Kazimierz Fabrycy

Kazimierz Fabrycy
generał dywizji
Data i miejsce urodzenia	3 marca 1888 Odessa
Data i miejsce śmierci	18 lipca 1958 Londyn
Przebieg służby
Stanowiska	dowódca Armii Karpaty
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa, II wojna światowa, wojna obronna 1939 r.
Odznaczenia

Kazimierz Fabrycy (ur. 3 marca 1888 w Odessie, zm. 18 lipca 1958 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego.

Działalność niepodległościowa

Generał Fabrycy urodzony w Odessie, służył początkowo w armii rosyjskiej, uczestnicząc jednocześnie czynnie w konspiracyjnych polskich organizacjach niepodległościowych.

Był współorganizatorem Związku Walki Czynnej, a później także Związku Strzeleckiego. W latach 1914-1917 walczył w Legionach Polskich, po kryzysie przysięgowym internowany przez Niemców w Beniaminowie.

• Legiony Polskie (VIII 1914-VII 1917):
  • dowódca kompanii w l pp I Brygady
  • oficer sztabu Komendy Legionów
  • dowódca batalionu w 2 i 3 pp II Brygady
  • p.o. dowódcy l pp.
• Polska Siła Zbrojna (21 IV – 30 X 1918)
  • dowódca kadry 4 pp i kursu oficerów piechoty w Ostrowi Mazowieckiej oraz
  • komendant garnizonu i organizatorem kursu uzupełnień dla oficerów I Korpusu w Dęblinie.

Służba w Wojsku Polskim

W listopadzie 1918 objął dowództwo 4 Pułku Piechoty, który 7 grudnia tego roku przemianowany został na 34 Pułk Piechoty. 18 stycznia 1919 wyznaczony został na stanowisko zastępcy inspektora szkół piechoty. 25 lipca tego roku powierzono mu stanowisko szefa sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego "Poznań". W czasie wojny z bolszewikami (od 12 lutego 1920) dowodził kolejno XXXI, XX i XXII Brygadą Piechoty. 21 września 1921 objął dowództwo 3 Dywizji Piechoty Legionów. 20 sierpnia 1926 powołany został na stanowisko II wiceministra spraw wojskowych, które 3 sierpnia 1931 przemianowane zostało na urząd I wiceministra spraw wojskowych. 12 czerwca 1934 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska I wiceministra spraw wojskowych i mianował Inspektorem Armii z siedzibą we Lwowie. Funkcję inspektora armii sprawował do września 1939. Zgodnie z założeniami planu operacyjnego "Wschód" przewidziny był do objęcia stanowiska dowódcy Armii "Podole".

15 marca 1939 marszałek Edward Śmigły-Rydz powierzył mu dowództwo południowego odcinka granicznego, a w dniu 11 lipca 1939 mianował dowódcą Armii "Karpaty". W czasie kampanii wrześniowej objął dowództwo Armii "Małopolska". Opuścił swoją armię walczącą na linii Sanu i przeniósł się ze sztabem do Lwowa. Mianowany dowódcą Przedmościa Rumuńskiego. 18 września, po agresji ZSRR na Polskę, przekroczył granicę z Rumunią. Resztę wojny spędził na Bliskim Wschodzie, najpierw w Ośrodku Zapasowym Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich, później w innych formacjach tyłowych w Palestynie. Po wojnie pozostał w Wielkiej Brytanii.

Awanse

• chorąży rezerwy
• podporucznik 1913
• porucznik 1914
• kapitan 1914
• major 1915
• podpułkownik 1918
• pułkownik 1919
• generał brygady 1924
• generał dywizji 1931

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari (nr 2771)
• Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (1937)
• Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Niepodległości
• Krzyż Walecznych – czterokrotnie
• Złoty Krzyż Zasługi
• Znak oficerski "Parasol"
• Order Krzyża z Orłem I klasy (Estonia, 1933)
• Krzyż Oficerski Wyższy Legii Honorowej
• Krzyż Komandorski Legii Honorowej
• Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Korony Rumunii

Bibliografia

• T. Jurga, Obrona Polski 1939 r. (opracował W. Strzałkowski); Wyd. PAX 1990 r., s. 765-766.
• Rocznik Oficerski 1939, Wyd. Kraków 2006 r., s. 4.
• P. Stawecki, "Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939", Wyd. Warszawa 1994 r., s. 110-111.
• "Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945", Wyd. Koszalin 1997 r., s. 144.
• Rocznik Oficerski 1928 r. (tam data urodzenia – 7 marca 1888 r., ibid. s. 11).