Kołowy Szczyt

Kołowy Szczyt
Kołowy Szczyt
Państwo	Słowacja
Pasmo	Tatry, Karpaty
Wysokość	2418 m n.p.m.
Wybitność	161 m
Położenie na mapie Tatr Kołowy Szczyt
49°12′39″N 20°11′56″E
Multimedia w Wikimedia Commons

Kołowy Szczyt na środku. Widok z Jagnięcego Szczytu

Kołowy Szczyt (słow. Kolový štít, niem. Rotseespitze, węg. Vörös-tavi-csúcs) – szczyt o wysokości 2418 m n.p.m. położony w głównej grani Tatr.

Topografia

Położony jest pomiędzy wierzchołkami:

• Czarnego Szczytu (Čierny štít), rozdziela je Czarna Przełęcz (Čierne sedlo, 2260 m)
• Modrej Turni (Zmrzlá veža, Červená veža, 2311 m), rozdziela je Kołowa Szczerbina (Kolová štrbina). Od szczytu Modrej Turni odchodzi w kierunku pn-pn-zach. Kołowa Grań (Kolový hrebeň), która schodzi do Doliny Kołowej (Kolová dolina) – odgałęzienia Doliny Zadnich Koperszadów (Zadné Meďodoly).

Dalej, w kierunku wschodnim, w głównej grani Tatr znajdują się kolejno:

• przełęcz Modra Ławka (Zmrzlé sedlo)
• Czerwona Turnia (Belasá veža, 2290 m) – szczyt, od którego odchodzi w kierunku wschodnim tzw. Jastrzębia Grań (Karbunkulový hrebeň). Oddziela on należące do systemu Doliny Kieżmarskiej (Dolina Bielej vody Kežmarskej) doliny: Jagnięcą (Červená dolina) od Dzikiej (Veľká Zmrzlá dolina). W grani wyróżnia się m.in.: Mały Kołowy Szczyt (Malý Kolový štít), Zadni Kopiniak (Zadný kopiniak), Jastrzębią Turnię (Jastrabia veža)
• Kołowa Przełęcz (Kolové sedlo, 2092 m)
• Jagnięcy Szczyt (Jahňací štít, 2229 m)

Od Kołowego Szczytu odchodzi w kierunku Doliny Kołowej północno-zachodnia boczna grań, tzw. Bździochowa Grań (Hrebeň Sviniek), najwyższe szczyty to: Świnka (Svinka, 2163 m) i Bździochowa Kopa (Kopa brán, 2021 m).

Kołowy Szczyt wznosi się nad 3 dolinami: Doliną Czarną Jaworową (Čierna Javorová dolina), Doliną Jastrzębią (Malá Zmrzlá dolina) i Doliną Kołową (Kolová dolina).

Opis

Ma charakterystyczny kształt symetrycznej, tępej piramidy. Nazwa szczytu pochodzi od Kołowego Stawu i Doliny Kołowej. W historii Kołowy Szczyt nosił też inne nazwy, np. Czerwonostawiański Szczyt, Kołowy Wierch, Szczyt Czerwonego Jeziora.

Pierwsze wejścia nie zostały odnotowane. Najprawdopodobniej już w XVIII wieku na szczycie byli poszukiwacze skarbów, myśliwi. W 1804 był na nim Stanisław Staszic z dwoma koziarzami z Jurgowa. Pierwsze wejście zimowe: Gyula Hefty i István Laufer 25 marca 1912 r.

Bibliografia

1. Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wyd. Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1. 
2. Józef Nyka: Tatry słowackie. Przewodnik. Wyd. II. Latchorzew: Wyd. Trawers, 1998. ISBN 83-901580-8-6. 
3. Tatry Wysokie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000. Warszawa: Wyd. Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2005/06. ISBN 83-87873-26-8.