Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony
Kempeitai (jap. 憲兵隊, pol. Korpus Żołnierzy Prawa), japońska żandarmeria wojskowa, istniejąca w latach 1881-1945 jako elitarna jednostka w Japońskiej Cesarskiej Armii. Pełniła również funkcje tajnej policji politycznej oraz służby kontrwywiadu. Szczyt jej wpływów przypadał na okres II wojny światowej.
Porównywana jest niekiedy do narodowo socjalistycznej policji politycznej Gestapo (tajna-policja, kontrwywiad) lub organizacji SS (straż w obozach jenieckich, podobnie jak formacja SS-Totenkopfverbände). Jednak w przeciwieństwie do Gestapo, Kempeitai nie posiadała w swej hierarchii postaci centralnej (takiej jak Heinrich Himmler dla SS i Gestapo), a także nie miały wpływu na charakter organizacji osobiste ambicje poszczególnych przywódców.
Stanowiła główne narzędzie terroru w samej Japonii jak i na obszarach okupowanych przez armię japońską, natomiast na obszarach zajmowanych przez marynarkę wojenną jej funkcje spełniała specjalna formacja żandarmerii podlegająca siłom morskim - Tokei-tai.
Kempeitai powstała 4 stycznia 1881 roku. Wzorowana była na żandarmerii francuskiej. Podlegała profosowi generalnemu żandarmerii, który zaś podlegał Biuru Administracji Wojskowej (Heimu Kyoku) w Ministerstwie Wojny (陸軍省 Rikugunshō), w zakresie obowiązków policyjnych przed Ministerstwem Spraw Wewnętrznych (内務省 Naimushō), a w zakresie wymiaru sprawiedliwości przed Ministerstwem Sprawiedliwości (司法省, Shihōshō, obecnie zwie się 法務省 Hōmushō).
Początkowo do zadań Kempeitai należało utrzymywanie porządku w armii, choć nigdy nie była to typowa żandarmeria. Tłumiła protesty wśród ludności wiejskiej, sprzeciwiającej się poborowi do wojska. Zajmowała się też zaopatrzeniem. Z czasem postawiono ją na straży porządku publicznego, wspierając przy tym tradycyjną policję w prefekturach. Kempeitai razem z Tokkō (Tokubetsu Kōtō Keisatsu – Specjalną Wyższą Policją), nadzorowała ruchy studenckie, organizacje komunistyczne i pacyfistyczne. W czasie II wojny światowej Kempeitai zasłynęła jako główne narzędzie represji wobec jeńców wojennych oraz cywilów. W tym okresie liczyła ok. 36000 funkcjonariuszy.
W polityce i społeczeństwie japońskim od lat trzydziestych do końca II wojny światowej panowały nastroje szowinistyczne i mocarstwowe. Głoszenie poglądów odmiennych od państwowej ideologii spotykało się z brutalną odpowiedzią ze strony służb państwowych. Osoby podejrzewane o "popełnienie przestępstw politycznych" lub inne tego typu przewinienia były po zatrzymaniu poddawane torturom w celu wydobycia zeznań.
Warunkiem przyjęcia do służby było przejście rygorystycznych egzaminów, kontrolujących sprawność fizyczną i inteligencję kandydata. Szkolenie oficerów trwało sześć lat natomiast w czasie wojny rok. Czas szkolenia podoficera w okresie pokoju trwał sześć miesięcy.
Oficerowie i szeregowi odbywali szkolenie w szkołach wojskowych lub policji albo w specjalnych jednostkach szkoleniowych. Główne szkoły znajdowały się w Tokio oraz w Keijo (obecny Seul) oraz w utworzonych podczas wojny ośrodkach w Singapurze i Manili. Od 1881 oficerowie żandarmerii byli zazwyczaj absolwentami Rikugun Shikan Gakko (Akademii Wojskowych) do, których trafiała się z Rikugun Yasen Gakko (szkół wojskowych) lub Rikugun Daigako (Akademii Sztabu Generalnego).
