Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyKaraimski Związek Religijny w Rzeczypospolitej Polskiej (karaim. Karaj Diń Birligiari LR) – związek wyznaniowy niewielkiej grupy etnicznej i religijnej zwanej Karaimami. Związek liczy obecnie ok. 120 wiernych. Zwierzchnikiem jest przewodniczący Zarządu Związku prof. dr hab. Szymon Pilecki.
Spis treści |
Legenda karaimska mówi, że w 1397 wielki książę Witold, w związku z wyprawą wojenną sprowadził z Krymu kilkaset rodzin karaimskich i osadził je w ówczesnej stolicy Litwy - Trokach oraz na zachodnim pograniczu Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zarówno w Wielkim Księstwie Litewskim, jak i w Koronie, Karaimi korzystali z dużej autonomii, m.in. karaimska dzielnica Trok była autonomicznym miastem, rządzącym się w oparciu o prawo magdeburskie, z własnym wójtem odpowiedzialnym bezpośrednio przed Wielkim Księciem. Nie będąc chrześcijanami, nie mieli wprawdzie praw wyborczych, ale, podobnie jak Tatarzy, mogli służyć w wojsku i posiadać ziemię. W 1795 po III rozbiorze polski największe skupiska Karaimów znalazły się na terenie zaboru rosyjskiego m.in.: Troki, Wilno, Poniewież, Łuck oraz zaboru austriackiego (Halicz i okolice). Zaborcy potwierdzili przywileje nadane Karaimom przez władców Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wkrótce obywatelami Rosji stali się również Karaimi zamieszkujący Krym. Bardzo istotne perturbacje w działalności dżymatów (gmin) karaimskich wywołał wybuch I wojny światowej, a zwłaszcza przesuwanie się na wschód frontu niemiecko-rosyjskiego. Zgodnie z decyzjami Cara konieczna była ewakuacja zajmowanych przez wroga ziem. Tak więc ludność karaimska, podobnie jak inni obywatele Rosji, była przenoszona w głąb Rosji, skąd wielu z nich już nie powróciło. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, w granicach Rzeczypospolitej znalazły się cztery duże skupiska Karaimów: w Trokach, Wilnie, Łucku i w Haliczu. Dnia 30 listopada 1924 zwołano w Wilnie konferencję przedstawicieli gmin i stowarzyszeń karaimskich w celu omówienia projektów i zmian własnościowych gmin. W 1936 Sejm Rzeczypospolitej przyjął ustawę o stosunku państwa do Karaimskiego Związku Religijnego w RP, w oparciu o którą Związek działa do dziś.
Karaimi polscy posługują się językiem karaimskim należącym do języków tureckich, ale w odróżnieniu od wielu ludów tureckich wyznają karaimizm - religię, która, podobnie jak chrześcijaństwo, wyłoniła się z judaizmu. Za kodyfikatora religii karaimskiej uważany jest żyjący w VII w. Anan ben Dawid z Basry. Karaimi uznają wyłącznie Stary Testament (Torę), odrzucając wszelkie dodatki, np. Ewangelię, Talmud i Koran.
