Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane stronyKlub Wysokogórski (KW) – organizacja taternicka i alpinistyczna, istniejąca w latach 1935–1974.
Klub powstał z połączenia kilku wcześniej istniejących zrzeszeń: Sekcji Turystycznej Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego (istniejącej od 1903), Sekcji Taternickiej AZS w Krakowie (od 1923) oraz Koła Wysokogórskiego przy Oddziale Warszawskim PTT (od 1930). Za właściwą datę powstania przyjmowany jest rok 1903, kiedy powstała Sekcja Turystyczna Towarzystwa Tatrzańskiego.
W latach 1935–1950 Klub Wysokogórski był oddziałem Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po zjednoczeniu PTT z Polskim Towarzystwem Krajoznawczym początkowo należał do struktur organizacyjnych PTTK, jednak w 1952 roku pogorszenie stosunków między KW a PTTK spowodowało zawieszenie działalności. W latach 1952–1954 w miejsce Klubu Wysokogórskiego ustanowiono Komisję Taternictwa Zarządu Głównego PTTK, a w latach 1954–1956 – Sekcję Alpinizmu ZG PTTK i GKKF. Ponowne powołanie do życia Klubu Wysokogórskiego, już jako samodzielnej organizacji z siedzibą w Warszawie, podlegającej GKKF, miało miejsce w grudniu 1956.
Do 1947 roku Klub miał trzy koła regionalne: w Zakopanem, Krakowie i Warszawie. Liczba ta wzrosła do 14 w 1962 i 15 w 1971. Ostatecznie Klub Wysokogórski w marcu 1974 został przekształcony w Polski Związek Alpinizmu, a koła regionalne w Kluby Wysokogórskie zrzeszone w tej organizacji.
Klub Wysokogórski był wydawcą czasopisma „Taternik”.
Prezesami KW byli:
