Kazimierz Piwarski

Kazimierz Piwarski (ur. 19 lutego 1903, zm. 21 lipca 1968) – polski historyk, badacz dziejów nowożytnych i najnowszych, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego.

Biografia

Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim (promotorem był prof. Wacław Sobieski). W 1926 roku uzyskał doktorat, a w 1931 habilitację na UJ. 6 listopada 1939 roku został aresztowany przez Niemców w ramach Sonderaktion Krakau i osadzony w obozie koncentracyjnym Sachsenhausen i Dachau (zwolniony w 1941). W latach 1941-1945 wykładowca tajnego UJ.

Od 1947 profesor zwyczajny UJ i WSP w Krakowie (w latach 1949-1950 był jej rektorem). Od 1950 roku został przeniesiony na Uniwersytet Poznański ze względów politycznych. W roku 1956 powrócił na UJ, jednocześnie, w latach 1956-1958, będąc dyrektorem Instytutu Zachodniego w Poznaniu.

Jego uczniami byli: prof. Antoni Czubiński, prof. Jerzy Krasuski i prof. Mieczysław Stański.

Członek Polskiej Akademii Umiejętności od 1945, członek Polskiej Akademii Nauk) od 1958 roku. W latach 1962-1966 był wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Historycznego. Do 1948 członek PPS, a następnie PZPR.

Publikacje książkowe

• Hieronim Lubomirski hetman wielki koronny (1929),
• Między Francją a Austrią. Z dziejów polityki Jana III Sobieskiego (1933),
• Dzieje polityczne Prus Wschodnich 1621-1772 (1938, wyd. II 1947),
• Historia Śląska w zarysie (1947),
• Kuria rzymska a polski ruch narodowo-wyzwoleńczy (1955),
• Watykan a faszyzm 1929-1939 (1958, wyd. II 1960),
• Polityka europejska w okresie pomonachijskim X 1938 - III 1939 (1960),
• Polska - Czechy. Dziesięć wieków sąsiedztwa (1947),
• Historia powszechna nowożytna 1640-1789 (1959, wyd. IX 1965).