W 1938 utworzono w Kudan w Tokio Koho Kimmu Yoin Yoseijo (Ośrodek Szkolenia Służb Tyłowych), którym kierował generał porucznik Eiichi Kinishita. Funkcjonariusze Kempeitai zdobywali tam przygotowanie do pracy w wywiadzie. Szkolenie obejmowało szpiegostwo, posługiwanie się materiałami wybuchowymi, organizowanie dywersji, łamanie szyfrów oraz jazdę konną Organizowano specjalne kursy maskowania podczas, których kursantów wysyłano incognito do firm, by ci składali raporty na temat ich działalności.
Na terytorium kontrolowanym przez którąś z armii japońskich (np. Armia Środkowych Chin lub 18 Armia) istniały kwatery główne Kempeitai na czele których stał dowódca w stopniu generała majora (shosho) lub pułkownika (taisa). Kwaterze podlegały jednostki polowe (2-3 na każdą armię), które składały się z dowódcy w stopniu podpułkownika (chusa), 22 oficerów polowych (sakan) oraz 352 funkcjonariuszy innych rang. Jednostka polowa była podzielona na 65-osobowe sekcje zwane buntai, którymi dowodził dowódca w stopniu kapitana (tai-i) lub porucznika (chu-i). Buntai podzielone były na wydziały (bunkentai) złożone z dowódcy: podporucznik (sho-i) lub starszy sierżant sztabowy (junshikan) oraz 20 osobowy personel. Każdemu wydziałowi podlegały oddziały policji (keimu-han), administracja (naikin-han) oraz oddział do zadań specjalnych (tokumu-han).
Kempeitaista posiadał szerokie uprawnienia do zatrzymania każdego podejrzanego cywila, a nawet japońskiego wojskowego wyższego od niego rangą (o 3 stopnie). Nietykalność osobista bez wyroku sądowego na wzór angielskiej ustawy Habeas Corpus nie obowiązywała. Osoby aresztowane z reguły były od razu uznane za winne, a proces przesłuchiwania odbywał się w tajemnicy. W warunkach frontowych funkcjonariusze Kempeitai orzekali bez sądu o winie żołnierzy oraz oficerów i od razu wykonywali wyrok.
Tortury były najczęstszą metodą wymuszenia zeznań.
Funkcjonariusze nosili standardowe wojskowe mundury w kolorze khaki (M1938) i czarne wojskowe buty. Na lewym przedramieniu mieli opaskę z dwoma ideogramami (憲 ken – "prawo" oraz 兵 hei – "żołnierz"), na ramieniu czarną naszywkę przypominającą w kształcie dużą literę "M". Tego typu naszywki oznaczały korpusy w armii np. czerwony – piechotę, żółty – artylerię itp. Często jednak występowali po cywilnemu z przypiętą do marynarki broszką w kształcie cesarskiej chryzantemy. Oficerowie nosili ze sobą katanę oraz rewolwer, zaś młodsi rangą funkcjonariusze bagnet oraz pistolet. Kaprale w obozie jenieckim wyposażeni byli w shinai (bambusowy miecz do kendo), służący do bicia więźniów.
Po otwarciu się Japonii na świat w drugiej połowie XIX wieku, zaistniała potrzeba utworzenia służb wywiadowczych i kontrwywiadowczych. Wprawdzie wcześniej, za rządów siogunów szpiegostwem trudnili się m.in. ninja, ale dopiero po upadku siogunatu i europeizacji kraju powstały prawdziwe struktury wywiadu. Wzorowano się głównie na niemieckich służbach specjalnych, częściowo również austriackich.
Sama Kempeitai była jedną z głównych japońskich służb wywiadu i kontrwywiadu. Podczas II wojny światowej w bezwzględny sposób zajmowała się zbieraniem informacji od tubylców oraz przesłuchiwaniem jeńców.
