Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kinga Baranowska | |
 Kinga Baranowska, 2006 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 17 listopada 1975 Wejherowo |
| Zawód | geograf, ekonomistka |
Kinga Baranowska (ur. 17 listopada 1975 w Wejherowie) – polska himalaistka, zdobywczyni ośmiu ośmiotysięczników. Pierwsza Polka na ośmiotysięcznikach Dhaulagiri, Manaslu i Kanczendzondze. Członkini kadry narodowej Polskiego Związku Alpinizmu (wspinaczka wysokogórska), a także członkini zarządu Klubu Wysokogórskiego Warszawa, z wykształcenia geograf i ekonomistka.
Jej artykuły i zdjęcia z wypraw publikowane były w wielu magazynach. Ponadto organizuje wykłady oraz prezentacje multimedialne dla firm. Mieszka w Warszawie.
Spis treści |
Pierwsza wyprawa w Himalaje miała miejsce jesienią 2003 r. Wtenczas Baranowska jako dziewiąta Polka w historii stanęła na szczycie ośmiotysięcznika; było to Czo Oju na granicy Tybetu i Nepalu. Następnego roku brała udział w wyprawie na jeden z najtrudniejszych siedmiotysięczników świata – Szczyt Zwycięstwa w górach Tienszan, trudne warunki atmosferyczne nie pozwoliły jej jednak zdobyć wierzchołka.
22 lipca 2006 r. powróciła w góry wysokie, by jako jedenasta kobieta w historii i druga Polka stanąć na szczycie Broad Peak w Karakorum.
11 czerwca 2007 r. w ramach aklimatyzacji zdobyła najwyższy szczyt Ameryki Północnej – McKinley, natomiast 18 lipca 2007 r. około 10 rano czasu lokalnego stanęła na wierzchołku kolejnego ośmiotysięcznika – Nanga Parbat po wspinaczce na niego ścianą Diamir. Jesienią tego samego roku 2007 podjęła próbę wejścia na Dhaulagiri od strony północno-wschodniej (musiała zawrócić 100 metrów przed szczytem).
W 2008 r. Kinga Baranowska na dwóch ośmiotysięcznikach stanęła jako pierwsza Polka w historii: 1 maja na Dhaulagiri, siódmym co do wysokości szczycie świata (8167 m n.p.m.) oraz 5 października na Manaslu (8156 m n.p.m.), ósmym szczycie świata. Na początku kwietnia 2009 r. himalaistka wyruszyła na wyprawę, której celem była Kanczendzonga. Wierzchołek tej góry, osiągnięty 18 maja[1], jest najwyższym jak dotąd osiągnięciem Baranowskiej, a Polska została pierwszym krajem, którego przedstawicielki zdobyły wszystkie szczyty o wysokości ponad 8000 m[2]. Jest to również pierwsze polskie kobiece wejście na ten wierzchołek, a także piąte kobiece na świecie. Szczyt Kanczendzongi Kinga zadedykowała Wandzie Rutkiewicz.
6 września 2009 r. rozpoczęła kolejną wyprawę, której celem był najniższy z ośmiotysięczników, tybetańska Sziszapangma, szczytu jednak nie udało się zdobyć[3].
27 kwietnia 2010 r. wraz z Piotrem Pustelnikiem stanęła na dziesiątym szczycie świata – Annapurnie[4]. Jest to drugie polskie kobiece wejście na ten wierzchołek.
Od czerwca do października 2010 roku Baranowska brała udział w wyprawie, której celem było K2 - jednak ze względu na trudne warunki pogodowe żadnemu z uczestników nie udało się zdobyć szczytu.
25 maja 2012 r. Kinga Baranowska stanęła na Lhotse (8516 m n.p.m.), czwartym co do wysokości szczycie świata, wznoszącym się w Himalajach Wysokich, na granicy Nepalu i Chin.
Trzykrotnie dostała się do finału Nagrody Środowisk Wspinaczkowych „Jedynka”, w 2007 r. za Nanga Parbat 8125m, Diamir, droga Kinshofera; Próba na Dhaulaghiri 8167m, bez wierzchołka, osiągnięto ok. 8050 m[5], w 2008 r. za dwa zdobyte ośmiotysięczniki w jednym sezonie i dwa pierwsze polskie wejścia kobiece: Manaslu 8163 m, Dhaulaghiri 8167 m[6] i w 2009 r. za Kangczendzonga (8586 m), klasyczna droga Brytyjska, pierwsza Polka na szczycie, 4-ta kobieta, szósty ośmiotysięcznik w karierze[7]. W marcu 2009 r. w Gdyni otrzymała nagrodę "Kolosa 2008" w kategorii alpinizm, za zdobycie w ciągu jednego roku dwóch ośmiotysięczników: Dhaulagiri oraz Manaslu.
