Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Klemens Rudnicki | |
 |
|
 generał dywizji |
|
| Data i miejsce urodzenia | 28 marca 1897 Żydaczów |
| Data i miejsce śmierci | 12 czerwca 1992 Londyn |
| Przebieg służby | |
| Jednostki | 2 Pułk Szwoleżerów Rokitniańskich, 7 Pułk Strzelców Konnych Wielkopolskich, 9 Pułk Ułanów Małopolskich, 6 Lwowska Dywizja Piechoty, 1 Dywizja Pancerna |
| Główne wojny i bitwy | I wojna światowa wojna bolszewicka II wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Klemens Rudnicki w Wikicytatach |
|
Klemens Stanisław Rudnicki (ur. 28 marca 1897 w Żydaczowie, zm. 12 czerwca 1992 w Londynie) – generał dywizji Wojska Polskiego.
Działał w Zarzewiu i w Drużynach Strzeleckich. Od sierpnia do września 1914 w Legionie Wschodnim, potem, jako podporucznik rezerwy został powołany do armii austriackiej. Od listopada 1918 w Wojsku Polskim. Zweryfikowany w stopniu rotmistrza ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 służył w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich, a następnie jako dowódca Szwadronu KOP "Podświle". Awansowany do stopnia majora w 1928. W latach 1929-1931 był słuchaczem Kursu Normalnego Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie. Z dniem 1 września 1931, po ukończeniu kursu i uzyskaniu dyplomu naukowego oficera dyplomowanego, przeniesiony został do Wyższej Szkoły Wojennej, na stanowisko wykładowcy taktyki ogólnej. Od kwietnia 1933 zastępca dowódcy 7 Pułku Strzelców Konnych Wielkopolskich.
Mianowany w roku następnym podpułkownikiem wrócił do Wyższej Szkoły Wojennej na stanowisko kierownika katedry taktyki ogólnej. W 1938 został dowódcą 9 Pułku Ułanów Małopolskich, stacjonującego w garnizonie Trembowla. Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej 1939. Po kapitulacji organizował pracę konspiracyjną we Lwowie. Aresztowany przez NKWD trafił do więzienia w Moskwie, skąd wyszedł we wrześniu 1941 i natychmiast objął stanowisko zastępcy dowódcy 6 Lwowskiej Dywizji Piechoty.
W grudniu 1942 awansowany do stopnia pułkownika dyplomowanego, a w kwietniu 1942 czasowo mianowany dowódcą 6 Dywizji Piechoty (przemianowanej na 6 Brygadę Armii Polskiej na Wschodzie, a następnie wchodzącej w skład 5 Kresowej Dywizji Piechoty 2 Korpusu Polskiego). Był zastępcą dowódcy 5 KDP. Walczył pod Monte Cassino i pod Bolonią, w całej kampanii włoskiej zyskując sobie miano dobrego dowódcy.
1 kwietnia 1945 awansowany do stopnia generała brygady, a w maju (już po zakończeniu działań wojennych) objął dowództwo 1 Dywizji Pancernej.
Po demobilizacji w 1947 osiadł w Londynie. Od 1966 do śmierci był prezesem Zrzeszenia Kół Pułkowych Kawalerii w Wielkiej Brytanii oraz (od października 1980) Generalnym Inspektorem Sił Zbrojnych. Autor wspomnień "Na polskim szlaku" wydanych w roku 1990 przez Zakład Narodowy im. Ossolińskich we Wrocławiu.
11 listopada 1990 Prezydent RP na Uchodźstwie, Ryszard Kaczorowski awansował go na generała dywizji.
Kawaler orderu Virtuti Militari, dwukrotnie Krzyża Walecznych i Złotego Krzyża Zasługi.
Żonaty. Rodzicami żony byli Feliks i Stanisława Scazighino. Teściowie wraz z bratową i jej dwoma synami Rogerem i Feliksem zostali deportowani w głąb ZSRR. Miał trzy córki: Lenę, Karolinę (Krzysię) i najmłodszą Stefanię. Żona i córka Karolina były żołnierzami AK. "Krzysia" była sanitariuszką i zginęła w powstaniu warszawskim.
|
|||||||
