Tworzenie książki (wyłącz)
 Dodaj tę stronę do książki Pokaż książkę (0 stron) Proponowane strony

Klasztor Szaolin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy Klasztoru Szaolin. Zobacz też: Shaolin – film z 2011 roku.
Shaolin
少林寺 (Shaolin si)
Klasztor Szaolin
Klasztor Szaolin
Państwo  Chińska Republika Ludowa
Miejscowość Dengfeng, Henan
Kościół buddyzm
Rodzaj klasztoru klasztor buddyjski
Rok budowy ok. 495
Położenie na mapie Chin
34°30′01″N 112°54′56″E / 34.50028, 112.91556Na mapach: 34°30′01″N 112°54′56″E / 34.50028, 112.91556
Strona internetowa klasztoru
Pomnik stojący przy wejściu na teren klasztoru
Shaolin

Klasztor Szaolin, Shaolin (chin. 少林寺 Shaolin si – świątynia w młodym lesie) – klasztor buddyjski wybudowany ok. 495 roku za czasów Północnej dynastii Wei (386 – 535). Powstał w górskim masywie Song (prowincja Henan) dla świątobliwego mistrza buddyjskiego Bhadry.

Sławę klasztorowi przyniósł jednak nie Bhadra, ale mnich indyjski Bodhidharma, który przybył około 525 roku do Chin. Był dwudziestym ósmym patriarchą buddyzmu indyjskiego w prostej linii od Buddy i pierwszym patriarchą buddyzmu chán. Pod zarządem Bodhidharmy Shaolin stał się akademią treningową, a poprzez praktykowanie zuochan (jap. zazen) nie tylko areną dla wymiany doświadczeń przybywających tam mnichów, ale również miejscem, w którym eksperci walki mogli podnieść swój niski nieraz status społeczny. Dzięki obchodom specjalnych świąt i zhierarchizowaniu społeczności klasztoru, niżej postawieni mnisi mogli wspinać się po szczeblach "kariery" duchowej. Umożliwiała im to intensywna praca fizyczna (nad ciałem) oraz duchowa (nad umysłem). Wprowadzone w klasztorze praktyki nie były pomyślane jako trening do walki, przynajmniej na początku. Później jednak okazały się przydatne również w tym zakresie, szczególnie że rządzący krajem konfucjaniści nie przepadali za buddystami. Techniki dążyły przede wszystkim do maksymalnego opanowania własnego ciała. Duże znaczenie miały zwłaszcza tzw. transy, które czyniły adeptów Shaolinu niezwykle odpornymi na mróz, upał, zadawane im uderzenia i ból.

System stworzony w klasztorze Shaolin przez Bodhidharmę przez długi czas był wzorem dla innych klasztorów praktykujących buddyzm chan. Podobno samozadowolenie i zaprzestanie poszukiwania nowych dróg doprowadziło do stagnacji. W 1674 roku klasztor spłonął. Później spłonął również klasztor, o którym sądzi się, że był kontynuatorem jego tradycji. Niektórzy mówią, że od tego czasu tajniki Shaolinu były przekazywane innymi drogami.

Niemniej jednak klasztor Shaolin nadal istnieje i wciąż praktykują w nim zarówno mnisi chan, jak i rzesze adeptów sztuk walki z całego świata. Ostatnio klasztor coraz bardziej się komercjalizuje. Podpisał porozumienie z miejscową szkołą chińskiej medycyny, na mocy którego mnisi będą mogli zdobyć dyplom uczelni. W zamian zgodził się na udostępnienie szkole przekazywanych od pokoleń sekretnych receptur leków, z których część ma nawet 700 lat. Receptury dwóch leków zostały już przez jednego z mnichów opublikowane w gazecie "Henan Business Daily".

Ostatnio teren wokół klasztoru jest dewastowany przez działalność 20 kamieniołomów. Eksplozje ładunków górniczych niszczą okolicę i zagrażają nawet unikatowym skalnym formom w Narodowym Parku Geologicznym na terenie otaczających klasztor gór Song. Obszar podlega jednak jurysdykcji trzech różnych instytucji, z których tylko jedna ma na uwadze stan środowiska naturalnego.

Commons in image icon.svg
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Klasztor_Szaolin&oldid=30571574
Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach

Polecamy: Pozycjonowanie, wózki dziecięce, Kino domowe, Viagra, Kredyty