Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Kazimierz Brodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Kazimierz Brodziński
Kazimierz Brodziński.JPG
Imiona i nazwisko Kazimierz Brodziński
Data i miejsce urodzenia Polska 8 marca 1791
w Królówce
Data i miejsce śmierci Flagge Königreich Sachsen (1815-1918).svg 10 października 1835
Drezno
Narodowość polska
Dziedzina sztuki poezja
filozofia chrześcijańska
krytyka literacka
Styl sentymentalizm
preromantyzm
Galeria w Wikimedia Commons Galeria w Wikimedia Commons
Teksty na Wikiźródłach Teksty na Wikiźródłach
Cytaty w Wikicytatach Cytaty w Wikicytatach

Kazimierz Brodziński pseud. i krypt.: B., B..., I., K. B., K. B......, K. B. Sierżant Artylerii, K. Br., K. Br. Por. Ar., K. Brodz., K. Uwaga, K. z Kr., Kazimierz Br., Kazimierz z Królówki, (ur. 8 marca 1791 w Królówce koło Bochni, zm. 10 października 1835 w Dreźnie) – polski poeta epoki sentymentalizmu, historyk, teoretyk i krytyk literacki, tłumacz, publicysta i myśliciel chrześcijański, powszechnie uważany za najwybitniejszego twórcę preromantyzmu w Polsce [1][2] .

Już we wczesnym stadium swojej twórczości Kazimierz Brodziński, "dusza prawdziwie anielska" [3] i autor licznych sielanek, zdradzał zamiłowanie do wiejskiej prostoty, optymizmu i życia pasterskiego. Apoteoza ta wkrótce poddana została jednak bolesnej próbie: doświadczenie ludzkiego okrucieństwa podczas wojny najezdniczej w latach 18091813, wywołało u Brodzińskiego głębokie przerażenie śmiercią, bestialstwem oraz cierpieniem moralnym i fizycznym, które z czasem rzuciło poetę w objęcia wiary chrześcijańskiej. Jego dojrzałą poezję zdominował wyraźny kult wartości ewangelicznych, a przy tym: uczuć rodzinnych, małżeństwa i miłości braterskiej, gościnności, przyjaźni i ufności w Bożą opatrzność. Wiara w Zmartwychwstanie stanowić miała podstawę walki z rozpaczą, a jej formą miał być powrót do słowiańskiej "krainy łagodności". Na tej bazie powstały również filozoficzne teorie autora wokół moralnego sensu idylli oraz klasycystycznej elegii.

Pojawienie się Kazimierza Brodzińskiego na arenie literackiej przełomu XVIII i XIX wieku już za czasów świetności Adama Mickiewicza uznane zostało za fenomen w historii literatury polskiej[4].

Spis treści

[edytuj] Życiorys

Pochodził z niezamożnej rodziny szlacheckiej spod Bochni. Urodził się jako syn Jacka, rządcy a następnie dzierżawcy w dobrach hr. Moszyńskiego, i Franciszki z Radzikowskich. W roku 1797 rozpoczął naukę niemieckiej szkółce wiejskiej w Lipnicy Murowanej.[5] W latach 1809-1813 służył, na końcu w stopniu porucznika, w armii Księstwa Warszawskiego. W 1814 zamieszkał w Warszawie i od 1815 roku pracował jako sekretarz Dyrekcji Rządowej Teatru Narodowego (1815-1821) i cenzor sztuk teatralnych. [6] Był członkiem loży wolnomularskiej. Od 1815 roku współpracował z Pamiętnikiem Warszawskim, drukując w nim rozprawy teoretyczne z zakresu literatury. Był także nauczycielem języka polskiego w szkołach pijarskich, a od 1822 roku wykładowcą literatury na Uniwersytecie Warszawskim, w latach 1823-1830 pełniąc funkcję I sekretarza uczelni. Od 1821 roku był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauki. Po wybuchu powstania listopadowego nie emigrował, mieszkał stale w Warszawie, ogłaszał prace z zakresu teorii literatury; w latach 1834-1835 redagował Magazyn Powszechny. W latach 1821-1835 był członkiem Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.[7]

