Karol Popiel (ur. 28 października 1887 w Rzochowie (obecnie dzielnica Mielca), zm. 6 czerwca 1977 w Rzymie) – polityk chadecki, działacz Narodowego Związku Robotniczego, a potem Centrolewu.
Był absolwentem Szkoły Podstawowej im. Henryka Sienkiewicza w Rzochowie, oraz Liceum Ogólnokształcącego im. ks. Stanisława Konarskiego w Mielcu.
W czasie I wojny światowej walczył w Legionach Polskich. W 1920 był jednym z założycieli Narodowej Partii Robotniczej i jej prezesem. W latach 1922–1927 był posłem na Sejm I kadencji.
Za działalność w Centrolewie więziony w Brześciu. Od 1936 działacz Front Morges. W 1937 został prezesem Stronnictwa Pracy (powstałego z połączenia NPR i Polskiego Stronnictwa Chrześcijańskiej Demokracji). Na emigracji był ministrem w trzecim rządzie Władysława Sikorskiego. W 1945 powrócił do kraju, wybrany posłem do Krajowej Rady Narodowej. W 1946, wobec infiltrowania Stronnictwa Pracy przez agentów UB, złożył mandat i wyjechał do USA. Później przebywał także w Paryżu i Rzymie. Był członkiem Światowej Unii Chrześcijańskiej Demokracji. Zmarł w Rzymie, pochowany jest na warszawskich Powązkach.
Karol Popiel był także pisarzem politycznym. Najważniejsze pozycje jego autorstwa:
|
||||||||||
|
||||||||||