Kieżmarski Szczyt

Kieżmarski Szczyt
Łomnica i Kieżmarski Szczyt
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2558 m n.p.m.
Wybitność	143 m
Pierwsze wejście	XVII wiek
Położenie na mapie Tatr Kieżmarski Szczyt
49°11′56″N 20°13′12″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Kieżmarski Szczyt pośrodku, pomiędzy Łomnicą a Huncowskim Szczytem

Kieżmarski Szczyt (słow. Kežmarský štít, niem. Kesmarker Spitze, węg. Késmárki-csúcs) – wysoki, zwornikowy szczyt (2558 m n.p.m.) w bocznej grani słowackich Tatr Wysokich, pomiędzy Widłami (Vidly) i Małym Kieżmarskim Szczytem (Malý Kežmarský štít).

Topografia

Ściany Kieżmarskiego Szczytu górują nad dolinami:

• Miedzianą Kotliną (Medená kotlina) – odnoga Doliny Dzikiej (Veľká Zmrzlá dolina) należącej do systemu Doliny Kieżmarskiej (Dolina Kežmarskej Bielej vody)
• Świstówką Huncowską (Huncovská kotlinka) – górne piętro Doliny Huncowskiej
• Lejkowym Kotłem i Cmentarzyskiem, należącymi do Doliny Łomnickiej (Skalnatá dolina).

Kieżmarski Szczyt oddzielony jest od Wideł i Łomnicy (Lomnický štít) Kieżmarską Przełęczą (Kežmarská štrbina, 2463 m), od Huncowskiego Szczytu (Huncovský štít, 2351 m) Huncowską Przełęczą (Huncovské sedlo, 2307 m). Na północ od Kieżmarskiego Szczytu znajduje się Mały Kieżmarski Szczyt, dawniej uważany za niższy wierzchołek masywu Kieżmarskiego. Pomiędzy Kieżmarskimi Szczytami znajduje się Wyżnia Kieżmarska Przełęcz (Vyšná Kežmarská štrbina).

W południowo-wschodniej grani Kieżmarskiego Szczytu, pomiędzy Kieżmarskim Szczytem a Huncowską Przełęczą znajdują się niewysokie kulminacje i przełęcze:

• Wyżni Kieżmarski Przechód (Kežmarska priehyba)
• Kieżmarska Czuba (Kežmarský hrb)
• Niżni Kieżmarski Przechód (Nižná Kežmarská priehyba)
• Mała Kieżmarska Czuba (Malý Kežmarský hrb).

Opis

Nazwa szczytu pochodzi od spiskiego miasta Kieżmark. Był jednym z pierwszych wysokich szczytów, na który wchodzono. Pierwsze wejścia nie są dokładnie odnotowane. Wiadomo, że szczyt był odwiedzany już na początku XVII wieku. Prawdopodobne jest, że w 1615 na szczycie był David Frölich (uczeń liceum w Kieżmarku, późniejszy matematyk) ze szkolnymi kolegami. Po tych pierwszych wejściach (w XVIII w. i na początku XIX wieku) nastąpiła przerwa, która trwała do połowy XIX wieku. Z okresu późniejszego znane są wejścia: latem botanik Eustachy Wołoszczak 9 sierpnia 1858, zimą Günter Oskar Dyhrenfurth, Alfred Martin 8 marca 1906.

Zbudowany jest z granitów, ma ciekawą florę roślin granitolubnych. W jego ścianach znajdują się drogi wspinaczkowe. Dla taterników najciekawsze są ściany schodzące do Doliny Łomnickiej. Sam szczyt dostępny jest także dla turystów, ale tylko w towarzystwie przewodnika.

Bibliografia

1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
2. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8. 
3. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6.