Kazimierz Brodziński często szukał natchnienia do swoich utworów przebywając w rodzinnych okolicach wśród malowniczej grupy ostańców skalnych w lesie na Paprotnej. We "Wspomnieniach" pisze: " ... póki jeszcze służyła jesienna pora chodziłem w pole i ukryty w gęstwinach układałem rymy ..." . Na jego cześć głazy te, będące obecnie pomnikiem przyrody, nazwane zostały Kamieniami Brodzińskiego.

Pomnik Kazimierza Brodzińskiego wykonał w 1863 roku Władysław Oleszczyński. Znajduje się obecnie w Kościele wizytek na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie.

[edytuj] Poglądy filozoficzne

Chociaż nie skończysz ciągle rób,
Ciebie, nie dzieło, weźmie grób,
A choć na ziemi krótko nas,
Czas wszystko skończy, bo - ma czas
wiersz Czas - Kazimierz Brodziński (1791-1835)

Brodziński jest przedstawicielem sentymentalizmu, autorem elegii, sielanek (Wiesław 1820) i prac teoretycznych. W 1818 ogłosił w "Pamiętniku Warszawskim" słynną pracę O klasyczności i romantyczności tudzież o duchu poezji polskiej, gdzie postawił pytanie o przyszłość literatury polskiej, z jednej strony pozostającej pod wpływem klasycyzmu francuskiego, realizującego wzorce normatywnej poetyki, z drugiej ulegającej romantycznej manierze literatury niemieckiej (okres "burzy i naporu"), skłaniającej się ku tradycji chrześcijańskiego średniowiecza. Zdaniem Brodzińskiego literatura polska, aby osiągnąć odrębność, powinna zwrócić się w stronę rodzimości, podążać za własnym "czuciem narodowym" i charakterem narodowym, który postrzegał jako sielski i sentymentalny, a realizację tych założeń widział w sielance (rozprawa O idylli pod względem moralnym 1823). Sielanka była dla niego nie tylko gatunkową propozycją literacką, lecz filozofią, sposobem na życie, kategorią moralną, a także narodową. Jako słowianofil, przekonany o wyjątkowości narodu, początków i fundamentów cnót narodowych upatrywał w rolnictwie, pracach na roli, przyrodzie, wsi polskiej – skąd wywodził podstawowe wyróżniki literatury romantycznej: ludowość i narodowość. Stąd wynikało przekonanie, że poezja powinna być "zwierciadłem języka, czucia i obyczajów każdego narodu" i tak określał jej polski charakter: "Co do ducha poezji naszej, widzimy w niej wszędzie panującą miłość ojczyzny, zapał w uwielbianiu szlachetnych obywatelskich czynów, miarkowanie w uniesieniu, imaginacją swobodną, nie przerażającą, bez fantastycznych wyobrażeń, łagodną tkliwość, prostotę (...), rolnicze obrazy wiejskości i rodzinnego pożycia, moralność praktycznej filozofii, namiętności nieburzliwe i skromność obyczajów". Polemiką z teorią Brodzińskiego była rozprawa Jana Śniadeckiego – ukazanego potem w Romantyczności przez Adama Mickiewicza jako starca – ograniczonego racjonalistę – O pismach klasycznych i romantycznych.

W latach dojrzałego romantyzmu wystąpił jednak jako zdecydowany przeciwnik romantyzmu rewolucyjnego, koncepcja rewolucyjnej literatury romantycznej nie przystawała do jego idyllicznych poglądów. Uległy one radykalnej zmianie pod wpływem wybuchu powstania listopadowego. W rozprawie Mowa o narodowości Polaków (1831) okazał się zdecydowanym zwolennikiem i propagatorem mesjanizmu w jego wersji cierpiętniczej, nie rewolucyjnej.

