Dodaj tę stronę do książki
Pokaż książkę (0 stron)
Proponowane strony| Kołbaskowo | |
 Kołbaskowo (widok ogólny) |
|
| Państwo |  Polska |
| Województwo | zachodniopomorskie |
| Powiat | policki |
| Gmina | Kołbaskowo |
| Liczba ludności (2006) | 410 |
| Strefa numeracyjna | (+48) 91 |
| Kod pocztowy | 72-001 |
| Tablice rejestracyjne | ZPL |
|
Położenie na mapie Polski
  Kołbaskowo
|
|
| Na mapach: | |
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa miejscowości | |
Kołbaskowo (do 1945 niem. Kolbitzow, dawn. Colbitzow) – wieś w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie polickim, w gminie Kołbaskowo, na Wzniesieniach Szczecińskich. Miejscowość jest siedzibą gminy Kołbaskowo. Położona jest w odległości 10 km od Szczecina przy granicy z Niemcami.
W latach 1975-1998 miejscowość położona była w województwie szczecińskim.
Spis treści |
Przez wieś przebiega droga krajowa nr 13 na odcinku Szczecin – Kołbaskowo – Rosówek dalej do Schwedt/Oder, zaś w pobliżu autostrada A6 Szczecin – Berlin przy której znajdowało się przejście graniczne
Od 2004 wieś posiada bezpośrednie połączenie ze Szczecinem w postaci miejskiej linii autobusowej nr 81, biegnącej od Dworca Głównego w Szczecinie, przez Warzymice i Przecław do Kołbaskowa.
Pierwsze wzmianki o wsi pochodzą z 1243 roku, gdy książę Barnim I nadaje klasztorowi cysterek w Szczecinie dziesięcinę z Kołbaskowa. W 1286 roku klasztor otrzymuje wieś Kołbaskowo na własność i prawdopodobnie w tym czasie rozpoczyna się budowa tutejszego kościoła.
W centrum wsi znajduje się XIV-wieczny kościół. Jest to późnoromańska budowla salowa, wzniesiona na planie prostokąta, bez wieży zachodniej. Elewacje ścian wymurowane są z w miarę regularnie ułożonych warstw kwadr granitowych o niewielkim tylko stopniu obróbki i o różnej wielkości. Jedynie uskokowe portale – południowy (obecnie zamurowany) i nieistniejący już dzisiaj zachodni – a także narożniki, wykonano z dokładniej obrobionych kwadr granitowych.
Elewacja wschodnia posiada charakterystyczny dla tego okresu układ trzech wąskich, ostrołukowych, rozglifionych na zewnątrz okien, z których środkowe jest nieco wyższe. Jej szczyt natomiast ozdobiony jest piramidalną blendą w obramieniu ceglanym. Elewacja zachodnia ze szczytem przesłonięta jest przez dobudowaną w XVIII wieku wieżę, nakrytą płaskim dachem namiotowym. W wieży znajduje się główne wejście do kościoła
W elewacji południowej zachował się relikt pierwotnego okna o ościeżach kamiennych i łuku zamknięcia mniej ostrym jak w pozostałych obmurowanych oknach. Także zachowany portal południowy ma tylko nieznacznie załamaną archiwoltę.
Świątynia posiada strop drewniany i nakryta jest ceramicznym dachem dwuspadowym. W roku 1984 przeprowadzono restaurację świątyni. Odbito wówczas tynki zewnętrzne, odsłonięto wątek gotycki ścian i okien. We wnętrzu odnowiono posadzkę, strop, ściany, odkryto portal południowy. Wykonano również nowe oszklenie witrażowe. Uporządkowano także plac kościelny otoczony kamienno-ceglanym murem.
Na wyposażeniu kościoła znajdują się:
|
|||||||||||||
