Katastrofa lotnicza w Polskiej Nowej Wsi

Katastrofa lotnicza w Polskiej Nowej Wsi
Miejsce	Polska Nowa Wieś
Data	16 września 1984
Ofiary	12 osób
Ranni	Kilkanaście osób
Ocaleni	14 osób
Statek powietrzny
Typ	Antonow An-2
Numer	SP-AMK
Położenie na mapie Polski miejsce katastrofy
50°37′57″N 17°46′58″E

Katastrofa lotnicza w Polskiej Nowej Wsi – miała miejsce 16 września 1984. Samolot An-2 o numerach rejestracyjnych SP-AMK, w trakcie pokazów lotniczych podczas startu z przekroczoną dwukrotnie liczbą pasażerów (26 osób) na pokładzie, uległ katastrofie.

Istotne było nie tylko przekroczenie dopuszczalnej masy startowej samolotu An-2, ale przede wszystkim brak odpowiedniej liczby miejsc siedzących dla wszystkich będących na pokładzie pasażerów i fakt, iż o tych okolicznościach nie został poinformowany dowódca samolotu.

W wyniku katastrofy śmierć poniosło 12 osób. Niedaleko miejsca katastrofy w Polskiej Nowej Wsi znajduje się obelisk upamiętniający ofiary katastrofy.

Okoliczności katastrofy

Do katastrofy doszło podczas pokazów lotniczych zorganizowanych przez Aeroklub Opolski na miejscowym lotnisku sportowym. Jedną z atrakcji pokazów miały być loty samolotem An-2. Na każdy lot sprzedano wśród publiczności po kilkanaście biletów (liczba miejsc siedzących bez jednego). W samolocie oprócz pasażerów i załogi leciał członek aeroklubu, który miał dbać o bezpieczeństwo lotu (miał tak rozmieścić pasażerów, aby samolot zachował stateczność). Podczas pokazów okazało się, że:

• nie wyznaczono wcześniej osób odpowiedzialnych za wpuszczanie pasażerów do samolotu i loty z nimi — ich rolę pełnili doraźnie wyznaczeni członkowie aeroklubu (wpierw skoczkowie spadochronowi, a potem piloci szybowcowi) nie biorący w danym czasie udziału w pokazach. Osoby te nie potrafiły zapewnić porządku przy wchodzeniu pasażerów oraz nie zwracały większej uwagi na ich zachowanie podczas lotu;
• na pokład samolotu oprócz pasażerów z biletami byli wpuszczani:
  • po kilku żołnierzy z oddziału wysłanego do pomocy przy organizacji pokazów — żołnierzom „załatwił” udział w lotach ich dowódca, który porozumiał się z kierownictwem aeroklubu;
  • osoby, które porozumiały się z różnymi pracownikami aeroklubu, aby ci „załatwili” im udział w locie.

Lot zakończony katastrofą był ostatnim lotem, dlatego też na pokład dodatkowo wpuszczono wszystkich żołnierzy, którzy nie lecieli jeszcze oraz dodatkowych pasażerów, którzy „załatwili” sobie udział w tym locie — łącznie kilkunastu ludzi. Osoby te w większości stanęły w tylnej części samolotu — pilot nie wiedział ani o liczbie tych osób, ani o tym, że zgrupowali się oni z tyłu. Gdy samolot wystartował masa osób zebranych z tyłu spowodowała, że stracił on stateczność i runął na ziemię.

Ofiary katastrofy

1. Jerzy Bartha
2. Szymon Bartha
3. Iwona Berezowska
4. Ryszard Berezowski
5. Bogdan Bulski
6. Kazimierz Chrzęstek
7. Piotr Grams
8. Adrian Laskowski
9. Dariusz Pazur
10. Piotr Staniszewski
11. Adam Więcław
12. Sławomir Żylak

Bibliografia

Jan Płaskoń: Następni po Ikarze [w:] Marek Rymuszko (red.): Pęknięte lustra Temidy, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1988