Japońska żandarmeria wojskowa pełniła również służbę kontrwywiadowczą. Śledziła wszelkie posunięcie cudzoziemców (nazywanych w języku japońskim gaikokujin), rzeczywistych jak i potencjalnych szpiegów. Pod jej czujną obserwacją byli zwłaszcza pracownicy placówek dyplomatycznych i dziennikarze. W tym celu współpracowała z innymi tego typu służbami, a w szczególności z Tokkō. Niekiedy jednak dochodziło do konfliktów między Kempeitai a Tokkō, np. podczas rozpracowywania tzw. tokijskiej siatki Richarda Sorge szpiegującej na rzecz ZSRR.
W warunkach polowych specjalne jednostki Kempeitai, w sile około tysiąca ludzi przydzielano do każdej armii jako formacje kontrwywiadu.
Kempeitai rozpowszechniała propagandę, skierowaną zarówno do społeczeństwa japońskiego jak i do alianckich żołnierzy. Od obywateli oczekiwano czynnego udziału w wyłapywaniu zagranicznych szpiegów. Organizowano tzw. "dni wyłapywania szpiegów", ażeby zachęcić cywilów do współpracy. W tym celu rozwieszano specjalne plakaty informacyjne. Propaganda skierowana zaś do aliantów nawoływała do zawieszenia broni. Szczególną zasługę w tym miała Iva Toguri, zwana "tokijską różą". Była ona Amerykanką japońskiego pochodzenia czyli nisei, i tak jak wielu nisei współpracowała z Kempeitai. Prowadziła ona program "Godzina Zero" na antenie radia NHK, w którym nakłaniała Amerykanów do zawieszenia broni. Poza tym działalność propagandowa Kempeitai miała siać dezinformację wśród szeregów wroga.
W okupowanych państwach Japońska Cesarska Armia, Japońska Cesarska Marynarka Wojenna i Kempeitai uczestniczyły w masowym ludobójstwie. Polityka ekspansjonizmu usprawiedliwiana była chęcią utworzenia bloku państw Azji, który stawiłby czoło europejskiemu kolonializmowi. W 1940 powstały plany utworzenia Wielkiej Strefy Wspólnego Dobrobytu Azji Wschodniej (jap. Dai-to-a Kyoeiken). Rekrutowano stamtąd ochotników do wojska i wywiadu spośród ludności lokalnej, a zwłaszcza z Korei oraz Mandżukuo (patrz niżej). Rekrutacja odbywała się na mocy ustaw z 1919 i 1937
Kempeitai pełniła służbę porządkową w nowo podbitych krajach, wydawała dokumenty podróżne, wspólnie z armią zwalczała ruch oporu, werbowała siłę roboczą, rekwirowała żywność i zaopatrzenie. Miała rozkaz rekwirowania wszystkich nadajników radiowych, gdyż obawiała się, że aliancka propaganda będzie szkodziła w polityce podporządkowania sobie rdzennej ludności azjatyckiej.
Morderstwa, gwałty czy grabieże, jakich dopuszczali się żołnierze japońscy, rzadko były potępiane przez żandarmerię wojskową. Żandarmi wielokrotnie sami uczestniczyła w tego typu incydentach. Jedynie na terenie, na którym lokalna ludność zgadzała się współpracować z okupantem, Kempeitai zapewniała im bezpieczeństwo.
W podbitej w 1931 Mandżurii utworzono marionetkowe państwo zwane Mandżukuo (Kraj Mandżurów). Główną rolę w podboju Mandżukuo odegrała japońska Armia Kwantuńska, utworzona w 1907 roku na w celu ochrony należącego do Japonii odcinka kolei południowo mandżurskiej. Na czele państwa Japończycy postawili byłego cesarza z dynastii mandżurskiej – Puyi. W rzeczywistości realną władzę sprawowała japońska administracja wojskowa. 1932 roku na terytorium Cesarstwa Mandzukuo stacjonowało 150 000 żołnierzy, 1800 funkcjonariuszy Kempeitai oraz 400 jej tajnych agentów. Kwatera główna Kempeitai w Mandżukuo mieściła w jej stolicy w Changchun. Kempeitai podlegało kilkanaście kolaboracyjnych i japońskich służb porządkowych min: policja miejska w Harbinie, japońska policja konsularna, mandżurska policja kryminalna (podlegająca władzom municypalnym), policja kolejowa oraz mandżurska Państwowa Służba Wywiadowcza. Dla japońskiej żandarmerii wojskowej kraj ten był w dużej mierze "poligonem", na którym mogli nabywać nowych umiejętności. Pomagali w umacnianiu japońskich interesów na terenie Mandżurii.
