Kazimierz Nitsch

Kazimierz Nitsch słucha krawca Ludwika Sikorę i zapisuje formy dialektu jabłonkowskiego

Kazimierz Ignacy Nitsch, syn Maksymiliana, (ur. 1 lutego 1874 w Krakowie, zm. 26 września 1958 w Krakowie) – polski językoznawca slawista, historyk języka polskiego, dialektolog. Założył Towarzystwo Miłośników Języka Polskiego i redagował jego organ "Język Polski". W 1901 roku zaczął swe badania dialektologiczne na Kaszubach.

Biografia

Był profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytetu Lwowskiego. Należał do czołowych polskich akademii naukowych - Polskiej Akademii Umiejętności (1911 członek-korespondent, 1924 członek czynny), Polskiej Akademii Nauk (1952 członek rzeczywisty), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego (1932 członek zwyczajny). W 1936 został odznaczony Złotym Wawrzynem Akademickim Polskiej Akademii Literatury. W latach 1946-1952 pełnił funkcję prezesa PAU, 1952-1957 był wiceprezesem PAN. Po wojnie członek Komisji Ustalania Nazw Miejscowości.

Był żonaty z Anielą z Gruszeckich, pisarką, córką Artura Gruszeckiego, pisarza i publicysty. Stryjecznym bratem Kazimierza był Roman Nitsch, mikrobiolog, członek Polskiej Akademii Umiejętności (PAU).

Niektóre dzieła Nitscha

• Mowa ludu polskiego (1911)
• Dialekty języka polskiego (1915, wyd. zmienione w 1923 i 1958)
• Atlas językowy polskiego Podkarpacia (1934, wraz z Mieczysławem Małeckim)

Literatura biograficzna

• Gruszecka-Nitschowa, A.: Całe życie nad przyrodą mowy polskiej. Kazimierz Nitsch i jego prace, Kraków 1977.
• Nitsch, K.: Ze wspomnień językoznawcy, Kraków 1960.
• Kazimierz Nitsch - uczony i badacz w rozwoju polskiego językoznawstwa.- Warszawa 1954.

W 1953 otrzymał nagrodę państwową I stopnia.