Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Katedra w Mediolanie | |||||||||
| katedra | |||||||||
 |
|||||||||
| Państwo |  Włochy |
||||||||
| Miejscowość | Mediolan | ||||||||
| Wyznanie | katolickie | ||||||||
| Kościół | Kościół łaciński | ||||||||
| Wezwanie | Narodzenia Najświętszej Maryi Panny | ||||||||
|
|||||||||
|
|||||||||
|
Położenie na mapie Mediolanu
  Katedra w Mediolanie
|
|||||||||
| Na mapach: | |||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||
| Strona internetowa | |||||||||
Katedra Narodzin św. Marii w Mediolanie (wł. Duomo St. Maria Nascente di Milano, wdialekcie lombardzkim - Dom de Milan) - gotycka marmurowa katedra, jeden z najbardziej znanych budowli we Włoszech i w Europie. Należy do największych kościołów na świecie (długość - 157m, szerokość - 93m[1]). Również wspaniałe witraże w chórze katedry, należą do największych na świecie.
Spis treści |
Na miejscu obecnej katedry znajdowała się wczesnochrześcijańska katedra Santa Maria Maggiore i nieco większa bazylika rzymska wyświecona później na kościół św. Tekli. Obie budowle pochodziły z w wieku IV, były wielokrotnie burzone i ze zmianami odbudowywane. Budowę obecnej świątyni rozpoczął w 1386 książę Gian Galeazzo Visconti. Zakończona została natomiast dopiero w epoce Napoleona. Katedra została wyświęcona w 1572 przez kardynała i arcybiskupa Mediolanu Karola Boromeusza. W przewadze gotycki styl budowli, w jej fasadzie jest jednak konglomeratem form barokowych i neogotyckich, które pojawiły się w czasie przebudowy w roku 1858.
Reprezentacyjny plac katedralny powstał dopiero w latach 1865-1873.
Dach katedry, ozdobiony 135[1] sterczynami, rzeźbami i gargulcami, dostępny jest dla turystów (schody lub winda). Widać z niego panoramę miasta, a przy dobrej widoczności Alpy.
Brązowe drzwi wejściowe ozdobione są płaskorzeźbami przedstawiającymi sceny z życia Maryji, św. Ambrożego i dziejów miasta. W górnych rzeźbieniach (maswerkach) okien apsydy dopatrzeć się można herbu Viscontich - węża połykającego człowieka.
Na skrzyżowaniu nawy głównej i transeptu znajduje się wieżyczka, zwieńczona widoczną z daleka, złoconą figurą Madonny. Mieszkańcy Mediolanu nazywają ją La Madonnina i wspominają w nieoficjalnym hymnie miasta "O mia bela Madunina...".
W posadzce katedry znajduje się mosiężna linia obrazująca południk przechodzący przez Mediolan. W korelacji z umieszczonym w sklepieniu niewielkim otworem, przez który światło słoneczne pada na tę linię, można określić najwyższe położenie słońca - południe.
Skarbiec położony poniżej ołtarza głównego zawiera wiele średniowiecznych wyrobów ze złota i srebra.