Do najważniejszych dowódców żandarmerii w Mandżukuo należy zaliczyć:
Na terytorium marionetkowego państwa Japończycy dopuszczali się licznych zabójstw, rabunków i gwałtów. Dodatkowe zyski czerpali min: z hazardu, utrzymywania domów publicznych, handlu opium a nawet kradzieży zagranicznych towarów i wysyłania ich do Japonii. Kempeitai powszechnie trudniła się porywaniem dla okupu wpływowych obywateli Chin czy Rosji lub innych obcokrajowców przebywających w Mandżurii lub Chinach. Szczególnie głośna była sprawa porwania Simeona Kaspe. Był on synem Josepha Kaspe, wpływowego Żyda z Rosji, właściciela hotelu "Moderne" w Harbinie. Simeon Kaspe został porwany latem 1933 roku. Porywacze zażądali za jego uwolnienie okup w wysokości 100 000 dolarów. Josepha Kaspe, który był obywatelem Francji, idąc za radą konsula swojego kraju, odmówił zapłaty okupu. Śledztwo w tej sprawie prowadziła Kempeitai (to właśnie jej funkcjonariusze byli odpowiedzialni za porwanie młodego Kaspe). W grudniu odnaleziono jego ciało. W niewoli był maltretowany a w końcu zastrzelony. Miejscowa społeczność żydowska złożyła protest, jednak został zlekceważony. Sprawcy, mimo że zostali osadzeni w więzieniu, jednak szybko zostali zwolnieni warunkowo.
Korea została anektowana przez Cesarstwo Japońskie w 1910 roku. Władzę sprawował Generalny Gubernator Korei (朝鮮総督府, Chosen Sotoku Fu). Rząd kolonialny miał charakter czysto wojskowy. Władze okupacyjne za pomocą wojska oraz tajnej policji Tokkō bezwzględnie tłumiły ruch oporu, dopuszczając się przy tym licznych zbrodni na narodzie koreańskim.
Japońska żandarmeria stacjonowała w większych miastach. Utrzymywała tam porządek oraz wspierała organizacje oraz organy prasowe, mające na celu propagowania japońskiego stylu życia. Porządku pilnowała formacja żandarmerii zwana Kempei keisatsu. Zatrudniała również rodowitych Koreańczyków jako jednostko pomocnicze. Po stłumieniu przez wojsko zamieszek z marca 1919 roku, rozwiązano Kempei keisatsu, a w jej miejsce powołano cywilne formacje policyjne, wyłonione z Departamentu Policji (Keimukyoku). Mimo tych zmian Kempeitai zachowała swoją pozycję.
Okupanci prowadzili tam werbunek do Armii Cesarskiej i wojskowych jednostek pomocniczych spośród projapońskich Koreańczyków (w większości odbywało się to siłą). Koreańczycy, mimo starań swych japońskich "panów", licznie dezerterowali. Wielu Koreańczyków zostało przydzielonych do Kempeitai. Odbywali oni szkolenie w Mandżurskiej Akademii Wojskowej w Mandżukuo. Byli poddawani surowemu traktowaniu, którego wynikiem było bezwzględność wobec więźniów obozów. Koreańczycy zwerbowani do Kempeitai nigdy nie awansowali wyżej niż so cho (sierżant sztabowy) i ogólnie byli traktowani niewiele lepiej od jeńców wojennych.