[edytuj] Twórczość

[edytuj] Ważniejsze utwory

Po śmierci Brodzińskiego szereg jego utworów z rękopisów ogłaszały: czasopisma: Wianek. Noworocznik na r. 1836; Dzwonek 1857, nr 2; Biblioteka Warszawska 1865, t. 3 i 1870, t. 3; Kłosy 1865, nr 5; Biesiada Literacka 1910, nr 34 oraz wspominane powyżej w Twórczości publikacje: J. Bielińskiego, P. Chmielowskiego, I. Chrzanowskiego, Z. Ciechanowskiej, B. Gubrynowicza, A. Kraushara, A. Łuckiego, S. Małachowskiego-Łempickiego, A. M. Pieńkiewicza, S. Załęskiego, oraz w Wydaniach zbiorowych (poniżej).

Wiersze Brodzińskiego przedrukowywano w wielu antologiach: F. L. Čelakovský: Všeslovanské počáteční čtení, Praga 1850; W. Borowy: Od Kochanowskiego do Staffa. Antologia liryki polskiej, Lwów 1930 i wyd. następne; J. Kott, A. Ważyk: Wiersze, które lubimy. Antologia, Warszawa 1951; J. Tuwim: Księga wierszy polskich XIX w., t. 1, Warszawa 1954 i wyd. następne; P. Hertz: Zbiór poetów polskich XIX w., księga 1, Warszawa 1959; C. Zgorzelski: "Ballada polska", Warszawa 1962, Biblioteka Narodowa, seria I, nr 177.

Rękopisy pism Brodzińskiego znajdują się w: Archiwum Głównym Akt Dawnych, Bibliotece Czartoryskich, Bibliotece Jagiellońskiej, Bibliotece Kórnickiej, Bibliotece Narodowej, Bibliotece PAN w Krakowie, Bibliotece Polskiej w Paryżu, Ossolineum, Wojewódzkim Archiwum Państwowym w Krakowie i innych placówkach. Szczegółowe informacje o jego rękopisach podają: C. Zgorzelski: "Nad tekstami Brodzińskiego", Pamiętnik Literacki, rocznik 48 (1957), zeszyt 4; C. Zgorzelski, Z. J. Nowak: Wstępy i komentarze do Dzieł pod red. S. Pigonia.

[edytuj] Przekłady

[edytuj] Prace edytorskie

[edytuj] Wydania zbiorowe

[edytuj] Listy i materiały

Przypisy

  1. Od idylii do elegii. W: Alina Witkowska & Ryszard Przybylski: Romantyzm. Warszawa: PWN, 2003, s. 162. ISBN 83-01-13848-3. 
  2. Dr Aleksander Łucki: Kazimierz Brodziński. W: Kazimierz Brodziński: Wybór poezyj. Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1925, s. III. 
  3. Dr Aleksander Łucki: Kazimierz Brodziński. W: Kazimierz Brodziński: Wybór poezyj. Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1925, s. XXII. 
  4. Dr Aleksander Łucki: Kazimierz Brodziński. W: Kazimierz Brodziński: Wybór poezyj. Kraków: Krakowska Spółka Wydawnicza, 1925, s. XXXIX. 
  5. T. 4: Oświecenie. W: Bibliografia Literatury Polskiej – Nowy Korbut. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1966, s. 297. 
  6. Ludwik Hass, Sekta farmazonii warszawskiej, Warszawa 1980, s. 445.
  7. Aleksander Kraushar, Towarzystwo Warszawskie Przyjaciół Nauk 1800-1832 : monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych. Ks. 4, Czasy polistopadowe : epilog : 1831-1836, 1906, s. 480.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Bronisław Gubrynowicz, Kazimierz Brodziński : życie i dzieła. Cz. 1, 1791-1821, Lwów 1917 (kopia cyfrowa)

[edytuj] Literatura dodatkowa

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kazimierz_Brodziński&oldid=31467511
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty