Kazimierz Antoni Michalski (ur. 18 sierpnia 1898 w Gnieźnie zm. 11 lutego 1975 w Poznaniu) – kapłan, kanonik, pierwszy polski proboszcz w parafii św. Jadwigi w Zielonej Górze.
Wyświęcony w 1922, był wikariuszem w Wolsztynie, prefektem w Trzemesznie, Lesznie i Poznaniu oraz dyrektorem Instytutu Akcji Katolickiej w Poznaniu. Jako kapelan wojskowy uczestniczył w walkach nad Bzurą. Od wiosny 1940 przez pięć lat więzień Dachau. Wielki społecznik i organizator życia kościelnego na ziemiach zachodnich. 22 października 1945 objął parafię św. Jadwigi w Zielonej Górze. Cały czas pozostawał w ostrym konflikcie z komunistycznymi władzami i w 1953 został zmuszony do opuszczenia probostwa i wyjechał do Poznania. Powrócił w 1956, ale i tym razem po Wydarzeniach Zielonogórskich, stając w obronie Kościoła i wolności w sporze z władzą o dom katolicki musiał w 1960 opuścić parafię. Zmarł 11 lutego 1975 w Poznaniu. 13 marca 2010- po ekshumacji z cmentarza w Poznaniu- został pochowany w grobowcu przy konkatedrze św. Jadwigi dla zasłużonych kapłanów w Zielonej Góry[1]. 27 kwietnia 2010 został Honorowym Obywatelem Zielonej Góry[2].
Postanowieniem pełniącego obowiązki Prezydenta RP z dnia 27 maja 2010 za wybitne zasługi w działalności duszpasterskiej, za wkład w utrzymanie tożsamości narodowej oraz przeciwstawianie się reżimowi komunistycznemu odznaczony pośmiertnie Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski[3].