Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Browning wz. 1928 | |
 |
|
| Browning wz. 1928 w Muzeum im. Orła Białego | |
| Dane podstawowe | |
| Państwo |  Polska |
| Producent | Państwowa Fabryka Karabinów |
| Rodzaj | ręczny karabin maszynowy |
| Historia | |
| Produkcja seryjna | 1930-1939 (w Polsce) |
| Wyprodukowano | ~24 000 egz. |
| Dane techniczne | |
| Kaliber | 7,92 mm |
| Nabój | 7,92 x 57 mm Mauser |
| Wymiary | |
| Długość | 1110 mm |
| Długość lufy | 611 mm |
| Masa | |
| broni | 9,5 kg (z pustym magazynkiem) |
| Inne | |
| Prędkość pocz. pocisku | 853 m/s |
| Szybkostrzelność teoretyczna | 600 strz./min |
| Szybkostrzelność praktyczna | 80 strz./min |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
.jpg&filetimestamp=20100804172031)
7,92 mm rkm Browning wz. 1928 – polski ręczny karabin maszynowy z okresu międzywojennego, opracowany na podstawie karabinu Browning M1918.
Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Wojsko Polskie dysponowało wieloma typami lekkich i ręcznych karabinów maszynowych. Były to karabiny zarówno zdobyte w magazynach armii zaborców, jak i kupione lub otrzymane w ramach pomocy wojskowej. Część modeli była przestarzała, a różnorodność konstrukcji utrudniała szkolenie.
W 1923 r. ogłoszono konkurs na nowy rkm, ale zakończył się on bez wyłonienia zwycięzcy. W roku następnym zakupiono po 12 egzemplarzy rkm-ów Browning M1918, Lewis wz. 1923 i Hotchkiss wz. 23 w celu przeprowadzenia prób i wybrania najlepszej konstrukcji. W przeprowadzonych testach najlepiej wypadł rkm Browninga. Drugi konkurs przeprowadzono na początku 1925 r. Uczestniczyło w nim kilka konstrukcji, z których wybrano oferowany przez belgijskie zakłady FN rkm Browninga. Pomimo rozstrzygnięcia konkursu, w następnym roku nadal trwały próby rkm-ów Hotchkiss i Lewis. W zakładach FN złożono zaś zamówienie na wersje rkm Browninga zmodyfikowaną według polskiej specyfikacji. Zmieniono kaliber broni, konstrukcję i mocowanie dwójnogu (płozy zamiast ostróg, przeniesienie dwójnogu do przodu lufy), przekonstruowanie celownika (przeziernik zastąpiono szczerbinką, a celownik został obrócony), wydłużono lufę i dodano chwyt pistoletowy. Rkm przyjęto do uzbrojenia pod koniec 1927 r. jako 7,92 mm rkm Browning wz. 1928. W zakładach FN zamówiono 10 000 egzemplarzy nowej broni. Jednocześnie zakupiono licencje na produkcję rkm w Polsce.
Produkcja w Polsce rozpoczęła się ze znacznym opóźnieniem w 1930 r. Przyczyną opóźnienia były błędy w dokumentacji technicznej dostarczonej przez Belgów. Do 1939 r. wyprodukowano około 14 000 egzemplarzy tej broni. Pomiędzy 1928 a 1939 rokiem pojawiły się następne zmiany konstrukcyjne. Zmieniono kształt kolby (kolba "rybi ogon"), zmniejszono wymiary szczerbinki i dodano osłonę muszki. Prowadzono też prace nad lufą szybkowymienną.
W trakcie wojny obronnej we wrześniu 1939 r. rkm wz. 1928 był powszechnie stosowany przez jednostki piechoty i okazał się bronią niezawodną i celną nawet w najtrudniejszych warunkach. Zdobyte egzemplarze Wehrmacht użytkował jako IMG 28(p). Pewna liczba zdobycznych karabinów, została także użyta przez Armię Czerwoną na początku wojny radziecko-niemieckiej.
Browning wz. 1928 był zespołową bronią samoczynno-samopowtarzalną. Zasada działania automatyki oparta o odprowadzanie części gazów prochowych przez boczny otwór lufy, z długim ruchem tłoka gazowego. Broń wyposażona była w regulator gazowy. Rkm wz. 28 strzelał z zamka otwartego. Zamek ryglowany ryglem wahliwym. Wyciąg sprężynujący znajduje się w zamku, rolę wyrzutnika pełnił występ komory zamkowej (łuski wyrzucane są w prawo).
Browning wz. 1928 był bronią zasilaną z dwurzędowych magazynków 20-nabojowych. Mechanizm uderzeniowy bijnikowy, rolę bijnika spełnia suwadło, mechanizm spustowy z przełącznikiem rodzaju ognia. Przełącznik rodzaju ognia połączony z bezpiecznikiem. Skrzydełko przełącznika znajdowało się z lewej strony komory spustowej. Bezpiecznik unieruchamiał spust.
Browning wz. 1928 wyposażony był w łoże i chwyt pistoletowy. Kolba stała, drewniana. Przyrządy celownicze mechaniczne (celownik krzywiznowy ze szczerbinką, nastawy 300-1600 metrów). Lufa ciężka, niewymienna, posiadała karby przyspieszające chłodzenie, zakończona gwintem przy pomocy którego mocowany był stożkowy tłumik płomienia lub odrzutnik (podczas strzelania amunicją ćwiczebną). W przypadku nie stosowania żadnego urządzenia wylotowego na gwint nakręcany był ochraniacz. Do lufy przymocowana była komora gazowa. Dwójnóg zamocowany był do rury gazowej.
Obsługa tej broni to 3 żołnierzy: celowniczy (etatowo st.strzelec) i 2 amunicyjnych (etatowo strzelcy). Jednostka Ognia [JO] do karabinu – 500 nabojów (w tym 480 z pociskiem S (lekkim) i 20 z pociskiem P (przeciwpancernym). Normalna dotacja amunicji (przy broni): 2 JO (z czego 1 JO bezpośrednio przy obsłudze – w magazynkach, druga na etatowym środku transportu pododdziału, np. na biedce amunicyjnej). Amunicja ta była przenoszona przez celowniczego (5 magazynków) i 2 amunicyjnych (po 10 magazynków).
|
||||||||||||||