2 stycznia 1942 roku Cesarska Armia Japońska wraz z kempeitai wkroczyła do Manili. Stacjonująca tam oddziały kempeitai nazywano Filipińską Jednostką Kempeitai z siedzibą w Fort Santiago, w którym mieściło się również jej główne więzienie. Chociaż w całych Filipinach trzydzieści różnych wydziałów i oddziałów kempeitai, Filipińska Jednostka Kempeitai była jednostką centralną. Każdy oddział miał swój rejon operacyjny, kwaterę główna, dowódcę i podsekcje. Całością dowodził naczelny dowódca. W praktyce jednak wydziały poza Manilą podlegały przeważnie garnizonom armii.
Głównym celem kempeitai na Filipinach było: utrzymywanie dyscypliny wśród japońskich żołnierzy i cywilów, zbieranie informacji wywiadowczych, aresztowanie cywilów, którzy pogwałcili prawo wojskowe oraz wyłapywanie dezerterów. Zajmowała się również zwalczaniem ruchu oporu, niszczeniem antyjapońskiej propagandy a także zwalczaniem fałszerzy pieniędzy, lichwiarzy i oszustów.
Japończycy korzystali z niezwykle rozbudowanej siatki informatorów, zarówno miejscowych i zagranicznych (głównie pochodzących państw osi: Niemców, Hiszpanów i Włochów). Japońscy funkcjonariusze wywiadu wykonywali swoje misje w asyście tłumaczy (większość kempeitaistów nie znała języka angielskiego ani miejscowych dialektów).
Po zdobyciu Singapuru 15 lutego 1942 przez armię Tomoyuki Yamashity, wojska okupacyjne rozpoczęły eksterminację chińskiej ludności miasta. Zamieszkujący Singapur Chińczycy popierali zarówno dalszy opór wojsk Czang Kaj-szeka w Chinach jak i Brytyjczyków, którzy prowadzili równie zażarte boje z armią japońską w Birmie. Z tego powodu Japończycy planowali pozbyć się 50.000 Chińczyków, uważanych za "elementy antyjapońskie".
Japońskie siły okupacyjne podzieliły wyspę na sektory: generał porucznik Nisimura, dowódca Dywizji Gwardii Cesarskiej otrzymał zadanie zadanie okupowania wschodniej części wyspy. Oddziały generała majora Kawamury, w skład których wchodziły 2. Polowa Jednostka Kempeitai, dwa bataliony piechoty, oraz pięć samodzielnych kompanii wartowniczych, same miasto Singapur i jego najbliższe okolice. Za północną i zachodnią część wyspy odpowiadał generał porucznik Matsui oraz generał porucznik Mutaguci.
Akcją dowodził podpułkownik Masanobu Tsuji. Podlegała mu Kempeitai, której siedziba mieściła się w komendzie policji w Tanjon Pagar. W nazywanej przez Japończyków operacji Wielka inspekcja (jap. 大検証, Daikenshō), sama Kempeitai wymordowała ponad 700 Chińczyków. Wspierały ją oddziały żandarmerii do zadań specjalnych (kempei), które pełniły funkcje wartownicze. Kryterium według których dobierano ludzi do likwidacji mogło być posiadanie tatuażu (Japończycy twierdzili, że oznacza to przynależność do jakiejś tajnej chińskiej organizacji). Lecz w rzeczywistości sami dobrze wiedzieli, że tatuaże nie mają nic wspólnego z przynależnością do jakiejkolwiek organizacji politycznej. Przesłuchiwania miały jedynie za zadanie zrobić wrażenie. Nie miały one szczególnego znaczenia, bo głównym celem całej tej akcji i tak była eksterminacja jak największej liczby Chińczyków. Egzekucje odbywały się przeważnie na plażach. Więźniów transportowano ciężarówkami na brzeg morza. Oto relacja Weng Peng-ina, jednego z ocalałych:
Ogółem w dniach od 18 lutego do 3 marca 1942 w tzw. "masakrach chińskich" w Singapurze śmierć poniosło ponad 5000 Chińczyków. W 1947 roku przed Brytyjskim Sądem Wojskowym postawiono oficerów kierujących akcją. Na śmierć skazano generała majora Kawamurę oraz jego z oficerów. Pozostałych skazano na karę dożywocia. Masanobu Tsuji uniknął kary, ukrywał się początkowo w Tajlandii, a później przez pewien czas w Chinach. Nigdy nie został postawiony przed sądem za zbrodnie w Singapurze. Po wojnie wyjechał do Wietnamu jako korespondent japońskiej gazety i tam ślad po nim zaginął.
