Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kazimierz Raszewski | |
 Generał broni |
|
| Data i miejsce urodzenia | 29 lutego 1864 Jasień, (ob. powiat kościański), Królestwo Prus |
| Data i miejsce śmierci | styczeń 1941 Poznań, Polska |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | od 1885 |
| Stanowiska | dowódca: Grupy Operacyjnej Pomorze, 6 Dywizji Piechoty, 2 Armii, Okręgu Generalnego Poznań |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa, wojna polsko-bolszewicka |
| Odznaczenia | |
    |
|
Kazimierz Raszewski herbu Grzymała (ur. 29 lutego 1864, w Jasieniu (ob. pow. kościański), zm. w styczniu 1941 w Poznaniu) – podpułkownik huzarów Armii Cesarstwa Niemieckiego i generał broni Wojska Polskiego.
Spis treści |
Służbę wojskową rozpoczął w 1885 r. wstępując do pruskiego 6 Pułku Huzarów im. Hrabiego Goetzena w Prudniku, następnie od 1896 r. w 4 Pułku Huzarów im. von Schilliego w Oławie. Awansowany na rotmistrza w 1901, a na majora w 1913[1] i w tym samym roku został przeniesiony do 16 Szlezwicko-Holsztyńskiego Pułku Huzarów Cesarza Austrii.
W czasie I wojny światowej był zastępcą dowódcy 16 Szlezwicko-Holsztyńskiego Pułku Huzarów Cesarza Austrii Franciszka Józefa I stacjonującego w Szlezwiku. W styczniu 1915 został dowódcą tego pułku. Jesienią 1917 pod Dyneburgiem mianowany został dowódcą spieszonej Brygady Strzelców Konnych. 27 stycznia 1918 awansował na podpułkownika. W kwietniu tego roku przeniesiony na front francuski i mianowany zastępcą dowódcy pułku piechoty, a następnie dowódcą Samodzielnej Brygady Piechoty. Koniec wojny zastał go w Lotaryngii. W styczniu 1919 powrócił do Poznania, a od lutego w Wojsku Polskim[1] brał udział w Powstaniu Wielkopolskim.
Do Armii Wielkopolskiej przyjęty został w stopniu pułkownika i 15 stycznia mianowany dowódcą 3 Pułku Ułanów Wielkopolskich. 20 marca tego roku mianowany szefem Wydziału Wojskowego Komisariatu Naczelnej Rady Ludowej w Poznaniu. 1 kwietnia dekretem NRL mianowany generałem podporucznikiem. Od 10-19 września dowódca Grupy Operacyjnej Pomorze, 19 września 1919 – 2 czerwca 1920 dowódca 6 Dywizji Piechoty, a potem do lipca 1920 Grupy Operacyjnej złożonej z 6 i 17 Dywizji Piechoty. Od lipca do sierpnia 1920 dowódca 2 Armii na froncie bolszewickim. Zawiódł jako dowódca operacyjny. W sierpniu 1920 usunięty ze stanowiska dowódcy armii i mianowany dowódcą Grupy Operacyjnej Pomorze i linii Wisły. Od końca sierpnia 1920 był dowódcą Okręgu Generalnego Poznań, a później Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu.
W 1921 został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku.
25 marca 1925 Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska dowódcy OK Nr VII,[2] 28 maja 1925 awansował go na generała broni, a z dniem 31 maja tego roku minister spraw wojskowych przeniósł go w stan spoczynku.
Na emeryturze zamieszkał w Poznaniu. Przewodniczył organizacji polskich monarchistów, utrzymywał kontakty z towarzyszami broni z armii niemieckiej i uczestniczył w ich zjazdach w Niemczech. Po wkroczeniu Niemców w 1939 do Poznania aresztowany i uwięziony przez gestapo. Uwolniony w styczniu 1941, wkrótce zmarł. Pochowany 17 stycznia 1941 na cmentarzu górczyńskim.
