| Kościół św. Trójcy w Łodzi |
|||||||
| kościół parafialny | |||||||
| Państwo | |||||||
| Miejscowość | Łódź | ||||||
| Wyznanie | katolickie | ||||||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||||||
| Parafia | św. Ducha | ||||||
| Wezwanie | św. Ducha | ||||||
|
|||||||
|
|||||||
Kościół św. Trójcy w Łodzi (obecnie kościół rzymskokatolicki św. Ducha), przy ul. Piotrkowskiej 2/2a w sąsiedztwie placu Wolności. Pierwotny budynek, powstały w latach 1826–1828 (jako pierwszy murowany gmach w mieście), zaprojektowany został przez budowniczego województwa mazowieckiego Bonifacego Witkowskiego[2]. Budynek ten nie zachował się do czasów współczesnych z powodu przebudowy całego kościoła, która nastąpiła w latach 1889–1892.
Inicjatywę budowy obecnie istniejącego kościoła św. Trójcy podjęło zgromadzenie parafian w listopadzie 1895 roku. Projekt zamówiono u architekta Otto Gehliga, deklarując jednocześnie kwotę 35 tys. rubli na rzecz przebudowy. Przedstawiony w 1887 r. plan w zamyśle twórcy zakładał wystawienie praktycznie nowej świątyni. Zgodę na budowę otrzymano w 1888 roku, zaś budowę rozpoczęto w połowie 1889 roku. Uroczystość położenia kamienia węgielnego odbyła się a 7 sierpnia 1889 roku. Pracę ukończono w listopadzie, a oficjalny odbiór nastąpił w grudniu 1891 r. Uroczyste poświęcenie miało miejsce 2 lutego 1892 roku[3].
Kościół wzniesiono na planie krzyża równoramiennego, o formie zbliżonej do kwadratu, co wynikało przede wszystkim z ograniczeń terenu. Nawiązuje on do form renesansowych. Charakterystycznymi elementami niewątpliwe są ażurowe wieżyczki zwieńczone ostrosłupowymi hełmami. Nad całością dominuje centralnie umieszczona kopuła. We wnętrzu kościoła dominują cztery filary dźwigające konstrukcję wraz z emporami. Ściany ozdobiono polichromią.
W 1945 r. świątynia została przejęta przez administrację wojskową i przekazana kościołowi rzymskokatolickiemu w celu utworzenia kościoła garnizonowego[4]. Obecnie przy kościele działa parafia rzymskokatolicka św. Ducha.