Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Katastrofa lotu Air France 447 | |
 Airbus A330, który uległ katastrofie (nr. rej. F-GZCP). Zdjęcie zostało wykonane na lotnisku w Paryżu w 2007 roku. |
|
| Miejsce | Ocean Atlantycki - wybrzeże Brazylii |
| Data | 1 czerwca 2009 |
| Ofiary | 228 osób |
| Ocaleni | 0 osób |
| Statek powietrzny | |
| Typ | Airbus A330 |
| Użytkownik | Air France |
| Numer | F-GZCP |
| Start |  Rio de Janeiro |
| Cel lotu |  Paryż |
| Numer lotu | 447 |
| Pasażerowie | 216 osób |
| Załoga | 12 osób |
|
Położenie na mapie
  miejsce katastrofy
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
 Wiadomości w Wikinews |
|
Katastrofa lotu Air France nr 447 – katastrofa lotnicza odrzutowego samolotu pasażerskiego Airbus A330-203 linii Air France, lecącego z Rio de Janeiro do Paryża (lot o numerze 447), do której doszło w nocy z 31 maja na 1 czerwca 2009 roku[1]. Na pokładzie samolotu znajdowało się 216 pasażerów i 12 członków załogi[2][3]. Przyczyny katastrofy do tej pory nie są znane.
Aktualnie najbardziej prawdopodobną hipotezą jest zatkanie ciśnieniowego wskaźnika prędkości lotu tzw. rurki Pitota przez osadzający się lód[4][5].
17 grudnia 2009 francuskie Biuro Śledztw i Analiz Lotniczych (BEA) opublikowało drugi wstępny raport dotyczący katastrofy, podsumowujący zebrane do tego czasu informacje na temat okoliczności katastrofy [6].
Na początku maja 2011 francuskim służbom poszukiwawczym udało się namierzyć i wydobyć dwie czarne skrzynki zawierające rejestrator parametrów lotu i nagrania z kabiny pilotów [7][8].
Według najnowszych (22 maja 2011) informacji, w kabinie pilotów tuż przed katastrofą nie było kapitana Marca Dubois. Na nagraniach słychać, że 58-letni pilot wpada przed katastrofą do kokpitu i wykrzykując polecenia dla pozostałych pilotów, usiłuje uratować maszynę[9][10].
Spis treści |
Uczestniczący w katastrofie samolot to dwusilnikowy, odrzutowy Airbus A330-203 o numerze rejestracyjnym F-GZCP, należący do linii Air France. Od wprowadzenia do eksploatacji 25 lutego 2005 roku do momentu katastrofy przebył w powietrzu 18.870 godzin.
Ostatni przegląd samolot przeszedł dnia 16 kwietnia 2009[11].
Samolot wystartował z Międzynarodowego Portu Lotniczego Rio de Janeiro w niedzielę 31 maja o godzinie 19:03 czasu lokalnego. Jego przylot był oczekiwany na lotnisku Charles de Gaulle w Paryżu o godzinie 11:15 czasu lokalnego.
Trasa przelotu maszyny wiodła na północny wschód – wzdłuż wschodniego wybrzeża Brazylii, przecinając Atlantyk; samolot miał wejść we francuską strefę powietrzną od strony południowej.
Jak poinformowało przedstawicielstwo linii Air France, załoga prowadząca rejs AF447 odznaczała się dużym doświadczeniem: kapitan posiadał na swoim koncie 11.000 godzin spędzonych w powietrzu, w tym 1100 za sterami airbusów A330.
Ostatni kontakt z samolotem Atlantycka Kontrola Obszaru CINDACTA III nawiązała o godzinie 23:33 czasu lokalnego (1:33 czasu UTC), gdy ten znajdował się już nad oceanem. Załoga maszyny potwierdziła wówczas swoje położenie i potwierdziła, że kolejny raz zgłosi swoją obecność nad punktem orientacyjnym INTOL – 565 km na północny wschód od Natal na wybrzeżu Brazylii. Jednocześnie piloci oszacowali czas dotarcia nad kolejny z punktów orientacyjnych – TASIL (1228 km na północny wschód od Natalu – granicy obszarów kontrolnych środkowego Atlantyku pomiędzy Recife na wybrzeżu zachodnim i Dakarem na wybrzeżu wschodnim oceanu) na godzinę 0:20 (1 czerwca) czasu lokalnego (2:20 czasu UTC).
