| Kevin Martin | ||
| Państwo | ||
| Data i miejsce urodzenia | 31 lipca 1966 Killam |
|
| Wzrost | 185[1] cm | |
| Masa ciała | 93[1] kg | |
| Gra | praworęczna | |
| Klub | Saville Sports Centre | |
| Występy | ||
| ZIO | 3 (1992, 2002, 2010) | |
| MŚ | 4 (1991, 1997, 2008, 2009) | |
| MŚ juniorów | 1 (1986) | |
| Brier | 11 (1991, 1992, 1995-1997, 2000, 2006-2009, 2011) | |
| Dorobek medalowy | ||
| Zimowe Igrzyska Olimpijskie | ||
| Srebro |
Salt Lake City 2002 | |
| Złoto |
Vancouver 2010 | |
| Mistrzostwa świata | ||
| Srebro |
Winnipeg 1991 | |
| Złoto |
Grand Forks 2008 | |
| Srebro |
Moncton 2009 | |
| Mistrzostwa Świata Juniorów | ||
| Srebro |
Dartmouth 1986 | |
| The Brier | ||
| Złoto |
Hamilton 1991 | |
| Brąz |
Regina 1992 | |
| Brąz |
Halifaks 1995 | |
| Srebro |
Kamloops 1996 | |
| Złoto |
Calgary 1997 | |
| Złoto |
Winnipeg 2008 | |
| Złoto |
Calgary 2009 | |
| Canadian Olympic Curling Trials | ||
| Srebro |
Brandon 1997 | |
| Złoto |
Regina 2001 | |
| Złoto |
Edmonton 2009 | |
Kevin Martin, pseudonimy "The Old Bear" i "K-Mart" (ur. 31 lipca 1966 w Killam, Alberta), kanadyjski curler z Edmonton. Jest obecnym mistrzem olimpijskim, triumfował w Mistrzostwach Świata 2008.
Martin jest jednym z najbardziej utytułowanych curlerów na świecie, szczególnie dzięki World Curling Tour gdzie łącznie zarobił ponad 1 mln dolarów kanadyjskich. Pojawił się na scenie curlingowej w 1985, gdy wygrał mistrzostwa Kanady juniorów. Tytuł mistrzowski upoważniał go do wystąpienia w mistrzostwach świata, wywalczył tam srebrny medal przegrywając w finale ze Szkotami (David Aitken) 6:7. Pięć lat później zakwalifikował się z ramienia Alberty do The Brier 1991, który wygrał. Dało to Martinowi wyjazd na mistrzostwa świata do Winnipeg. Podobnie jak w turnieju juniorów Kanadę pokonała Szkocja (David Smith) 7:2. W 1992 reprezentował Kanadę na zimowych igrzyskach olimpijskich, curling był wówczas dyscypliną pokazową. Ostatecznie zakończył rywalizację na 4. miejscu. Kwalifikował się do The Brier w latach 1992, 1995 i 1996, by zdobyć ponownie tytuł mistrza kraju w 1997. Na mistrzostwach świata ponownie nie zdobył złotego medalu, kończąc na 4. pozycji. W The Brier pojawił się ponownie w 2000, z bilansem 6 wygranych i 5 przegranych uplasował się na 6. miejscu.
Wystąpił na zimowych igrzyskach olimpijskich w 2002 (curling był już oficjalną konkurencją). Do rundy playoff awansował z 1. miejsca z bilansem 8-1 (jedyna porażka ze Szwecją (Peja Lindholm), tam spotkał się ponownie ze Szwecją, wygrywając 6:4. W finale spotkał się z Norwegami (Pål Trulsen). Mecz był wyrównany, w ostatnim endzie Kanada miała przywilej ostatniego kamienia przy stanie 5:5. Martin w kończącym zagraniu wykonywał łatwy draw, kamień wypuścił z za małą siłą i pomimo szczotkowania kamień zatrzymał się kilka centymetrów za daleko od wyznaczonego miejsca. 10. end jednym kamieniem przejęła Norwegia, wygrywając cały mecz 6:5 i sensacyjnie zdobywając mistrzostwo olimpijskie.
