| Katarzyna Opalińska | |
Łodzia |
|
| Data urodzenia | 13 października 1680 |
| Miejsce urodzenia | Poznań |
| Data śmierci | 19 marca 1747 |
| Miejsce śmierci | Lunéville |
| Rodzice | Jan Karol Opaliński Zofia Czarnkowska |
| Małżeństwo | Stanisław Leszczyński |
| Dzieci | Anna Leszczyńska Maria Leszczyńska |
Katarzyna Opalińska herbu Łodzia (ur. 13 października 1680 w Poznaniu – zm. 19 marca 1747 w Lunéville) – żona Stanisława Leszczyńskiego, królowa Polski, księżna Lotaryngii i Baru.
Była córką kasztelana poznańskiego - Jana Karola Opalińskiego i starościanki międzyrzeckiej Zofii Czarnkowskiej[1]. W maju 1698 r. w Krakowie wyszła za mąż za starostę odolanowskiego - Stanisława Leszczyńskiego. W 1699 urodziła się ich córka Anna, a 4 lata później Maria[2]. W wyniku poparcia króla szwedzkiego - Karola XII, po detronizacji Augusta II przez konfederację warszawską - Stanisław i Katarzyna koronowali się 4 października 1705 r. w Warszawie na władców Polski. W wyniku niepomyślnego obrotu spraw Leszczyńskiego, zmuszona była wraz z dziećmi opuścić Rzeczpospolitą w 1708. W latach 1708-1711 przebywała w Szczecinie, 1711-1714 rezydowała w szwedzkim Kristianstad[3].
Po kilkuletniej tułaczce Katarzyny z dziećmi po północnej Europie, cała rodzina wyjechała w 1714 do nadanego Leszczyńskiemu Księstwa Dwóch Mostów[4]. W 1719 r. Leszczyńscy osiedlili się we Francji w Wissembourgu[5]. W 1725 ich córka Maria Leszczyńska została żoną Ludwika XV i królową Francji. Leszczyńscy zamieszkali w Chambord[6]. W 1733 r. Stanisław wyjechał do Polski po koronę, a Katarzyna pozostała w tym czasie na obczyźnie. Po powrocie męża, Leszczyńscy uzyskali, na mocy traktatu w Wiedniu pomiędzy Austrią, Rosją i Francją (1735 r.), księstwo Lotaryngii i Baru i zamieszkali w Lunéville[7].
Katarzyna z Opalińskich Leszczyńska zmarła 19 marca 1747 i została pochowana w kościele Notre-Dame de Bon Secours w Nancy[8].
| Poprzednik Krystyna Eberhardyna Hohenzollernówna |
królowa Polski 1705-1708 |
Następca Maria Józefa Habsburżanka |