| Kazimierz Świątek | ||
| kardynał prezbiter | ||
|
||
| Kraj działania | Polska (do 1945) Białoruś (po 1954) |
|
| Data i miejsce urodzenia | 21 października 1914 Valga |
|
| Data i miejsce śmierci | 21 lipca 2011 Pińsk |
|
| administrator apostolski diecezji pińskiej | ||
| Okres sprawowania | 1991–2011 | |
| arcybiskup mińsko-mohylewski | ||
| Okres sprawowania | 1991–2006 | |
| Wyznanie | katolickie | |
| Kościół | rzymskokatolicki | |
| Prezbiterat | 8 kwietnia 1939 | |
| Nominacja biskupia | 13 kwietnia 1991 | |
| Sakra biskupia | 21 maja 1991 | |
| Kreacja kardynalska | 26 listopada 1994 Jan Paweł II |
|
| Kościół tytularny | S. Gerardo Maiella | |
| Odznaczenia | ||
| Sukcesja apostolska | |||||||||||
| Data konsekracji | 21 maja 1991 | ||||||||||
| Konsekrator | Tadeusz Kondrusiewicz | ||||||||||
| Współkonsekratorzy | Władysław Jędruszuk Edward Kisiel |
||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
Kazimierz Świątek (ur. 21 października 1914 w Valdze, zm. 21 lipca 2011 w Pińsku) – biskup rzymskokatolicki, arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski w latach 1991–2006, administrator apostolski diecezji pińskiej w latach 1991–2011, przewodniczący Konferencji Episkopatu Rzymskokatolickiego Białorusi w latach 1999–2006, kardynał od 1994.
Spis treści |
Urodził się w patriotycznej rodzinie polskiej. Jego ojciec walczył w legionach Józefa Piłsudskiego i zginął podczas obrony Wilna przed bolszewikami w 1920. W wieku 3 lat został wraz z rodziną zesłany na Syberię. Po powrocie do Polski w 1922 osiadł w Baranowiczach, gdzie uczęszczał do Gimnazjum im. Tadeusza Rejtana.
W 1932 wstąpił do seminarium duchownego w Pińsku, gdzie 8 kwietnia 1939 otrzymał święcenia kapłańskie. Następnie został skierowany jako wikariusz do historycznej parafii Prużana na Polesiu. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w działalności konspiracyjnej. 21 kwietnia 1941 został aresztowany przez NKWD i uwięziony w Brześciu nad Bugiem, gdzie z powodu przekonań religijnych represjonowany był przez władze ZSRR. Skazany na karę śmierci, której wykonanie uniemożliwiło wkroczenie wojsk niemieckich w 1941. Powrócił do parafii Próżany, gdzie pracował w czasie okupacji niemieckiej. Po ponownym wkroczeniu Armii Czerwonej został 17 grudnia 1944 ponownie aresztowany, uwięziony w Mińsku i 21 lipca 1945 skazany na 10 lat łagrów o zaostrzonym reżimie i 5 lat pozbawienia praw obywatelskich. Na Syberii pracował przy wyrębie tajgi. 3 grudnia 1947 został zesłany do gułagu w okolicach Workuty. 16 lipca 1954 został uwolniony, w ramach zwolnień więźniów politycznych z łagrów, na mocy decyzji Berii, a realizowanych przez Chruszczowa, i powrócił do Pińska.
Gdy na fali pieriestrojki zaczęły powstawać polskie stowarzyszenia, a wśród nich Związek Polaków na Białorusi bardzo aktywnie włączył się w jego działalność, w którym pełnił funkcję zastępcy prezesa i wszedł do zarządu głównego.
25 lipca 1989 papież Jan Paweł II mianował go biskupem i administratorem apostolskim na Białorusi. 13 kwietnia 1991 został mianowany arcybiskupem archidiecezji mińsko-mohylewskiej i administratorem apostolskim diecezji pińskiej. 26 listopada 1994 został podniesiony do godności kardynalskiej. Jego kościołem tytularnym był S. Gerardo Maiella. 14 czerwca 2006 przeszedł na emeryturę. Pozostał jednak administratorem apostolskim diecezji pińskiej do 14 czerwca 2011[1].
Po długiej chorobie zmarł 21 lipca 2011 w Pińsku[2]. 25 lipca 2011 w Pińsku odbył się jego pogrzeb, w którym uczestniczyli m.in. arcybiskup metropolita krakowski kardynał Stanisław Dziwisz, były arcybiskup ryski kardynał Jānis Pujats oraz arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski Tadeusz Kondrusiewicz[3].
| Poprzednik brak |
Przewodniczący Konferencji Episkopatu Białorusi 1999–2006 |
Następca Aleksander Kaszkiewicz |
| Poprzednik brak (erygowanie archidiecezji) |
Arcybiskup metropolita mińsko-mohylewski 1991–2006 |
Następca Tadeusz Kondrusiewicz |
| Poprzednik Władysław Jędruszuk |
Biskup administrator apostolski diecezji pińskiej 1991–2011 |
Następca Tadeusz Kondrusiewicz |
|
||||||||||||||||