Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Karsten Braasch | |
| Państwo |  Niemcy |
| Miejsce zamieszkania | Ratingen |
| Data i miejsce urodzenia | 14 lipca 1967 Marl |
| Wzrost | 180 cm |
| Masa ciała | 73 kg |
| Gra | leworęczna |
| Status profesjonalny | 1987 |
| Zakończenie kariery | 2005 |
| Gra pojedyncza | |
| Wygrane turnieje | 0 |
| Najwyżej w rankingu | 38 (13 czerwca 1994) |
| Australian Open | 3R (1997) |
| Roland Garros | 1R (1992, 1994, 1995) |
| Wimbledon | 2R (1992, 1994) |
| US Open | 3R (1993) |
| Gra podwójna | |
| Wygrane turnieje | 6 |
| Najwyżej w rankingu | 36 (10 listopada 1997) |
| Australian Open | 3R (2001, 2004) |
| Roland Garros | QF (1997, 2004) |
| Wimbledon | 2R (1998, 1999, 2002) |
| US Open | 2R (1998) |
Karsten Braasch (ur. 14 lipca 1967 w Marl), niemiecki tenisista, zwycięzca turniejów ATP Tour w deblu, reprezentant w Pucharze Davisa.
Karierę tenisową rozpoczął w roku 1987. W singlu największym osiągnięciem Niemca jest finał turnieju ATP Tour w Rosmalen na nawierzchni trawiastej z roku 1994. W finale przegrał z Richardem Krajicekiem 3:6, 4:6. Najwyżej w rankingu singlistów był na 38. miejscu w czerwcu 1994 roku.
W grze podwójnej wygrał łącznie sześć turniejów rangi ATP Tour. Był również uczestnikiem trzech finałów, w których został pokonany. Najwyżej w zestawieniu deblistów był na 36. pozycji w listopadzie 1997 roku.
W roku 1994 reprezentował Niemcy w Pucharze Davisa, w spotkaniu ćwierćfinałowym przeciwko Hiszpanii i półfinałowym przeciwko Rosji. Braasch odniósł jedno zwycięstwo w tych rozgrywkach przeciwko Hiszpanom w grze podwójnej. Partnerem deblowym Niemca był Michael Stich, a pokonał debel Sergi Bruguera-Tomás Carbonell. Przeciwko Rosji przegrał mecz deblowy (wspólnie ze Stichem) z parą Jewgienij Kafielnikow-Andriej Olchowski.
W roku 1994 odniósł z reprezentacją Niemiec zwycięstwo w Drużynowym Pucharze Świata.
Braasch, leworęczny zawodnik o charakterystycznym wyglądzie (okulary, kilkudniowy zarost), wyróżniał się także niepowtarzalną akcją serwisową [1]. W styczniu 1998, kiedy już występował niemal wyłącznie w deblu (w grze pojedynczej klasyfikowany był poza czołową dwusetką rankingu światowego), przyjął wyzwanie młodych sióstr Williams, które chciały zmierzyć się na korcie z mężczyzną; z Venus Williams Braasch wygrał 6:2, z Sereną – 6:1[2].
Spis treści |
| Legenda |
| Wielki Szlem |
| Tennis Masters Cup |
| ATP Masters Series |
| Igrzyska Olimpijskie |
| ATP 500 Series |
| ATP 250 Series |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Przeciwnik w finale | Wynik finału |
| 1. | 1994 |  Rosmalen |
Trawiasta | Richard Krajicek |
3:6, 4:6 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1997 | Halle |
Trawiasta | Michael Stich |
 David Adams Marius Barnard |
7:6, 6:3 |
| 2. | 2001 |  Båstad |
Ceglana | Jens Knippschild |
Simon Aspelin Andrew Kratzmann |
7:6(3), 4:6, 7:6(5) |
| 3. | 2001 |  Hongkong |
Twarda |  André Sá |
 Petr Luxa Radek Štěpánek |
6:0, 7:5 |
| 4. | 2002 |  Mediolan |
Dywanowa |  Andriej Olchowski |
 Julien Boutter Maks Mirny |
3:6, 7:6(5), 12-10 |
| 5. | 2002 |  Estoril |
Ceglana | Andriej Olchowski |
Simon Aspelin Andrew Kratzmann |
6:3, 6:3 |
| 6. | 2003 |  Bukareszt |
Ceglana |  Sargis Sargsian |
Simon Aspelin Jeff Coetzee |
7:6(7), 6:2 |
| Nr | Rok | Turniej | Nawierzchnia | Partner | Przeciwnicy w finale | Wynik finału |
| 1. | 1997 | Hongkong |
Twarda |  Jeff Tarango |
Martin Damm Daniel Vacek |
3:6, 4:6 |
| 2. | 1997 | Monachium |
Ceglana | Jens Knippschild |
 Pablo Albano Àlex Corretja |
6:3, 5:7, 2:6 |
| 3. | 1997 |  Bazylea |
Ceglana | Jim Grabb |
 Tim Henman Marc Rosset |
6:7, 7:6, 6:7 |
