Przez karate tradycyjne w karate rozumie się często te style, które sprzeciwiają się przeprowadzaniu zawodów sportowych w powszechnym rozumieniu tego słowa - uważa się je za kolejna lekcję z przeciwnikiem, jedynie za formę treningu i dostosowania dyscypliny do wymogów bezpiecznej rywalizacji. Z jednej strony oznacza to traktowanie karate jako sztuki, także duchowej, stanowiącej śmiertelnie niebezpieczną umiejętność (która zatraca się w sporcie). Z drugiej strony, poprzez brak intensywnego treningu jiu kumite (sparringu, wolnej walki) i niemożność ustalenia kryteriów rywalizacji, może prowadzić do wykształcania mniej praktycznych dla walki realnej nawyków.
Karate tradycyjne w oryginalnej, dawnej formie w zasadzie nie zachowało się w całości w praktyce współcześnie uprawianych stylów.
Najbardziej znany kodyfikator i popularyzator karate, twórca stylu shōtōkan, Gichin Funakoshi wypowiadał się przeciwko usportowieniu karate, a także przeciwko podziałom pomiędzy stylami (twierdził, że karate jest tylko jedno). Przewodniczącym ITKF (International Traditional Karate Federation) od początku jej istnienia był Sensei Hidetaka Nishiyama, uczeń Gichina Funakoshiego. Obecnie funkcję tę pełni Richard Jorgensen z Kanady.
System ćwiczeń w Karate tradycyjnym można podzielić na trzy główne elementy:
Karate tradycyjne ma pięć głównych zasad, których powinien przestrzegać każdy prawdziwy karateka:
| po polsku | po japońsku (Rōmaji) |
|---|---|
| Po pierwsze, doskonalić charakter. | Jinkaku kansei ni Tsutomuro koto. |
| Po pierwsze, bronić drogi prawdy. | Makoto no mishi wo Mamuro koto. |
| Po pierwsze, rozwijać siłę ducha. | Doryoku no seishin wo Yashinou koto. |
| Po pierwsze, przestrzegać zasad etykiety. | Reigi wo Omonzuru koto. |
| Po pierwsze, wystrzegać się porywczości. | Kekki no yu wo Imashimuru koto. |
Oficjalna strona Polskiego Związku Karate Tradycyjnego
|
||||||||