Od czerwca 1945 roku położenie sił japońskich w Birmie stało się krytyczne. Na tyłach wojsk japońskich w rejonie Tenasserim (obecnie Tanintharyi) pomiędzy Mulmejn a Lasem Dali, działały oddziały brytyjskich spadochroniarzy i miejscowe partyzantki. Chcąc zapobiec dalszym zbrojnym napadom na na japońskie posterunki, generał major Seiei Yamamoto, szef sztabu 33. armii, wydał rozkaz wysłania w ten rejon specjalnej ekspedycji. W skład niej wchodziły: 3. batalion 215. pułku i jednostka kempeitai. Celem operacji było zlikwidowanie brytyjskich spadochroniarzy oraz birmańskich bandytów.
7 lipca Japończycy zajęli wioskę Kalagon i spędzili wszystkich jej mieszkańców. Mężczyzn zamknięto w meczecie, kobiety i dzieci w pozostałych zabudowaniach. Następnie kempeitai wezwała kilku wieśniaków na przesłuchania. W celu wymuszenia zeznań mężczyzn poddano torturom, kobiety zaś bito i gwałcono. Japończykom to nie udało się uzyskać żądnych informacji o ruchu oporu i dowódca kempeitai rozkazał zniszczyć wioskę. Japończycy powiązali wszystkich mieszkańców po 5-10 osób i zaprowadzili do pobliskich studzien. Ofiarom zawiązano oczy, po czym zakłuto bagnetami. Ciała wrzucono do studzien, nie bacząc czy ofiary jeszcze żyją czy nie. Ogółem wymordowano ok. 600 ludzi. Później dowódcy i żołnierze japońscy stanęli przed Brytyjskim Sądem Wojskowym w Birmie.
Na początku 1942 roku Stany Zjednoczone i Wielka Brytania oraz inne państwa będące w stanie wojny z Japonią, powiadomiły jej władze, że będą przestrzegać wszystkich postanowień konwencji genewskiej oraz oczekują od strony japońskiej tego samego. Szef japońskiego MSZ-etu Shigenori Tōgō złożył formalne zapewnienie, że mimo iż Cesarstwo nie jest związane postanowieniami konwencji genewskiej z 1929, to będzie przestrzegać praw międzynarodowych. W rzeczywistości do końca II wojny światowej, Japonia nie przestrzegała większości praw międzynarodowych dotyczących traktowania wziętych do niewoli żołnierzy.
Japońscy wojskowi w bezwzględny sposób traktowali jeńców wojennych. Pogarda okazywana żołnierzom sprzymierzonych była wynikiem systemu szkolenia oraz po części kultury, w jakiej wychowywali się Japończycy. Uczono ich by nigdy nie uznawali klęski. Natomiast nieprzyjaciel, który trafiał do niewoli, był uważany przez Japończyków za pozbawionego honoru, a nawet człowieczeństwa. Zwłaszcza kempeitai jako straż obozowa (patrz niżej) dopuszczała się szczególnego okrucieństwa. Odpowiadała za przesłuchiwania i karanie więźniów za nieposłuszeństwo. Jeńców poddawano torturom i innym szykanom. Często zmuszano ich do upokarzającego przemarszu przez miasta na oczach tłumów (np. w krajach anektowanych przez Japonię jak Korea czy Tajwan miało to charakter czysto pokazowy - chciano w ten sposób udowodnić wyższość armii japońskiej nad aliantami).
