Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Kazimierz Glabisz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Kazimierz Glabisz
Generał brygady Generał brygady
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1893
Odolanów
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1981
Londyn
Przebieg służby
Lata służby od 1914
Stanowiska dowódca 2 Dywizji Grenadierów Pancernych, dowódca 4 Dywizji Piechoty
Główne wojny i bitwy I wojna światowa,
powstanie wielkopolskie,
wojna polsko-bolszewicka,
II wojna światowa:
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości z Mieczami Krzyż Walecznych Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Krzyż na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi Medal Pamiątkowy Za Wojnę 1918-1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Legia Honorowa Order Białego Lwa Order Gwiazdy Rumunii
Kazimierz Glabisz
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1893
Odolanów
Data i miejsce śmierci 26 listopada 1981
Londyn
Prezes Polskiego Komitetu Olimpijskiego
Okres urzędowania od 1929
do 1945
Poprzednik Kazimierz Lubomirski
Następca Alfred Loth
Prezes Polskiego Związku Piłki Nożnej
Okres urzędowania od 20 lutego 1937
do 1 września 1939
Poprzednik Władysław Bończa-Uzdowski
Następca Tadeusz Kuchar

Kazimierz Glabisz (ur. 10 lutego 1893 w Odolanowie, zm. 26 listopada 1981 w Londynie) - generał brygady Wojska Polskiego, działacz sportowy.

[edytuj] Życie i działalność

Absolwent Gimnazjum Męskiego w Ostrowie. W latach gimnazjalnych działał w niepodległościowym Towarzystwie Tomasza Zana, Gimnazjalnym Klubie Sportowym Venetia, Towarzystwie Sportowym Sokół. W latach 1913-1915 studiował prawo na uniwersytetach w Monachium i we Wrocławiu. W czasie I wojny światowej ukończył niemiecką oficerską szkołę artylerii. Tytuł magistra prawa i administracji zdobył już po wojnie, w roku 1923, na Uniwersytecie Poznańskim.

W 1918 roku walczył w powstaniu wielkopolskim. W latach 1919-1920 pracował w Oddziale Operacyjnym Sztabu Dowództwa Głównego Armii Wielkopolskiej, a podczas wojny polsko-bolszewickiej w Kwaterze Polowej Naczelnego Wodza i w Adiutanturze Generalnej. Od 1921 r. był członkiem tajnej organizacji wojskowej przy Władysławie Sikorskim Honor i Ojczyzna mającej dbać o morale oficerów Wojska Polskiego. W latach 1921-1922 pracował w Oddziale IIIa Biura Ścisłej Rady Wojennej. Podczas plebiscytów był członkiem Polskiej Komisji Przejęcia Górnego Śląska.

W 1923 roku, po ukończeniu kursu doszkalającego w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie pełnił służbę jako:

szef sztabu 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu z dniem 15 X 1923[1],
dowódca dywizjonu w 14 Pułku Artylerii Polowej Wielkopolskiej w Poznaniu X 1924 - 1925,
oficer Oddziału IIIa (Operacyjnego) Biura Ścisłej Rady Wojennej 15 XI 1925[2] - 1927,
oficer Referatu "Niemcy" Oddziału II (Wywiadowczego) Sztabu Generalnego WP 1927-1929,
I oficer do zleceń Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych 1929 - 31 VIII 1939.

W latach 1934 i 1935 odbył, na polecenie marszałka Józefa Piłsudskiego dwie nieoficjalne podróże do Niemiec i do Austrii w celu wybadania sytuacji militarnej i nastrojów politycznych w obu krajach.

W latach międzywojennych uczestniczył w pracach Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego, był prezesem Polskiego Związku Piłki Nożnej oraz przewodniczącym Polskiego Komitetu Olimpijskiego.

W kampanii wrześniowej 1939 był oficerem do zleceń Naczelnego Wodza (1 - 3 IX), a następnie dowódcą improwizowanej Grupy "Kielce" (3 - 9 IX).

Po przegranej polskich wojsk wyjechał do Warszawy, a w roku 1940 przedostał się na Węgry gdzie współdziałał przy ewakuacji polskich żołnierzy na Zachód. W tym samym roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie w maju 1941 r. został mianowany szefem Oddziału I Sztabu Naczelnego Wodza w Londynie. Później pełnił funkcję:

Po II wojnie światowej pozostał w Londynie. Udzielał się jako działacz polonijny, społeczny, sportowy, działał w polskich organizacjach i stowarzyszeniach wojskowych, publikował w prasie emigracyjnej, wydał także wspomnienia z lat gimnazjalnych.

Pochowany został w Londynie. Komitet Organizacyjny Uroczystości sprowadzenia prochów gen. Kazimierza Glabisza - na czele której stanął Burmistrz Gminy i Miasta Odolanów Józef Wajs - postanowił przenieść szczątki generała do rodzinnego miasta. 31 maja 2008 roku urna została złożona przy kościele św. Marcina w Odolanowie.

[edytuj] Awanse

[edytuj] Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 63 z 27.09.1923 r.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 110 z 23.10.1925 r., s. 591.
  3. W marcu 1943 r. na bazie 1 Brygady Strzelców zorganizowano kadrową 1 Dywizję Grenadierów, którą do lipca 1943 r. dowodził gen. bryg. Bolesław Bronisław Duch. We wrześniu 1943 r. 1 Dywizja Grenadierów przemianowana została na 2 Dywizję Grenadierów Pancernych. Kryska-Karski i Żurakowski podają, że Kazimierz Glabisz był zastępcą dowódcy 1 BS do października 1943 r.
  4. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 1 z 26.01.1935 r. Według Tadeusza Kryska-Karskiego i Stanisława Żurakowskiego, Kazimierz Glabisz awansował na pułkownika ze starszeństwem z 19 marca 1936 roku.

[edytuj] Bibliografia

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kazimierz_Glabisz&oldid=30840418
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty