Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Kazimierz Nycz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy biskupa. Zobacz też: Kazimierz Nycz – polityk.
Kazimierz Nycz
kardynał prezbiter
Kazimierz Nycz
Herb Kazimierz Nycz Ex Hominibus, pro Hominibus
Z ludu, dla ludu[1]
Kraj działania Polska
Data i miejsce urodzenia 1 lutego 1950
Stara Wieś
biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski
Okres sprawowania 2004–2007
arcybiskup metropolita warszawski
Okres sprawowania od 2007
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Diakonat 8 maja 1972
Prezbiterat 20 maja 1973
Nominacja biskupia 16 kwietnia 1988
Sakra biskupia 4 czerwca 1988
Kreacja kardynalska 20 listopada 2010
Benedykt XVI
Kościół tytularny bazylika św. Sylwestra i św. Marcina z Gór
Odznaczenia
Wielki Oficer Orderu Zasługi (Portugalia)
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Wikicytaty Kazimierz Nycz w Wikicytatach
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 4 czerwca 1988
Miejscowość Kraków
Miejsce katedra na Wawelu
Konsekrator Franciszek Macharski
Współkonsekratorzy Jerzy Ablewicz
Stanisław Nowak

Kazimierz Nycz (ur. 1 lutego 1950 w Starej Wsi) – polski biskup rzymskokatolicki, doktor teologii, biskup pomocniczy krakowski w latach 1988–2004, biskup diecezjalny koszalińsko-kołobrzeski w latach 2004–2007, arcybiskup metropolita warszawski od 2007, ordynariusz wiernych obrządku ormiańskiego w Polsce od 2007, kardynał prezbiter od 2010.

Spis treści

[edytuj] Życiorys

[edytuj] Wykształcenie

Uczęszczał do szkoły podstawowej w Starej Wsi. Ukończył Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie w Czechowicach-Dziedzicach. W 1967 rozpoczął studia w Arcybiskupim Seminarium Duchownym w Krakowie. 20 maja 1973 otrzymał w Kaniowie święcenia kapłańskie z rąk bpa Juliana Groblickiego.

W 1976 uzyskał licencjat w Wydziale Teologii PAT w Krakowie. W 1977 został skierowany na studia doktoranckie na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które w 1981 uwieńczył rozprawą doktorską Realizacja odnowy katechetycznej Soboru Watykańskiego II w archidiecezji krakowskiej napisaną pod kierunkiem ks. prof. dr hab. Mieczysława Majewskiego[potrzebne źródło].

[edytuj] Duszpasterstwo

W latach 1973–1975 był wikariuszem parafii pw. św. Elżbiety w Jaworznie w dzielnicy Szczakowa, a następnie w parafii pw. św. Małgorzaty w Raciborowicach.

Po zakończeniu studiów doktoranckich podjął pracę w Wydziale Katechetycznym Kurii Metropolitalnej w Krakowie i pomagał w duszpasterstwie w skawińskiej parafii pw. Miłosierdzia Bożego. W latach 1987–1988 był wicerektorem Wyższego Seminarium Duchownego w Krakowie. W 1999 otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Miasta i Gminy Skawina. Sześć kolejnych lat wykładał też katechetykę na Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie[potrzebne źródło].

[edytuj] Biskupstwo

16 kwietnia 1988[2] został mianowany biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej i biskupem tytularnym Villa Regis. Jako dewizę biskupiego posługiwania przyjął słowa „Ex hominibus, pro hominibus” (Z ludu i dla ludu). 4 czerwca 1988 został konsekrowany przez kard. Franciszka Macharskiego, abpa Jerzego Ablewicza i abpa Stanisława Nowaka w katedrze na Wawelu.

