| Kazimierz IV słupski |
|
| książę dobrzyński | |
| Okres panowania | od 1370 do 1377 |
| Poprzednik | Kazimierz III Wielki |
| Następca | Małgorzata (żona Kaźka słupskiego) |
| książę inowrocławski | |
| Okres panowania | od 1370 do 1377 |
| Poprzednik | Kazimierz III Wielki |
| Następca | Władysław Opolczyk |
| książę słupski | |
| Okres panowania | od 1374 do 1277 |
| Poprzednik | Bogusław V |
| Następca | Warcisław VII |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | Gryfici |
| Urodzony | 1351 |
| Zmarł | 2 stycznia 1377 w Bydgoszczy |
| Ojciec | Bogusław V |
| Matka | Elżbieta Kazimierzówna |
| Żona | Kenna (Joanna), Małgorzata |
Kazimierz IV (Kaźko słupski) (ur. 1351, zm. 2 stycznia 1377 w Bydgoszczy[1]) – książę dobrzyński, inowrocławski i słupski z dynastii Gryfitów, syn Bogusława V i Elżbiety Kazimierzówny, córki Kazimierza Wielkiego, króla Polski.
Spis treści |
Po śmierci matki wychowywany był na dworze krakowskim oraz cesarskim Karola IV, adoptowany przez Kazimierza Wielkiego przypuszczalnie w kwietniu 1369, aby Ludwik Węgierski nie mógł wyegzekwować tzw. "paktu o przeżycie"; otrzymał wówczas ziemie sieradzką i łęczycką. W 1370 uzyskał dodatkowo ziemię dobrzyńską (jako lenno), część Kujaw z Bydgoszczą, kasztelanię kruszwicką, Złotorię, Wałcz i Złotów[2][3][4].
Pomimo poparcia planów Kazimierza Wielkiego przez część „panów wielkopolskich”, sąd po śmierci króla anulował testament, a przyszłemu księciu słupskiemu pozwolono zatrzymać jedynie ziemię dobrzyńską, Kruszwicę, Wałcz i Złotów[3].
Dopuszczony do współrządów w 1370. Po śmierci ojca w 1374 objął władzę w Księstwie Słupskim[5], a w dwa lata później osiadł na stałe w ziemi dobrzyńskiej, gdzie wdał się w wojnę z księciem gniewkowskim Władysławem Białym[6]. Na skutek odniesionych ran (trafiony kamieniem w głowę) w czasie oblężenia zamku w Złotorii w pobliżu Torunia zmarł (bezpotomnie) 2 stycznia 1377 w Bydgoszczy[7]. Pochowano go w klasztorze Cystersów w Byszewie lub w Koronowie[8][3].
Według ówczesnego prawa lennego, ziemie i zamki, które objął w posiadanie Kaźko słupski, zostały przyłączone do Królestwa Polskiego[3], z wyłączeniem ziemi dobrzyńskiej, którą zarządzała Małgorzata, druga żona księcia. W 1378 zrzekła się ona praw do tych ziem na rzecz księcia Władysława Opolczyka[9].
Kazimierz IV był dwukrotnie żonaty, tj. z Kenną (Joanną), córką księcia litewskiego Olgierda oraz Małgorzatą, córką Siemowita III Starszego. Z obu związków małżeńskich nie posiadał potomstwa[10].
| Warcisław IV ur. w okr. 11–27 V 1291 zm. w okr. 31 VII–1 VIII 1326 |
Elżbieta ur. w okr. 1300–1304 zm. w okr. II–III 1355 lub przed 2 II 1356 |
Kazimierz III Wielki ur. 30 IV 1310 zm. 5 XI 1370 |
Aldona Anna ur. ok. 1311–1313 zm. 25 V 1339 |
||||||||||
| Bogusław V ur. w okr. 1317–1318 zm. w okr. 3 II–24 IV 1374 |
Elżbieta Kazimierzówna ur. ok. 1326 zm. 1361 |
||||||||||||
| Kazimierz IV (Kaźko słupski) (ur. 1351, zm. 2 I 1377) |
| Poprzednik Kazimierz III Wielki |
książę dobrzyński 1370-1377 |
Następca Małgorzata (żona Kaźka słupskiego) |
| Poprzednik Kazimierz III Wielki |
książę inowrocławski 1370-1377 |
Następca Władysław Opolczyk |
| Poprzednik Bogusław V |
książę słupski 1374-1377 |
Następca Warcisław VII |