Karol Bunsch (ur. 22 lutego 1898 w Krakowie, zm. 24 listopada 1987 tamże) – polski pisarz historyczny, publicysta i tłumacz literatury angielskiej oraz niemieckiej, porucznik piechoty Wojska Polskiego. Młodszy brat Adama Bunscha.
Grób rodziny Bunschów na Cmentarzu Salwatorskim
Tablica na grobie Karola Bunscha
Ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Opracowywał przekłady z literatury angielskiej i niemieckiej. Przez wiele lat pracował jako adwokat, piastował także stanowisko krakowskiego rajcy. Pisaniem zajął się jeszcze w okresie okupacji. Debiutował w roku 1945, powieścią Dzikowy skarb, szybko zyskując sławę i uznanie. Powieść ta zapoczątkowała cykl Powieści piastowskie, który autor rozbudowywał aż do 1984 roku.
W 1953 podpisał rezolucję ZLP w sprawie procesu krakowskiego.
W 1955 ukazała się pierwszą część późniejszej Trylogii o Aleksandrze Wielkim - Olimpias. W 1958 ukazały się dwie krótkie powieści o czasach Jagiellonów - O Zawiszy Czarnym opowieść i Warna 1444. Obok powieści historycznych pisał również nowele czego owocem jest tomik Nowele Zebrane.
W 1924 był porucznikiem rezerwy 66 Pułku Piechoty w Chełmnie ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 1274 lokatą. W roku 1934 zajmował 481 lokatę wśród poruczników pospolitego ruszenia. Pozostawał na ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Kraków Miasto z przydziałem do Okręgowej Kadry Oficerskiej Nr V w Krakowie. Pochowany na Cmentarzu Salwatorskim w Krakowie.
[edytuj] Cykl Powieści piastowskie
Piastowska seria powieści posiada fabułę, w którą wplecione są historyczne daty i miejsca związane z kształtowaniem się polskiej państwowości. Obok postaci fikcyjnych, na kartach powieści pojawiają się także postacie autentyczne.
- Dzikowy skarb (1945; powieść historyczna, której akcja dzieje się w początkach panowania Mieszka I)
- Ojciec i syn (1946; powieść, ukazująca konflikt pokoleń, między Bolesławem a jego ojcem Mieszkiem I)
- Rok tysięczny (1961; książka opowiada o rządach Chrobrego, jego konflikcie z Odą i wojnach z Niemcami oraz o życiu św. Wojciecha, uzupełniona jest opowiadaniem Obrona Niemczy, którego akcje rozgrywa się w 1015 roku, z tymi samymi bohaterami)
- Bracia (1976; opowieść ukazuje rządy Mieszka II Lamberta, który w wyniku spisku braci został wplątany w ogromne kłopoty)
- Bezkrólewie (1979; po śmierci Mieszka II rządy obejmuje impulsywny i srogi Bolesław, określany w historii Zapomnianym, wspiera go palatyn Michał Awdaniec)
- Odnowiciel (1984; powieść, opowiadająca o odnowie wyludnionej i zniszczonej Polski przez Kazimierza I Odnowiciela i jego walkach z Masławem)
- Imiennik - Śladem pradziada (1949; opowieść tocząca się wnet po śmierci Kazimierza, opowiadająca o losach woja Domana w czasach Bolesława Śmiałego, łącznie z koronacją króla)
- Imiennik - Miecz i pastorał (kontynuacja poprzedniej części; zaostrza się konflikt między królem Bolesławem a biskupem Stanisławem, który nie wie, że jest marionetką w rękach przebiegłego Sieciecha)
- Przekleństwo (1973; Mieszko Bolesławowic powraca z wygnania. Możni zmęczeni rządami Sieciecha pragną ustanowić Mieszka księciem)
- Zdobycie Kołobrzegu (1952; pierwsze lata panowania Bolesława Krzywoustego i jego dwie wyprawy na Pomorze, dalszy ciąg to Psie Pole)
- Psie Pole (1953; ciąg dalszy Zdobycia Kołobrzegu, wojna z cesarzem Henrykiem V, obrona Głogowa i tytułowa bitwa; wszystkie wymienione wyżej powieści tworzą nieprzerwany ciąg omawiający panowanie wszystkich kolejnych polskich władców)
- Powrotna droga (1971; panowanie Bolesława V Wstydliwego, ponad 100 lat po akcji poprzedniej powieści, najazd Tatarów i wyprawa na Jaćwingów)
- Wawelskie wzgórze (1953; akcja rozgrywa się kilkadziesiąt lat po akcji poprzedniej powieści, czasy Władysława Łokietka i jego walki o koronę królewską oraz zwalczanie buntu krakowskiego, dalszy ciąg to Wywołańcy)
- Wywołańcy (1958; kontynuacja Wawelskiego wzgórza, dalsza część panowania Władysława Łokietka, następna część to Przełom)
- Przełom (1964; kontynuacja dwóch poprzednich powieści, ostatnie lata panowania Władysława Łokietka aż do bitwy pod Płowcami)
[edytuj] Powieści o czasach Jagiellonów
[edytuj] Trylogia o Aleksandrze Wielkim
22 lipca 1973 roku otrzymał nagrodę ministra kultury i sztuki I stopnia .[1]
[edytuj] Bibliografia
- Rocznik Oficerski 1924, s. 281, 438.
- Rocznik Oficerski Rezerw 1934, s. 256, 928.
Przypisy
- ↑ Dziennik Polski, rok XXIX, nr 172 (9145), s. 2.
Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