Wraz z narastającą liczbą nalotów bombowych na pozycje wojsk oraz miasta japońskie (zobacz: naloty na Tokio, rajd ppłk. Doolittle'a na Japonię) rosła brutalność wobec pilotów. Już przed wojną władze wojskowe podjęły starania zmierzające do nie ratyfikowania przez Japonię konwencji genewskiej z 1929 roku, dotyczącej traktowania jeńców wojennych. Przeciwnicy ratyfikacji konwencji genewskiej wysuwali argument, że jeśli załogi lotnicze będą wiedziały, że w przypadku strącenia zostaną potraktowani jak jeńcy wojenni zgodnie z prawem międzynarodowym, to przyczyni się to do podwojenia nalotów na Japonię.
Po nalocie bombowym na Tokio z kwietnia 1942, dowodzonym przez ppłk. Jamesa Doolittle'a, premier Hideki Tōjō wydał specjalne polecenie by traktować wszystkich amerykańskich i brytyjskich pilotów bombowców za zbrodniarzy wojennych, a nie jeńców. Żołnierze Armii Cesarskiej oraz kempeitai mieli odtąd obowiązek schwytania i postawienia przed sądem każdego aresztowanego pilota, po czym miał zostać zabity. Dotyczyło to wszystkich lotników zatrzymanych w samej Japonii a także Mandżukuo, Chinach oraz innych obszarów walk. W lipcu 1942 piloci amerykańscy, przetrzymywani w Chinach, zostali postawieni przed sądem na rozkaz Shunroku Haty - głównodowodzącego Chińskiej Armii Ekspedycyjnej. Byli przesłuchiwani i torturowani przez kempeitai, przez co nie uczestniczyli w procesie. Trzech stracono a pięciu skazano na dożywocie. Z czasem przekonano się, że formalne procesy to strata czasu. Od maja 1945 lotników zabijano zaraz po schwytaniu. Egzekucja najczęściej polegała na ścięciu głowy kataną lub zakłuciu bagnetem.
Większość domów publicznych w okupowanej Azji była kontrolowana przez Kempeitai. Czerpano z nich duże zyski. Prostytutki nazywano po japońsku Jugun ianfu czyli "wojskowe kobiety do towarzystwa" i były to głównie kobiety zmuszane siłą do nierządu. Wśród prostytutek azjatyckiego pochodzenia były też Europejki z podbitych kolonii (były one traktowane z szczególnym okrucieństwem). Kempeitai oraz kolaboranckie oddziały policji zajmowały się porywaniem dziewczyn do domów publicznych, zwanych ianjo. Domy publiczne zarządzane przez Japończyków były najczęściej przeznaczone dla oficerów armii japońskiej, którzy również chętnie wykorzystywali seksualnie Jugun ianfu.
Niektórzy historycy porównują Kempeitai do SS, szczególnie widać podobieństwo do SS-Totenkopfverbände, gdyż również pełniła funkcję straży w obozach jenieckich. Japończycy tworzyli obozy dla jeńców wojennych oraz dla internowanej ludności cywilnej. Wojskowi nie uznawali żadnych konwencji międzynarodowych dotyczących humanitarnego traktowania jeńców. Złe warunki sanitarne, choroby, przymusowa praca oraz brutalność strażników przyczyniły się do śmierci tysięcy więźniów. Każda próby ucieczki była surowo karana: znęcano się i znieważano publicznie, zamykano w klitkach, poddawano torturom. Funkcjonariusz mógł nawet wymierzyć surową karę nie odwołując się przy tym do prawa wojennego, z karą śmierci włącznie. Tego typu praktyka nosiła nazwę kikosaku.
Szczególnie obawiano się przeniknięcia do obozów szkodliwych dla Japończyków informacji o ich niepowodzeniach w prowadzonej wojnie. Zakazano w obozach posiadania jakichkolwiek nadajników radiowych, grożono za to śmiercią. Dodatkowo utrzymywano jeńców w fałszywym przekonaniu, że zachodnie media kłamią.
