Karel lub Carel van Mander (ur. w maju 1548 w Meulebeke we Flandrii Zachodniej, zm. 11 września 1606 w Amsterdamie) – flamandzki malarz manierysta, poeta, teoretyk sztuki i biograf.
Urodził się w szlacheckiej rodzinie w Meulebeke, studiował u Heere de Lucasa w Gandawie i w 1568/1569 u Pietera Vlericka w Courtrai i Tournai. W latach 1573–1577 przebywał we Włoszech, ok. 1583 osiadł w Haarlemie, gdzie mieszkał i pracował 20 lat. Jest uważany obok Hendrika Goltziusa i Cornelisa van Haarlema za założyciela manierystycznej akademii haarlemskiej, pierwszej holenderskiej akademii sztuki. Jej adeptem był Frans Hals[1].
Dziełem życia Mandera jest Het Schilder-Boeck (Księga o malarstwie) – zbiór biografii najwybitniejszych malarzy niderlandzkich, flamandzkich i niemieckich działających w XV i XVI wieku. Książka została wydana po raz pierwszy w 1604 i zawiera informacje na temat 175 malarzy, stanowiąc przez stulecia cenne źródło informacji na temat życia artystycznego Europy północnej[2].
Artysta pozostawił po sobie ok. 30 obrazów, głównie alegorii, z których najbardziej znane są:
Największe zbiory prac Carela van Mandera zgromadziły: Frans Hals Museum w Haarlemie, Rijksmuseum w Amsterdamie, Ermitaż w Sankt Petersburgu i J. Paul Getty Museum w Los Angeles.