biosfery jako Rezerwat Biosfery "Puszcza Kampinoska". Strefę centralną rezerwatu tworzą obszary ochrony ścisłej parku, strefę buforową obszary ochrony częściowej i krajobrazowej, zaś strefą przejściową jest otulina.
Spis treści |
W latach trzydziestych utworzono w Puszczy Kampinoskiej pierwsze rezerwaty (Granica, Sieraków, Zamczysko)[2] za sprawą badań Romana (badania florystyczno-fitosocjologiczne) i Jadwigi (badania geomorfologiczno-geologiczne) Kobendzów[2]
Park został powołany rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1959 roku[1][2]. Został założony na powierzchni 407 km2[1]. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 września 1997 jego powierzchnia została zmieniona na 385,4433 km2[3]
Zarządzeniem z 8 grudnia 2009 roku minister środowiska powołał na pięcioletnią kadencję Radę Naukową w składzie[4][5]:
Pierwotnie położony w powiatach nowodworskim, pruszkowskim i sochaczewskim w województwie warszawskim[1]. Rozciąga się na na północny zachód od Warszawy. Pokrywa się z terenami Puszczy Kampinowskiej[6].
Na terenie parku występują wydmy (paraboliczne i wały wydmowe) i bagna[2].
Na terenie Kampinoskiego Parku Narodowego występują zwykle kwaśne i mało żyzne gleby wytworzone z piasków eolicznych: gleby rdzawe i bielicowe oraz gleby gruntowoglejowe. Można spotkać też: czarne ziemie, gleby gruntowoglejowe, mułowe, torfowe, murszowe i murszowate, a czasem mady rzeczne[7]
Ssaki:
Ptaki:
Lasy stanową 70% powierzchni Kampinoskiego Parku Narodowego. Dominującym siedliskiem roślinnym jest bór świeży[2].
drzewa:
relikty glacjalne:
element subatlantycki:
gatunki subkontynentalne (oprócz ww. reliktów):
gatunki górskie:
gatunki borealne i borealno-górskie:
Park jest obszarem NATURA 2000 oraz Rezerwatem Biosfery[2].
Na terenie parku lub w okolicach znajdują się:
Główny Szlak Puszczy Kampinoskiej (Dziekanów Leśny – Wiersze – Brochów) 55,8 km
Północny Szlak Leśny im. Teofila Lenartowicza (Śladów – Piaski Królewskie – Janówek) 39,6 km
Południowy Szlak Leśny (Dziekanów Leśny – Granica – Żelazowa Wola) 56,1 km Południowy Szlak Krawędziowy (Kampinos – Granica – Leszno – Dąbrowa Leśna) 49,8 km Północny Szlak Krawędziowy (Tułowice – Grochale Nowe – Modlin) 41,0 km
Szlak im. Powstańców Warszawskich (Leszno – Wiersze – Truskaw) 19,5 km Szlak im. Aleksandra Janowskiego (Leoncin – Stara Dąbrowa – Leszno) 21 km Szlak im. Zygmunta Padlewskiego (Kampinos – Granica – Nowe Polesie) 16,3 km Szlak im. Stefana Żeromskiego (Wólka Węglowa – Uroczysko Na Miny) 7,3 km
Podwarszawski Szlak Pamięci (Laski – Wólka Węglowa) 11,7 km Szlak Przechadzkowy (Izabelin – Wólka Węglowa) 7,3 km Szlak im. Antoniego Trębickiego (Palmiry – Mogilny Mostek) 2,6 km Szlak im. Kazimierza W. Wójcickiego (Truskaw – Palmiry) 11,5 km Palmirski Szlak Łącznikowy (Cmentarz Palmiry – Truskaw) 3,5 km Szlak Borowy (Nowiny – Krzywa Góra) 4 km Brochowski Szlak Łącznikowy (Brochów – Borowa Góra) 8,3 km
Kampinoski Szlak Rowerowy (wokół KPN) 144,5 km
(z Niepokalanowa, Sochaczewa, Secymina, Modlina, Czosnowa, Dziekanowa i Starego Bemowa)
Szlak, Wisły (z Powsina przez Powiśle).
Szlak Wisły (z Chomiczówki).
|
|||||||
