Kazimierz Bednarski (ur. 14 września 1945 roku w Hameln - zm. 24 lipca 2010 roku[1]) - działacz łódzkiej Solidarności.
W 1963 roku ukończył przyzakładową zasadniczą szkołę zawodową w Łodzi i uzyskał tytuł mistrza ślusarstwa, a następnie podjął pracę w wyuczonym zawodzie[1]. W młodości grał w piłkę nożną, zdobył wraz z ŁKS Łódź tytuł mistrza Polski juniorów[1].
We wrześniu 1980 roku był współzałożycielem organizacji zakładowej NSZZ Solidarność w Zakładach Szlifierek "Ponar-Jotes" w Łodzi i został przewodniczącym komisji zakładowej[1]. Rok później został członkiem prezydium zarządu regionalnego NSZZ Solidarność i delegatem na I krajowy zjazd delegatów[1]. 27 października 1981 roku został wybrany wiceprzewodniczącym zarządu regionalnego NSZZ Solidarność[1]. 13 grudnia 1981 roku został zatrzymany i następnie internowany w Łęczycy, a potem w Łowiczu. Po opuszczeniu ośrodka internowania został zwolniony z pracy i pozostawał bez środków do życia[1]. W 1982 roku był współzałożycielem Tajnego Tymczasowego Zarządu Regionu Łódzkiego NSZZ Solidarność[2]. Był jednym z sygnatariuszy pisma do Sejmu RP w sprawie uwolnienia więźniów politycznych[2]. We wrześniu 1988 roku brał udział we wznowieniu działalności regionalnych struktur związku[2].
W latach 1990-1994 był radnym Rady Miejskiej Łodzi z listy Łódzkiego Porozumienia Obywatelskiego[2]. Od 2001 roku zasiadał w Kapitule Medalu "O Niepodległość Polski i Prawa Człowieka 13.XII.1981-4.VI.1989"[2].