26 kwietnia 2006 Martin ogłosił rozpadnięcie się zespołu, z którym zdobywał medal olimpijski. Dona Bartletta na pozycji otwierającego zastąpił Ben Hebert, drugiego Cartera Rycrofta Marc Kennedy oraz trzeciego Dona Walchuka John Morris (dwukrotny mistrz świata juniorów z 1998 i 1999).
Martin zanany jest proponowania bardzo trudnych zagrań, wręcz do nie wykonania, które przynoszą założony skutek. Wielu curlerów w Kanadzie takie zagrania nazywają to do a Martin (pol. zrobić Martina).
Kevin Martin w swojej karierze ośmiokrotnie wygrywał turnieje należące do Wielkiego Szlema. Jest 2. osobą (po Waynie Middaughcie), która zdobyła "career Grand Slam" – wygrana we wszystkich turniejach Wielkiego Szlema, niezależnie od roku. Tytuł zapewnił sobie wygrywając The National 25 marca 2007.
13 marca 2008 drużyna Martina wygrała The Brier 2008 i została pierwszym zespołem od 2003, który nie poniósł żadnej porażki w tym turnieju, Martin wygrał 13 spotkań. Był to jego 3. tytuł mistrza Kanady.
Round-Robin mistrzostw świata 2008 drużyna Kanadyjska pod jego przewodnictwem zakończyła na pierwszym miejscu (z bilansem 10-1). Jedynym przegranym meczem było spotkanie z Chinami (Wang Fengchun) 5:6. W playoff 1-2 spotkał się ze Szkocją gdzie przegrał 6:7, mimo to po wygranej w półfinale z Norwegią (Thomas Ulsrud) 5:4 spotkał się ponownie ze Szkocją w finale. Swój pierwszy złoty medal na imprezie międzynarodowej Kevin Martin zdobył pokonując w finale Szkocję (David Murdoch) 6:3.
Martin w krajowych rozgrywkach 2009 okazał się bezkonkurencyjny, bez żadnej porażki wygrał Boston Pizza Cup 2009 i Tim Hortons Brier 2009. Na Mistrzostwach Świata 2009 Kanada po Round Robin zajęła 1. miejsce, przegrała tylko ostatni mecz ze Szkocją (David Murdoch) 6:5, następnie w playoff ponownie przegrała ze Szkotami 7:5. W półfinale zespół Martina zwyciężył Szwajcarię 6:5, w finale znów spotkał się z drużyną Murdocha. W ostatnim endzie przy stanie 6:6 Kanada miała przywilej ostatniego kamienia, po długich dyskusjach Martin przepuścił swoje pierwsze zagranie, następnie Szkot dobił swój kamień na guzik i w ostatnim zagraniu mistrzostw Martinowi nie udało się podwójne wybicie z przebijaniem przez kamień przeciwników. Szkocja przejęła ostatni end jednym punktem - 6:7.
Zespół Martina automatycznie zakwalifikował się do finału Canadian Olympic Curling Trials 2009, który wygrał pokonując w finale Glenna Howarda 7:3. W lutym 2010 reprezentował Kanadę na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2010. Drużyna pod jego przewodnictwem zdobyła złoty medal pokonując w finale 6:3 Norwegów (Thomas Ulsrud). Kanada jako pierwsza zdobyła złoto z kompletem zwycięstw a Kevin Martin został drugim mężczyzną z dwoma medalami igrzysk olimpijskich w curlingu, pierwszy był kilka godzin wcześniej Markus Eggler.
W 2011 Martin ponownie wygrał Boston Pizza Cup, w rywalizacji krajowej z 3. miejsca doszedł do fazy play-off. Przegrał tam jednak 4:5 mecz przeciwko Howardowi oraz rozegrany po raz pierwszy mały finał przeciwko Bradowi Gushue (5:10).
|
od 2006
|
do 2006
|
oraz
|
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||