Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyKazimierz Głazek (ur. 20 lutego 1939 w Warszawie – zm. 25 września 2005 w Tunezji) – matematyk, jeden z wybitnych taterników, alpinistów i himalaistów polskich lat powojennych. Brat geologa Jerzego Głazka, syn zoologa Stanisława Głazka. Pochowany został we Wrocławiu-Marszowicach. Jeden z wrocławskich krasnali (grupa Alpinki) nosi imię Głazek na jego cześć.
Spis treści |
Ukończył w latach 1957-1962 matematykę na Uniwersytecie Wrocławskim. Specjalizował się w algebrze uniwersalnej (algebrze ogólnej). Doktorat uzyskał w 1969 u Edwarda Marczewskiego, habilitację w 1992 r. po przedstawieniu rozprawy w Instytucie Matematyki Politechniki Warszawskiej. Wykładał w wielu uczelniach w kraju i za granicą.
Od 1993 związany z zielonogórskim środowiskiem naukowym i szybko rozwijającą się tam uczelnią (profesor nadzwyczajny Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Zielonej Górze, od 1996 profesor Politechniki Zielonogórskiej, od 2001 Uniwersytetu Zielonogórskiego[1]). Z czasem wyspecjalizował się w tzw. teorii pierścieni, czego uwieńczeniem była monografia A guide to the literature on semirings and their applications... wydana przez wydawnictwo Kluwer w 2002 r. i potem nagradzana[1] (zob. Publikacje matematyczne). Stworzył (od 2000 r.) czasopismo o światowym zasięgu Discussiones Mathematicae. General Algebra and Applications[1].
Opublikował ponad 60 prac naukowych i dydaktycznych, w tym:
Od 1957 był zainteresowany wspinaczką, początkowo aktywny w Sokolikach, potem w Tatrach. W latach 60. wspinał się w różnych masywach w Alpach (m.in. nowa droga pn.-wsch. filarem Finsteraarhornu, z Krzysztofem Zdzitowieckim). W 1969 uczestniczył w wyprawie do węzła Matcza w Pamiro-Ałaju. Wówczas grupa 5 polskich alpinistów zdobyła 12 dziewiczych szczytów, a Głazek był na 7 z nich. Zdobyczą wyprawy był m.in. najwyższy szczyt całego pasma, Pik Skalistyj (5621 m, 1 wejście, 12 sierpnia 1969, Krzysztof Cielecki, Kazimierz Głazek, Bogdan Jankowski, Tadeusz Piotrowski i Bernard Uchmański).
W następnej dekadzie Głazek wspinał się na szczyty Hindukuszu (1971, nowe drogi), Pamiru (1972 i 1974, nowa droga), Kaukazu (1973), Norwegii (1973 i 1974)), Szwecji (1978, nowe drogi). W 1976 uczestniczył w narodowej wyprawie na K2, która wytyczała do wys. ok. 8400 m nową drogę długą wschodnia granią (wraz z Andrzejem Heinrichem bez tlenu osiągnął wysokość ok. 8100 m, ale przypłacił to ostrym atakiem choroby wysokościowej, co na kilka lat wyłaczyło go z himalaizmu). W Himalajach pojawił się znowu w 1985 i 1986, uczestnicząc w wyprawach na Nanga Parbat i Himalchuli[2][3]. Wspinał się także w Kanadyjskich Górach Skalistych (1981, nowa droga) i w Andach Peruwiańskich (1987), .
Najwybitniejsze i zarazem najtragiczniejsze osiągnięcie przyszło w roku 1975 w Karakorum. 28 lipca zdobył wraz z Markiem Kęsickim, Bohdanem Nowaczykiem, Andrzejem Sikorskim i Januszem Kulisiem dziewiczy szczyt ośmiotysięczny Broad Peak Middle (albo Central), drugi co do wysokości i wybitności wierzchołek masywu Broad Peak. Załamanie pogody w drodze powrotnej doprowadziło do tragicznej śmierci Kęsickiego, Nowaczyka i Sikorskiego. Był to wówczas pierwszy w ogóle ośmiotysięczny wierzchołek zdobyty przez Polaków i krótkotrwały polski rekord wysokości uzyskany na szczycie, jednak najtrwalszym dorobkiem jest to, że uważany on jest (m.in. przez G. O. Dyhrenfurtha[2]) za najbardziej samodzielny z tzw. bocznych ośmiotysięczników (oprócz szeroko znanej czternastki głównych szczytów ośmiotysięcznych, tworzącej „Koronę Himalajów”).