Samolot opuścił przestrzeń powietrzną obszaru CINDACTA III o 23:48 czasu lokalnego (1:48 czasu UTC). Maszyna poruszała się wówczas z prędkością 453 węzłów (ok. 840 km/h), na pułapie przelotowym FL350 (35 tysięcy stóp – ok. 10.670 m).
Około północy z 31 maja na 1 czerwca samolot wstąpił w obszary zwrotnikowych burz (z komórkami burzowymi rozbudowanymi prawdopodobnie do nawet 15-20 km) i turbulencji (według szacunków części ekspertów lotniczych i meteorologów – z wiatrami dochodzącymi do 160km/h). Ostatnia informacja, jaka dotarła do obszaru kontroli, pochodziła z automatycznego systemu łączności samolotu i została nadana o 0:14 czasu lokalnego (2:14 czasu UTC).
Jak wynika z mapy opublikowanej przez Ministerstwo Obrony Brazylii, samolot przebył odległość 663 km od punktu INTOL do rejonu, w którym spadł. Airbus, zanim zaginął, zdążył przesłać 24 informacje o błędach. Sygnały były przesyłane w czasie, gdy psuły się kolejne elementy systemu. Podczas prowadzonego śledztwa, mającego wyjaśnić okoliczności katastrofy, ustalono, że autopilot był wyłączony, a w kabinie doszło do spadku ciśnienia i awarii elektrycznych[12].
W pierwszej kolejności poszukiwania skupiały się głównie na odnalezieniu dwóch rejestratorów lotu (tzw. czarnych skrzynek), których nadajniki wysyłają sygnał dotyczący ich położenia przez co najmniej trzydzieści dni. Poszukiwania znacznie utrudniała niesprzyjająca, burzowa pogoda. W rejonie poszukiwań głębokość Atlantyku osiąga miejscami siedem kilometrów.
Wczesnym rankiem 2 czerwca 2009 roku brazylijskie samoloty wojskowe wykryły obiekty wyglądające jak dwa skupiska szczątków samolotu w wodach Atlantyku, dryfujące w odległości około 60 km od siebie. Ogłoszono, że odnaleziono metalowe elementy kadłuba, fotel lotniczy oraz unoszącą się na wodzie na długości pięciu kilometrów plamę paliwa. Na szczątki te natrafiono w odległości około 650 km na północny wschód od archipelagu Fernando de Noronha[13]. Jest to obszar leżący blisko miejsca, gdzie po raz ostatni nawiązano kontakt z maszyną. Wieczorem tego samego dnia czasu uniwersalnego, minister obrony narodowej Brazylii Nelson Jobim oświadczył, że odnalezione szczątki to bez wątpienia wrak poszukiwanego samolotu, zaznaczając, że nie odnaleziono na miejscu żadnych śladów życia, co może oznaczać, że nikt nie przeżył katastrofy. Okazało się jednak, iż w rzeczywistości odnaleziono jedynie drewniane palety, które nie należały do samolotu, a plama paliwa została pozostawiona przez statek[14].
5 czerwca 2009 roku dyrektor departamentu kontroli brazylijskiej przestrzeni powietrznej Ramon Borges Cardoso poinformował, że wydobyte do tej pory szczątki nie należą do wyposażenia zaginionego samolotu[14].
6 czerwca w pobliżu miejsca, w którym samolot prawdopodobnie się rozbił, odnaleziono ciała dwóch mężczyzn i rzeczy osobiste pasażerów (walizkę z biletem i plecak z komputerem przenośnym) oraz szczątki Airbusa (siedzenie), które zabrano następnie na archipelag Fernando de Noronha[15][16]. W nocy znaleziono kolejne fragmenty maszyny – m.in. części skrzydła i fotele pasażerów[17].
23 czerwca agencje prasowe podały informacje o zlokalizowaniu czarnych skrzynek, z zapisem ostatnich chwil lotu. Skrzynki miały znajdować się na głębokości około 5000 m pod poziomem oceanu, co było dodatkowym utrudnieniem w ich wydobyciu[18]. Jak doniosły źródła, sygnały nadawane przez czarne skrzynki zostały odebrane przez francuskie jednostki wojskowe pracujące w rejonie katastrofy, a następnie okręt podwodny Nautile wysłany został by dokładnie ustalić miejsce, skąd zostałaby podjęta próba ich podniesienia[19]. Francuska grupa poszukiwawcza odwołała jednak wcześniejsze doniesienia „o słabych sygnałach odbieranych z czarnej skrzynki”[20].
Pod koniec lipca założono, że baterie zasilające nadajnik czarnej skrzynki wyczerpały się i prawdopodobieństwo ich wydobycia znacznie się zmniejszyło. Kolejna faza poszukiwania zakładała użycie holowanego sonaru.[21]. 20 sierpnia ogłoszono zakończenie poszukiwań, jednocześnie informując o planach wznowienia ich w przyszłości[22]. W grudniu 2009 zapowiedziano wznowienie poszukiwań[23].
W lutym 2011 roku rozpoczęto czwartą akcję poszukiwawczą na wodach Atlantyku.[24]
W kwietniu 2011 znaleziono miejsce gdzie spoczywa część wraku[25][26].
Na pokładzie samolotu znajdowało się 228 osób – 126 mężczyzn, 82 kobiety, siedmioro dzieci i jedno niemowlę. Byli to obywatele łącznie 32 krajów.
| Narodowość | Pasażerowie | Załoga | Razem |
|---|---|---|---|
| Francja |
61 | 11 | 72 |
| Brazylia |
58 (57)[27] | 1 | 59 (58) |
 Niemcy |
26 (28)[28] | — | 26 (28) |
 Włochy |
9 | — | 9 |
 Chińska Republika Ludowa |
9 | — | 9 |
 Szwajcaria |
6 | — | 6 |
 Liban |
5 | — | 5 |
 Wielka Brytania |
5 (4)[29] | — | 5 (4) |
 Węgry |
4 | — | 4 |
 Norwegia |
3 (4)[29] | — | 3 (4) |
 Irlandia |
3 | — | 3 |
 Słowacja |
3 | — | 3 |
 Belgia |
2 | — | 2 |
 Hiszpania |
2 | — (1)[30] | 2 (3) |
 Maroko |
2 | — | 2 |
 Polska |
2 | — | 2 |
 Stany Zjednoczone |
2 | — | 2 |
 Argentyna |
1 | (1)[30] | 1 (2) |
 Austria |
1 | — | 1 |
 Chorwacja |
1 | — | 1 |
 Dania |
1 | — | 1 |
 Estonia |
1 | — | 1 |
 Filipiny |
1 | — | 1 |
 Gabon |
1 | — | 1 |
 Holandia |
1 (2)[27] | — | 1 (2) |
 Islandia |
1 | — | 1 |
 Kanada |
1 | — | 1 |
 Korea Południowa |
1 | — | 1 |
 Republika Południowej Afryki |
1 | — | 1 |
 Rosja |
1 | — | 1 |
 Rumunia |
1 | — | 1 |
 Szwecja |
1 (3)[31] | — | 1 (3) |
 Turcja |
1[32] | — | 1 |
| Razem | 216 | 12 | 228 |
Wśród pasażerów znajdował się również książę Piotr Ludwik Orleański-Bragança[33], wnuk Piotra Henryka Orleańskiego-Bragança, księcia cesarskiego Brazylii i pretendenta do tronu (potomek Izabeli Brazylijskiej). Pedro Luís był 4. w kolejności sukcesji do tronu brazylijskiego. Jego ciało wyłowiono z oceanu i pochowano w rodzinnym mauzoleum w Vassouras, 5 lipca 2009 roku. 21 czerwca 2009 agencja Rio Novosti podała informację o zidentyfikowaniu ciał jedenastu ofiar katastrofy. Rodziny ofiar nie wyraziły zgody na upublicznienie danych osobowych zidentyfikowanych zwłok[34].
|
|||||||||||||
