Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Karol Modzelewski | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 23 listopada 1937 Moskwa |
| Senator I kadencji | |
| Przynależność polityczna | Obywatelski Klub Parlamentarny |
| Okres urzędowania | od 18 czerwca 1989 do 25 listopada 1991 |
| Odznaczenia | |
 |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Karol Modzelewski (ur. 23 listopada 1937 w Moskwie) – polski historyk i polityk, mediewista, profesor nauk humanistycznych, działacz opozycji w okresie PRL, senator I kadencji, kawaler Orderu Orła Białego, przybrany syn Zygmunta Modzelewskiego.
Spis treści |
W 1954 zdał maturę w XIV Liceum Ogólnokształcącym im. Klementa Gottwalda w Warszawie. Ukończył w 1959 studia na Uniwersytecie Warszawskim, będąc uczniem Aleksandra Gieysztora. W latach 1962–1964 był asystentem i doktorantem w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego.
W 1957 wstąpił do PZPR. W 1964 został wydalony razem z Jackiem Kuroniem z szeregów partii. Wykreślono go wówczas również z listy członków ZMS. W reakcji na wydalenie wystosowali List otwarty do Partii, krytykujący linię polityczną PZPR. Usunięto go wówczas także ze studiów doktoranckich i z pracy, a w 1965 skazano na karę 3,5 roku pozbawienia wolności. Warunkowe zwolnienie uzyskał w sierpniu 1967. Brał udział w wydarzeniach marca 1968, za co w 1969 ponownie otrzymał karę 3,5 roku pozbawienia wolności. Został zwolniony we wrześniu 1971.
W latach 1972–1983 był zatrudniony w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN we Wrocławiu.
W 1980 wstąpił do "Solidarności", był pomysłodawcą nazwy związku. Wchodził w skład prezydium dolnośląskiego MKZ, prezydium zarządu regionu, Krajowej Komisji Porozumiewawczej, brał także udział w I KZD w Gdańsku. Po wprowadzeniu stanu wojennego został zatrzymany 13 grudnia 1981 w sopockim Grand Hotelu celem internowania, we wrześniu 1982 aresztowano go, zarzucając mu próbę obalenia ustroju PRL. W 1984 został zwolniony na mocy amnestii i w tym samym roku powrócił do pracy naukowej.
Do 1992 pracował w Instytucie Historii PAN, w 1990 uzyskując tytuł naukowy profesora.
W latach 1992–1994 był zatrudniony w Instytucie Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1994 zawodowo związany z Instytutem Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego na stanowisku profesora. Jest członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk, w grudniu 2006 objął stanowisko wiceprezesa PAN. Działa w Towarzystwie Naukowym Warszawskim.
W okresie 1989–1991 sprawował mandat senatora I kadencji, wybranego w województwie wrocławskim z ramienia Komitetu Obywatelskiego. Na początku lat 90. współtworzył Solidarność Pracy, następnie Unię Pracy. Był jej honorowym przewodniczącym, rezygnując z tej funkcji oraz z działalności partyjnej w 1995. W 2005 wszedł w skład komitetu wyborczego Włodzimierza Cimoszewicza w wyborach prezydenckich.
W 1998 wraz z Jackiem Kuroniem został odznaczony Orderem Orła Białego[1].
W 2007 otrzymał Nagrodę Fundacji na rzecz Nauki Polskiej w dziedzinie nauk humanistycznych i społecznych za badania nad historią powstawania tożsamości europejskiej odkrywające znaczenie tradycji przedchrześcijańskiej i wielokulturowej dla współczesnego pojęcia Europy przedstawione w dziele Barbarzyńska Europa.