W latach 1988–2004 pełnił urząd wikariusza generalnego archidiecezji krakowskiej. Organizował trzy ostatnie pobyty Jana Pawła II w Krakowie podczas pielgrzymek do Polski, dzięki czemu dał się poznać jako dobry organizator. 26 listopada 1999 został przewodniczącym Komisji Wychowania Katolickiego. Głównym przedmiotem jego zainteresowań jest poszukiwanie sposobów wykorzystania możliwości, jakie stwarza szkoła dla działalności katechetycznej oraz poszukiwanie form katechezy parafialnej. Jako przewodniczący Komisji Wychowania Episkopatu Polski w centrum swojej działalności postawił zadanie dostosowania polskiej katechezy do posoborowych dokumentów katechetycznych Kościoła, zwłaszcza Katechizmu Kościoła Katolickiego i Dyrektorium ogólnego o katechizacji, a także skorelowanie nauczania religii w szkole z wymaganiami reformowanej szkoły. 20 czerwca 2001 pod jego kierunkiem opracowano i zatwierdzono w Konferencji Episkopatu Polski Podstawę programową katechezy Kościoła katolickiego w Polsce, Dyrektorium katechetyczne Kościoła katolickiego w Polsce i Program nauczania religii[potrzebne źródło].

9 czerwca 2004 został mianowany biskupem diecezjalnym koszalińsko-kołobrzeskim. Jako biskup wprowadził przy parafiach katechezę pozaszkolną w małych grupach w ramach przygotowania młodzieży gimnazjalnej do przyjęcia sakramentu bierzmowania, polecił wspólnotom parafialnym troskę o kontakt z młodzieżą studiującą. W grudniu 2004 został członkiem Rady Stałej KEP, przewodniczącym Komisji Rewizyjnej, członkiem Komisji Duszpasterstwa, Rady ds. Środków Społecznego Przekazu i Zespołu ds. Społecznych Aspektów Intronizacji Chrystusa Króla.

3 marca 2007 został mianowany arcybiskupem metropolitą warszawskim. 1 kwietnia 2007 objął kanonicznie powierzoną mu archidiecezję podczas mszy Niedzieli Palmowej w archikatedrze warszawskiej. 29 czerwca 2007 przyjął paliusz z rąk Benedykta XVI w Watykanie[potrzebne źródło].

9 czerwca 2007 decyzją Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich Stolicy Apostolskiej mianowany ordynariuszem wiernych Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego w Polsce[3][4]. Zastąpił na tym stanowisku prymasa Józefa Glempa.

15 listopada 2007 został Honorowym Członkiem Zakonu Rycerzy Kolumba.

Znany jest głównie ze współpracy z diecezjalnym Radiem Plus Warszawa (dawniej Radio Józef), na antenie którego głosi katechezy i komentuje bieżące wydarzenia społeczno-religijne (rzadziej polityczne). Sporadycznie występuje także w Radiu Maryja[5] oraz mediach komercyjnych i TVP. Co jakiś czas publikuje także w „Gościu Niedzielnym”, „Przewodniku Katolickim” czy „Niedzieli”.

20 października 2010 papież Benedykt XVI mianował go kardynałem[6]. Kreacja obyła się na konsystorzu 20 listopada[7]. 25 grudnia 2010 dokonał kardynalskiego ingresu do warszawskiej archikatedry[8]. 29 grudnia 2010 decyzją papieża został członkiem dwu dykasterii Kurii Rzymskiej: Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów, oraz ds. Duchowieństwa[9][10]. 29 kwietnia 2011 uroczyście objął w Rzymie swoją tytularną świątynię, bazylikę św. Sylwestra i św. Marcina z Gór[11].

