Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Kazimierz Wóycicki (ur. 22 sierpnia 1949 r. w Warszawie), polski publicysta i dziennikarz.
Jego rodzice byli uczestnikami konspiracji w okresie II wojny światowej, żołnierzami powstania warszawskiego. Studiował na wydziale matematyki Uniwersytetu Warszawskiego i wydziale filozoficznym KUL. Pracę magisterską "Absolut i wybór w filozofii Jean Grenier" pisał u prof. Stefana Swieżawskiego (1967-1974). W latach 1972-1975 współpracował ze wschodnioniemiecką "Akcją Pokuty". Utrzymywał liczne kontakty z opozycją wschodnioniemiecką, m.in. z F. Magirius, L. Mehlhorn, W. Templin. W okresie 1973-1983 pracował w redakcji miesięcznika "Więź", jako współpracownik Tadeusza Mazowieckiego. Publikował m.in. na temat Stanisława Brzozowskiego, Floriana Znanieckiego, Jules Lequier, Emanuela Levinasa. Był twórcą recenzji filmowych i literackich, w szczególności dot. "Młodej Fali", publikował wywiady ze Stanisławem Barańczakiem, Adamem Zagajewskim, Ryszardem Krynickim, Ewą Kuryluk. Współpracował ze środowiskami opozycji demokratycznej. Był redaktorem i publicystą prasy drugiego obiegu, w szczególności w redakcji miesięcznika "Głos", a także działaczem Klubu Inteligencji Katolickiej w Warszawie (1976-1980).
Internowany podczas stanu wojennego (1981-1982). W latach 1983-1985 studiował politologię i historię współczesną na Uniwersytecie we Fryburgu. Był stypendystą KAAD oraz Fundacji Konrada Adenauera. W latach 1986-1987 był dziennikarzem sekcji polskiej BBC, twórcą licznych reportaży z Niemiec, a także wywiadów z K. Biedenkopfem, E. Kristoffersenem. Po powrocie do kraju objął funkcję sekretarza Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie odpowiedzialnego za kontakty zagraniczne. Jednocześnie był zastępcą redaktora naczelnego miesięcznika "Więź". Odbył liczne wyjazdy do Niemiec w celu poszerzenia kontaktów „Solidarności” z partnerami niemieckimi. Współredagował „List katolików polskich i katolików niemieckich” oraz „List intelektualistów polskich i wschodnioniemieckich”.
W latach 1990-1993 był redaktorem naczelnym "Życia Warszawy". Od 1993 do 1996 r. był dziennikarzem i redaktorem naczelnym działu informacji krajowej Wiadomości I Programu TVP. Był autorem cyklicznego projektu, finansowanego przez fundację Eberta, "Obrachunek z historią - wyzwanie europejskie" zakończonego publikacją "Ofiary czy współwinni. Nazizm i sowietyzm w świadomości historycznej" (1993-1996). W 1995 r. brał udział w programie badawczym "Kompleks wypędzenia" prowadzonym przez Artura Hajnicza i Włodzimierza Borodzieja.
W latach 1996-1999 był dyrektorem Instytutu Polskiego w Düsseldorfie, realizował m.in. projekt polsko-niemiecko-francuskiego okrągłego stołu, współinicjował projekt "Kaczmarek i inni". W 1998 r. wziął udział w programie badawczym prowadzonym przez Instytut Zachodni na temat grupy polskojęzycznej w Niemczech. Publikacja wyników badań ukazała się w tomie "Być Polakiem w Niemczech". Był współzałożycielem i prezesem Instytutu Niemiec i Europy Północnej w Szczecinie. Kurator wystawy "Dwie bramy wolności" pokazywanej w Berlinie w rocznicę upadku muru berlińskiego (1999).
Pracę doktorską "Niemiecki obrachunek z przeszłością 1933-45" obronił w 2000 r. na Uniwersytecie Wrocławskim. Był współinicjatorem polsko-niemieckiego grona dyskusyjnego ekspertów "Grupa Kopernika", wykładał w Wyższej Szkole Administracji Publicznej w Szczecinie. Był tam również prezesem Instytutu Niemiec i Europy Północnej. W latach 2000-2004 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Polskiego w Lipsku.
Od 2004 r. był dyrektorem szczecińskiego Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej. Od kwietnia 2008 r. jest doradcą Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Wykłada na Uniwersytecie Warszawskim (m.in. wykład w języku angielskim "Geopolityka i integracja europejska") i Uniwersytecie Szczecińskim.
W październiku 2007 r. otrzymał Krzyż Zasługi na wstędze Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec. W roku 2011 otrzymał Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski.
