Kazimierz Juliusz Białaszewicz (ur. 12 kwietnia 1882 w Suwałkach, zm. 19 stycznia 1943 w Warszawie) – polski biolog.
Studiował nauki przyrodnicze : zoologię w latach 1901-1905 na Uniwersytecie Warszawskim i embriologię w latach 1905-1908 na Uniwersytecie Jagiellońskim. Odbył także studia biochemiczne w Budapeszcie. Prowadził badania między innymi w Katedrze Zoologii na Uniwersytecie w Saratowie (1910-1913) oraz w Instytucie Biologii Doświadczalnej Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, jako kierownik Zakładu Fizjologii (1919-1943). W 1920 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego oraz objął kierownictwo Katedry Fizjologii Zwierząt na Uniwersytecie Warszawskim. W czasie wojny wykładał na Tajnym Uniwersytecie Warszawskim.
Od 1915 członek rzeczywisty, a od 1929 członek zwyczajny TNW. W 1920 został członkiem korespondencyjnym Polskiej Akademii Umiejętności, a w 1923 członkiem czynnym. W 1918 współorganizował Instytutu Biologii Doświadczalnej TNW i Wolną Wszechnicę Polską w Warszawie. W latach 1932-1939 był delegatem PAU na Conseil perfectionnement de l'Institut Francais de Varsovie.
W pracy naukowej zajmował się fizjologią kręgowców, a w szczególności fizjologią rozwoju i przewodu pokarmowego. Poza tym interesowała go biochemia porównawcza i fizjologia pracy. Jest autorem ok. 40 prac naukowych.