Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kazimierz Porębski | |
 wiceadmirał |
|
| Data i miejsce urodzenia | 15 listopada 1872 Wilno |
| Data i miejsce śmierci | 20 stycznia 1933 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Jednostki |  Marynarka Wojenna |
| Stanowiska | szef Departamentu dla Spraw Morskich |
| Główne wojny i bitwy | wojna rosyjsko-japońska I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
   .png&filetimestamp=20090714191943){kind=small} .svg&filetimestamp=20070224114726){kind=small} .svg&filetimestamp=20070224114425){kind=small} .svg&filetimestamp=20070224111851){kind=small}   .svg&filetimestamp=20090805105613){kind=small}   |
|
Kazimierz Porębski (ur. 15 listopada 1872, zm. 20 stycznia 1933) – polski wojskowy, wiceadmirał i morski oficer pokładowy okrętów nawodnych, dowódca Marynarki Wojennej w latach 1919-1925. Służąc w Imperatorskiej Marynarce Wojennej Rosji uzyskał stopień kontradmirała, był dowódcą krążownika "Admirał Makarow", pancernika "Impieratrica Marija" i brygady pancerników Floty Czarnomorskiej. Brał udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, I wojnie światowej i wojnie polsko-bolszewickiej.
Spis treści |
Kazimierz Włodzimierz Porębski urodził się 15 listopada 1872 w Wilnie. Był synem Adolfa i Marii z Krejbichów. W 1889 ukończył gimnazjum w Wilnie i wstąpił do Morskiego Korpusu Kadetów w Sankt Petersburgu. Po zakończeniu nauki w 1892 został oficerem rosyjskiej Marynarki Wojennej. W latach 1895-1896 był słuchaczem Oficerskiej Szkoły Min i Torped w Kronsztadzie.
Po ukończeniu szkoły oficerskiej pływał na okrętach różnych klas, głównie na Oceanie Arktycznym, Morzu Ochockim i Morzu Japońskim. Od 1895 do 1897 służył na krążowniku "Dmitrij Donskoj". W 1900 został przydzielony na krążownik "Pamiat' Azowa", a po wyokrętowaniu w 1902 skierowany do stoczniowej komisji nadzoru budowy krążownika "Nowik" w Stoczni Schichaua w Gdańsku. Po wejściu okrętu do służby był na nim starszym oficerem i brał na nim udział w wojnie rosyjsko-japońskiej, walczył pod Port Arturem w 1905 w stopniu komandora. Odznaczył się w bitwie na Morzu Żółtym, zdecydowanie opowiadając się za samotnym przedzieraniem się okrętu do Władywostoku. Za udział w bitwie otrzymał m.in. od cara złotą szablę za dzielność (ros. "za chrabrost'"). W latach 1905-1909 dowodził torpedowcem "Triewożnyj", a następnie został dowódcą krążownika "Admirał Makarow". Od 1910 do 1913 pływał na Morzu Bałtyckim i Morzu Północnym jako dowódca stawiacza min "Jenisej". W 1913 został na krótko szefem sztabu w dowództwie portów Morza Czarnego, po czym wyznaczono go dowódcą nowego pancernika ""Impieratrica Marija", na którym służył na początku I wojny światowej. W 1916 był dowódcą brygady pancerników Floty Czarnomorskiej, a na początku 1917 naczelnikiem Ufortyfikowanego Rejonu "Kotka" w Zatoce Fińskiej, dowódcą obrony Zatoki. Następnie został szefem Wydziału Morskiego na Froncie Północno-Zachodnim. Po rewolucji 1917 działał w polskich organizacjach wojskowych w Petersburgu. W połowie 1918 został zwolniony ze służby w rosyjskiej Marynarce Wojennej.
| Awansował kolejno na stopnie oficerskie: | |
Od listopada 1918 przybył do Warszawy, gdzie założył Stowarzyszenie na Polu Rozwoju Żeglugi "Bandera Polska". Przejmował od Niemców urządzenia techniczne na Wiśle. Na początku 1919 został powołany w skład Rady Wojskowej oraz wyznaczony szefem Sekcji Marynarki (od połowy 1919 Departament dla Spraw Morskich) w Ministerstwie Spraw Wojskowych. wiceadmirał ze starszeństwem z czerwca 1919. W 1920 towarzyszył gen. bryg. Józefowi Hallerowi podczas Zaślubin Polski z morzem. W czasie wojny polsko-bolszewickiej dowodził odcinkiem "Zegrze-Dębe" oraz kierował żeglugą wojenną na Wiśle. Na początku 1922 został wyznaczony na stanowisko szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej, utworzonego w miejsce Departamentu dla Spraw Morskich.
W 1920 zainicjował utworzenie polskiej Marynarki Handlowej oraz Szkoły Morskiej. Był autorem programu rozbudowy floty wojennej, wspierał budowę portu w Gdyni oraz spowodował utworzenie Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej i lotnictwa morskiego w Tczewie. W 1921 pełnił funkcję przewodniczącego Komisji ds. Żeglugi Morskiej. Był prezesem Ligi Morskiej i Rzecznej oraz współzałożycielem Yacht Klubu Polskiego. W 1925, w związku z zakupem przez Marynarkę Wojenną przestarzałych min morskich (tzw. "afera minowa"), został zwolniony ze stanowiska szefa Kierownictwa Marynarki Wojennej i przeniesiony w stan nieczynny, na skutek intryg, które doprowadziły do prowadzenia dochodzenia przeciwko niemu. Do 1927 w stanie nieczynnym. W 1927 przeszedł w stan spoczynku. W 1928 Wojskowy Sąd Okręgowy nr 1 umorzył postępowanie wszczęte w 1926 przez Prokuraturę Wojskową. Zmarł po długiej chorobie 20 stycznia 1933 w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W 1993 w Gdyni odsłonięto jego pomnik, a od 1994 imieniem "Wiceadmirała Kazimierza Porębskiego" wyróżniona jest 8 Flotylla Obrony Wybrzeża. Imię to nosi także jedna z ulic w Gdyni oraz w Gdańsku.
Był awansowany kolejno na stopnie oficerskie:
| Poprzednik - |
|
szef Kierownictwa Marynarki Wojennej 1922–1925 |
|
Następca wadm. Jerzy Świrski |