Obozy były rezerwuarem taniej siły roboczej. Podobnie jak ludność okupowana, jeńcy wojenni byli zapędzani do niewolniczej pracy ku chwale Japonii. Pracowali w japońskich zakładach zbrojeniowych, przy budowaniu dróg, linii kolejowych i mostów dla potrzeb wojska (na przykład słynna "kolej śmierci" budowana w latach 1942-1943, łączącą Birmę z Tajlandią).
Japonia jeszcze przed wybuchem II wojny światowej prowadziła badania nad bronią biologiczną i chemiczną. Do najbardziej znanych miejsc badań należał otworzony przez Shirō Ishii oddział 731 będącym filią oddziału w jednej z dzielnic miasta Harbin w Mandżurii. Przeprowadzano tam bestialskie eksperymenty na żywych ludziach. Celem badań, było uzyskanie broni masowego rażenia (zwłaszcza broni biologicznej). Przeprowadzano tam także wiwisekcje, aborcje oraz wywoływano celowe udary i zawały serca. Zadaniem Kempeitai był wybór jeńców nazywanych "maruta" ("kłody") do eksperymentów medycznych. W tym celu powstał specjalny Wydział Dostarczania Materiału Ludzkiego, którego członkami byli pracownicy Kempeitai.
Wraz z kapitulacją Japonii w 1945 cesarskie siły zbrojne oraz podlegające im służby specjalne przestały istnieć. Wielu kempeitaistów oskarżonych o zbrodnie wojenne zostało postawionych przed lokalnymi trybunałami wojskowymi. Przed Międzynarodowym Trybunałem Do Spraw Dalekiego Wschodu postawiono członków rządu, takich jak generał Hideki Tōjō, i wielu mu podobnych japońskich wojskowych mających powiązania z Kempeitai. Wielu z nich zostało straconych.
Część funkcjonariuszy po wojnie zdołała się ukryć przed alianckim wymiarem sprawiedliwości. Inni – podobnie jak żołnierze Cesarskiej Armii – wybrali współpracę z aliantami, biorąc udział w toczącej się od nowa wojnie domowej w Chinach (w latach 1945-1949) oraz w tłumieniu antykolonialnych ruchów w Azji południowo-wschodniej: podczas powstania na Filipinach (w latach 1946-1954), w pierwszej wojnie indochińskiej (w latach 1946-1954) i na Malajach po 1948 roku. Część dzięki dawnym wpływom i za milczącym zezwoleniem amerykańskich władz okupacyjnych znalazła zatrudnienie w japońskiej policji, wywiadzie, lub nieliczni zajęli się polityką. Niektórzy po wojnie wstąpili w szeregi japońskiej organizacji przestępczej o nazwie Yakuza.
Cesarstwo Japonii, mimo iż było po stronie państw osi, to czynnie współpracowała z polskim ruchem oporu. Przyczyną współpracy japońskiego wywiadu (w tym Kempeitai) był fakt, iż Polska za swoich wrogów uznawała zarówno Trzecią Rzeszę jak i ZSRR i można było korzystać z jej informacji wywiadowczych przeciwko obu tym mocarstwom. Japończycy umożliwiali kurierom Polskiego Państwa Podziemnego poruszanie się po Europie z autentycznymi paszportami dyplomatycznymi Cesarstwa Mandżukuo. Zasadą współpracy obu wywiadów było to, że japoński wywiad nie udostępniał polskiemu informacji na temat Niemiec (choć zasada ta była czasem naruszana przez niektórych oficerów japońskich zrażonych rasistowskimi zachowaniami Niemców), a polski japońskiemu informacji dotyczących USA i Wielkiej Brytanii.
Jak napisał w swych "Wspomnieniach" szef wywiadu zagranicznego SS (Sicherheitsdienst) Walter Schellenberg:
|
|||||||
