Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kazimierz Brandys | |
 Brandys z żoną, Marią Zenowicz-Brandys (1916-2007), Paryż (Francja), październik 1998 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 27 października 1916 Łódź |
| Data i miejsce śmierci | 11 marca 2000 Paryż |
| Zawód | prozaik, eseista, scenarzysta |
| Odznaczenia | |
  |
|
 Kazimierz Brandys w Wikicytatach |
|
Kazimierz Brandys (ur. 27 października 1916 w Łodzi, zm. 11 marca 2000 w Paryżu) – polski prozaik, eseista, autor scenariuszy filmowych. Jako ostatni z Polaków pochowany na paryskim cmentarzu Pere Lachaise.
Spis treści |
Pochodził z inteligenckiej, zasymilowanej rodziny żydowskiej[1]. Brat pisarza Mariana Brandysa, mąż tłumaczki Marii Zenowicz. Ukończył Wydział Prawa UW. Debiutował w 1935 r. na łamach miesięcznika "Kuźnia Młodych" jako krytyk teatralny.
W latach 1945-1950 członek zespołu redakcyjnego tygodnika "Kuźnica", od 1946 członek PPR, następnie PZPR, od 1956 r. rzecznik "odnowy" i "oczyszczenia moralnego" partii i władzy; w latach 1956-1960 członek zespołu redakcyjnego tygodnika "Nowa Kultura". W 1966 r. wystąpił z partii w proteście przeciwko represjom wobec Leszka Kołakowskiego. W latach 1970-1971 wykładowca literatur słowiańskich na Sorbonie. W 1976 podpisał "Memoriał 101", protestując przeciwko zmianom w Konstytucji PRL. W latach 1977-1980 był członkiem redakcji drugoobiegowego czasopisma opozycji demokratycznej "Zapis".
Od 1981 r. mieszkał na stale poza krajem. Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Pochowany na Cmentarzu Père-Lachaise w Paryżu.
Scenariusze filmowe:
W 1954, w 10 rocznicę Polski Ludowej został odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasy[2]. W 1952 Prezydent RP Bolesław Bierut nadał mu Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[3].
