Kazimierz Mordasewicz (ur. 1859 w Mińsku, zm. 1923 w Paryżu) - głównie portrecista, ale również pejzażysta, malarz religijny.
W 1881 roku, po zakończeniu kariery wojskowej, wstąpił do Warszawskiej Szkoły Rysunku, studiował u Wojciecha Gersona i Aleksandra Kamińskiego. W 1882 r. wstąpił do Akademii Sztuk Pięknych w Petersburgu. W 1888 roku za obraz Chrystus uzdrawiający ślepców otrzymał mały złoty medal i tytuł "kłassnyj chudożnik" II stopnia. W 1891 roku założył w Warszawie pracownię malarstwa portretowego. Wykonał portrety m.in. Henryka Sienkiewicza, Elizy Orzeszkowej, Stefana Żeromskiego, prezydenta Raymonda Poincaré. Prowadził również działalność ilustratorską.
Swoje prace wystawiał w TZSP w Warszawie, warszawskich salonach Aleksandra Krywulta i S. Kulikowskiego , w TPSP w Krakowie. W 1900 roku na Wystawie Powszechnej w Paryżu otrzymał wyróżnienie za Portret Kobiety. Wiele podróżował m.in.: do Wiednia, Monachium, Paryża, Florencji, Rzymu, Neapolu, Wenecji, Bawarii i Szwajcarii. Z podróży do Hiszpanii przywiózł zauroczenie Velazquezem. Posługiwał się głównie pastelem, ale również farbą olejną, tuszem, akwarelą. Wśród licznych portretów (około 800) można znaleźć wizerunki: Ireny Solskiej, Mieczysławy Ćwiklińskiej, Bolesława Prusa. W początkowym okresie twórczości malował również pejzaże i sceny rodzajowe.