Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyKanadyjska Partia Nosorożców (Parti Rhinocéros du Canada, Rhinoceros Party of Canada), znana również jako Nosorożce (Parti Rhino, Rhinos), była zarejestrowaną partią polityczną w Kanadzie w latach 1968-1993. Jej działanie opierało się na kanadyjskiej tradycji satyry politycznej. Głównym mottem partii było "nic nie obiecywać", chociaż w rzeczywistości często obiecywali wiele niemożliwych rzeczy.
Kanadyjska Partia Nosorożców została utworzona w 1963 roku przez doktora Jacques Ferrona, "Éminence de la Grande Corne du parti Rhinoceros" – "Eminencję Wielkiego Rogu partii Nosorożca", znanego separatystycznego pisarza. W latach siedemdziesiątych do partii przyłączyła się grupa artystów, która stworzyła satyryczny obraz partii.
Członkowie partii twierdzili, że są duchowymi spadkobiercami brazylijskich nosorożców, które zostały wybrane do rady miasta São Paulo w latach pięćdziesiątych. Formalnym liderem partii był Korneliusz Pierwszy, nosorożec z zoo w Granby, na wschód od Montrealu. Członkowie partii twierdzili, że nosorożce są właściwym symbolem dla partii politycznej, gdyż politycy są z natury "gruboskórni, powolni, tępi, potrafią szybko uciekać, gdy są w niebezpieczeństwie, i mają wielkie owłosione rogi wyrastające wprost ze środka ich twarzy".
Spis treści |
Bryan Gold z Kanadyjskiej Partii Nosorożców określił, że platforma partii ma dwie stopy wysokości i jest zrobiona z drewna. "Moją platformą jest ta, na której aktualnie stoję". Kandydat Ted 'not so' Sharp (gra słów: Sharp oznacza "ostry", "błyskotliwy", not so sharp – "niezbyt bystry") startował w wyborach w Ontario przeciw Florze MacDonald z wyborczym hasłem "Fauna, nie flora", obiecując równą reprezentację fauny. Stanowisko Sharpa wobec dyskutowanego wówczas problemu aborcji było jasne: "Jeśli zostanę wybrany, obiecuję nigdy nie dokonać aborcji". Członek partii i piosenkarz Michel Rivard wykorzystał przedwyborczy czas antenowy partii na przemówienie o treści: "Mam dla Państwa dwie rzeczy do powiedzenia: seler i chodnik. Dziękuję, dobrej nocy".
Partia Nosorożców obiecywała także nie dotrzymywać żadnych obietnic (był to punkt ich programu, który – jak twierdzili – został podchwycony i zrealizowany przez pozostałe partie). Obiecywali też, że jeśli zostaną wybrani, zażądają ponownego przeliczenia głosów.
Inne obietnice dotyczyły:
Odłam partii z Kolumbii Brytyjskiej zaproponował sadomasochistyczną dominę do pilnowania dyscypliny partyjnej. Wśród ich propozycji było też zerwanie z tradycjami kolonialnymi przez zmianę nazwy "Kolumbia Brytyjska" na "La La Land", przeniesienie stolicy oraz połączenie się z Progresywno-Konserwatywną Partią Kanady w celu zwiększenia szans w wyborach.
Kanadyjskiej Partii Nosorożców nigdy nie udało się zająć miejsca w Parlamencie. Jednak, w wyborach w 1984 roku, partia zajęła czwarte miejsce pod względem liczby głosów, po trzech największych ugrupowaniach, lecz przed wieloma znanymi, mniejszymi partiami. Kandydaci Nosorożców zdobywali czasem w niektórych okręgach drugie miejsce, wyprzedzając kandydatów głównych partii. Przykładowo, w wyborach w 1980 roku, Partia Nosorożców wystawiła w okręgu wyborczym Laurier-Sainte-Marie zawodowego clowna, Sonię 'Chatouille' Côté (chatouille oznacza "łaskotki" po francusku). Côté zajęła drugie miejsce, po kandydacie Liberałów, lecz pokonując pozostałe największe partie – Nowych Demokratów i Progresywnych Konserwatystów. Chatouille dostała dwa razy więcej głosów niż kandydat PK.
Na początku działalności partii, gdy składała się głównie z francuskojęzycznych mieszkańców Quebecu, na oficjalnego tłumacza partii wyznaczyli oni jedyną osobę, która była jednojęzycznym anglofonem.
Partia przestała działać w 1993 roku. Zdecydowała się wtedy zbojkotować wybory federalne, w związku z nowym prawem, które wymagało od partii, które nie zarejestrowały kandydatów w przynajmniej 50 okręgach wyborczych, zapłacenia 1000 dolarów za każdego kandydata.
W Polsce:
W Wielkiej Brytanii:
