Katastrofa lotu West Caribbean Airways 708

Katastrofa lotu West Caribbean Airways 708
McDonnell Douglas MD-82. Podobny samolot uległ katastrofie.
Miejsce	Machiques
Data	16 sierpnia 2005
Godzina	3:00 czasu lokalnego 8:00 czasu polskiego
Rodzaj	Zderzenie z ziemią
Przyczyna	Oblodzenie skrzydeł samolotu
Ofiary	160 osób
Ocaleni	0 osób
Statek powietrzny
Typ	McDonnell Douglas MD-82
Użytkownik	West Caribbean Airways
Numer	HK-4374X
Start	Panama City
Cel lotu	Fort-de-France
Numer lotu	708
Pasażerowie	152 osoby
Załoga	8 osób
Położenie na mapie Wenezueli miejsce katastrofy
10°04′N 72°33′W
Wiadomości w Wikinews

Katastrofa lotu West Carribean Airways nr 708 – katastrofa z udziałem linii lotniczych West Caribbean Airways (rejs nr 708), do której doszło we wtorek, 16 sierpnia 2005 roku, w zachodniej części Wenezueli. Na pokładzie znajdowało się 152 pasażerów – w większości francuskojęzyczni mieszkańcy Martyniki, zmierzający do Fort-de-France (na pokładzie znajdował się tylko jeden obcokrajowiec – Włoch) – i ośmioosobowa, kolumbijska załoga.

Lot nr 708 został wyczarterowany przez agencję podróży "Globe Trotters de Rivière Salée" – pasażerowie powracali do domu z tygodniowych wakacji w Panamie.

Przebieg lotu

Samolot McDonnell Douglas MD-82 (nr rejestracyjny: HK-4374X; w eksploatacji od 1986 r. [3]) odbywał nocny lot pomiędzy stolicą Panamy, a karaibską wyspą Martynika. W 25 minut po starcie – o 1.25 – rejs nr 708 przecinał niebo na wysokości FL310 (31 tysięcy stóp – 9 400 m), by po kolejnych szesnastu minutach wznieść się na nieco ponad 10 tysięcy metrów (FL330 – 33 tysiące stóp).

Lot odbywał się w warunkach silnej burzy, gwałtownych porywów wiatru i możliwości oblodzenia. Na poziomie FL330 ciąg zespołu napędowego nie wystarczał w pełni obciążenemu pasażerami i ładunkiem samolocie na utrzymanie wymaganej prędkości lotu w warunkach włączonej instalacji przeciwoblodzeniowej. Autopilot utrzymywał zadany pulap lotu jednak w warunkach stopniowo malejącej prędkości lotu przy coraz większym kącie natarcia.

O godzinie 1.57 (czasu panamskiego), załoga rejsu nr 708 otrzymała pozwolenie na zniżanie lotu do pułapu FL310. Kapitan odłączył autopilota, a odrzutowiec rozpoczął schodzenie z wysokości rejsowej FL330. W dwie minuty później, piloci poprosili o dalsze zniżanie do FL290, jednak nadzorujący rejs kontroler z Maiquetia z początku nie wiedział, że prośba ta pochodzi właśnie od pilotów MD-82. Chwilę później spytał się, kto nadaje. W odpowiedzi otrzymał kolejną prośbę od rejsu nr 708 – było to zapytanie o pozwolenie zniżania do wysokości FL240. Kontroler zezwolił na dalsze zniżanie.

Jednak chwilę później, w kabinie pilotów zaczął rozbrzmiewać dźwiękowy sygnał przeciągnięcia, oraz związane z tym ostrzeżenie dla załogi o najwyższym priorytecie - trzepotanie wolantu. Oznaczało to, że samolot swą pozycią doszedł do krytycznego kąta natarcia i wymaga bezzwłocznej reakcji poprzez odepchnięcie wolantu "od siebie". Drugi pilot właściwie rozpoznał przeciągnięcie, rejestrator głosu w kabinie nagrał jego trafną diagnozę, jednak pilotażowo nie zareagował, aby usunąć zagrożenie z tym związane. Przecinając poziom FL140, piloci zgłosili zupełny brak sterowania nad samolotem, wysyłając w eter sygnały sytuacji krytycznej. Samolot spadał w głębokim przeciągnięciu (ang. deep stall), po 210 sekundach maszyna uderzyła o ziemię, w górskim rejonie Sierra de Perija – na obszarze bagnistego pola, należącego do rancza La Cucharita, nieopodal miejscowości Machiques, około 30 km od granicy wenezuelsko-kolumbijskiej.

Miejsce katastrofy

Samolot roztrzaskał się na setki fragmentów, które rozsypały się na olbrzymim, błotnistym terenie. W całości zachował się jedynie statecznik pionowy maszyny. Po przybyciu na miejsce, ekipy ratownicze spotkały bardzo trudne warunki pracy: bagienny, nierówny teren, w dodatku ulewne deszcze. Po kilku godzinach świat obiegły informacje, że nikt spośród 160 osób na pokładzie nie przeżył kolizji z ziemią. To najtragiczniejsza katastrofa lotnicza 2005 roku.

Przyczyny katastrofy

Po katastrofie zwołano wenezuelską ekipę CIAA (tł. dosł: Komitet Wyjaśniania Wypadków Lotniczych). W analizach brały także udział ekipy NTSB ze Stanów Zjednoczonych i BEA z Francji. Po przestudiowaniu nagrań Rejestratora Rozmów w Kokpicie (CVR), uczeni doszli do wniosku, iż najbardziej prawdopodobną przyczyną katastrofy była utrata siły nośnej samolotu, wynikłe z przeciągnięcia.

Lot odbywał się w trudnych, burzowych warunkach. W trakcie rejsu, na wysokości FL330 piloci stwierdzili obecność lodu na samolocie i standardowo włączyli system odladzania. To z czego nie zdawali sobie sprawy to fakt, że na danej wysokości, z w pełni obciążonym samolotem i włączonym systemem odladzania, silniki nie są w stanie wytworzyć wystarczającej ciągu do kontynuowania lotu z wymaganą prędkością. Piloci zauważyli, że ciąg spada i poprosili o pozwolenie na obniżenie lotu do FL310. W trakcie schodzenia do tej wysokości silny podmuch wiatru podczas burzy uniósł dziób samolotu do góry, co zmniejszyło ilość powietrza dochodzącą do silników i spadek ciągu rozporządzalnego. Kapitan błędnie zinterpretował to jako awarię silników i całą swoją uwagę poświęcił temu aspektowi. Drugi pilot rozpoznał właściwie, iż to nie awaria tylko przeciągnięcie, jednak z powodu dużej różnicy wieku i doświadczenia (miał ledwie 21 lat), nie potrafił dość stanowczo przekazać tej informacji kapitanowi, nie mówiąc o samodzielnym przejęciu sterów. Samolot spadał z 10000 metrów około 3 minuty.

Ofiary katastrofy

Kraj	Pasażerowie	Załoga	Razem
Martynika	151	-	151
Kolumbia	-	8	8
Włochy	1	-	1
Razem:	152	8	160

Zobacz też

• Katastrofa lotnicza
• Katastrofy samolotów cywilnych

Linki zewnętrzne

• Aviation Safety Network.
• SKY News.
• BBC News.
• (en)Odcinek Air Crash Investigations poświęcony tej katastrofie