[edytuj] Odznaczenia

Przypisy

  1. ↑ Jest to nawiązanie do Listu do Hebrajczyków 5:1: „Każdy bowiem arcykapłan z ludzi brany, dla ludzi bywa ustanawiany w sprawach odnoszących się do Boga, aby składał dary i ofiary za grzechy”.
  2. ↑ Życiorys Kazimierza Nycza. archidiecezja.warszawa.pl. [dostęp 2010-10-10].
  3. ↑ Abp Nycz ordynariuszem wiernych Kościołów Wschodnich. radiovaticana.org, 2007-06-09. [dostęp 2010-10-10].
  4. ↑ Nowy biskup dla polskich Ormian. isakowicz.pl, 2007-06-09. [dostęp 2010-10-10].
  5. ↑ Wystąpienia Kazimierza Nycza w Radiu Maryja. radiomaryja.pl. [dostęp 2010-10-10].
  6. ↑ K. Wiśniewska: Metropolita warszawski Kazimierz Nycz został kardynałem. wyborcza.pl, 2010-10-20. [dostęp 2010-10-20].
  7. ↑ Konsystorz w Watykanie. Kazimierz Nycz jest już kardynałem. gazeta.pl, 2010-11-20. [dostęp 2010-10-21].
  8. ↑ Ingres kardynała Kazimierza Nycza. polskieradio.pl, 2010-12-25. [dostęp 2010-12-25].
  9. ↑ Rinunce e nomine (wł.). press.catholica.va, 2010-12-29. [dostęp 2010-12-31].
  10. ↑ Kardynał Nycz członkiem dwóch watykańskich kongregacji. ekai.pl, 2010-12-29. [dostęp 2010-12-31].
  11. ↑ Bazylika kardynała. ekai.pl, 2011-04-29. [dostęp 2011-04-30].
  12. ↑ Decyzja Prezydenta Portugalii o przyznaniu odznaczeń państwowych (port.). dre.pt. [dostęp 2010-09-12].

[edytuj] Linki zewnętrzne

p • d • e
Biskupi koszalińsko-kołobrzescy
Biskupi diecezjalni
Ignacy Jeż (1972–1992) • Czesław Domin (1992–1996) • Marian Gołębiewski (1996–2004) • Kazimierz Nycz (2004–2007) • Edward Dajczak (od 2007)
Biskupi pomocniczy
Tadeusz Werno (1974–2007) • Piotr Krupa (1984–1992) • Paweł Cieślik (od 1994) • Krzysztof Zadarko (od 2009)
p • d • e
Biskupi warszawscy
Biskupi diecezjalni
Józef Miaskowski (1800–1804) • Franciszek Skarbek-Malczewski (1819) • Szczepan Hołowczyc (1819–1823) • Wojciech Skarszewski (1824–1827) • Jan Paweł Woronicz (1828–1829) • Stanisław Kostka Choromański (1837–1838) • Antoni Melchior Fijałkowski (1857–1861) • Zygmunt Szczęsny Feliński (1862–1883) • Wincenty Teofil Popiel (1883–1912) • Aleksander Kakowski (1913–1938) • August Hlond (1946–1948) • Stefan Wyszyński (1948–1981) • Józef Glemp (1981–2007) • Stanisław Wielgus (2007) • Kazimierz Nycz (od 2007)
Biskupi pomocniczy
Jan Chrzciciel Albertrandi (1798–1808) • Daniel Ostrowski (1818–1831) • Mikołaj Jan Manugiewicz (1822–1825) • Franciszek Pawłowski (1827–1829) • Tomasz Chmielewski (1837–1844) • Jan Dekert (1859–1861) • Henryk Ludwik Plater (1859–1868) • Kazimierz Ruszkiewicz (1884–1925) • Stanisław Gall (1918–1919, 1933–1940) • Władysław Szcześniak (1925–1926) • Antoni Szlagowski (1928–1956) • Zygmunt Choromański (1946–1968) • Wacław Majewski (1946–1983) • Jerzy Modzelewski (1959–1986) • Bronisław Dąbrowski (1962–1993) • Władysław Miziołek (1969–1992) • Zbigniew Józef Kraszewski (1970–1992) • Kazimierz Romaniuk (1982–1992) • Marian Duś (od 1986) • Stanisław Kędziora (1987–1992) • Józef Zawitkowski (1990–1992) • Piotr Jarecki (od 1994) • Tadeusz Pikus (od 1999)
Poprzednik
Józef Glemp		 Ordynariusz wiernych Kościoła katolickiego obrządku ormiańskiego w Polsce
od 2007		 Następca
–
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kazimierz_Nycz&oldid=30731104”
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty