Kazimierz Rafał Chłapowski (ur. 6 stycznia 1872 w Kopaszewie koło Poznania, zm. 26 sierpnia 1923 w Poznaniu) – polski działacz polityczny, urzędnik, poseł na Sejm Ustawodawczy w II RP.
Był synem Kazimierza (działacza społecznego) i Anny z Chłapowskich, bratem Mieczysława, bratem stryjecznym Alfreda. Ukończył gimnazjum w Chyrowie, następnie studiował prawo w Wiedniu, Paryżu i na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1894–1895 odbył służbę wojskową w armii austriackiej (jako podporucznik). Pracował jako urzędnik w Namiestnictwie Kolejowym we Lwowie, później w starostwie w Białej i Samborze; był starostą w Przeworsku (1913–1918) i Białej (1918–1919). W 1919 pełnił funkcję inspektora administracyjnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na obszar byłego Królestwa Kongresowego. Służył w Wojsku Polskim w czasie wojny z Rosją (jako referent prasowy w Inspektoracie Okręgowym Armii Ochotniczej Poznań i oficer łącznikowy Inspektoratu z władzami cywilnymi). Od 1920 prowadził majątek ziemski w powiecie Grodzisk. Kierował Poznańską Spółką Okowicianą.
W 1922 został wybrany na posła na Sejm Ustawodawczy w Rzeszowie. W Sejmie był członkiem komisji administracyjnej i komisji prawniczej, zmarł w trakcie kadencji.